จางเทียนเทียนจ้องมองหลินเฟิงอยู่นาน จากนั้นกระซิบเบา ๆ ข้างหูเฟิงรั่วถงว่า "ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ร้านแบบนี้กลับมาอยู่ในย่านเมืองนอกที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเช่นนี้"
"ใช่แล้ว! เจ้าว่าข้าควรบอกทางสถาบันไหม?" เฟิงรั่วถงถาม
"ข้าว่าน่าจะบอก สู้กลับไปรายงานอาจารย์ประจำชั้นก่อนเถิด" จางเทียนเทียนกล่าว
ทั้งสองจึงโค้งคำนับหลินเฟิงอย่างลึกซึ้ง แล้วหมุนตัวจากไป
ทว่าในตอนนั้นหลินเฟิงก็เอ่ยปากขึ้นมาทันที "แค่พาไปง่าย ๆ อย่างนี้หรือ? ไม่มีอะไรแสดงน้ำใจสักหน่อยเลยรึ"
หลินเฟิงยิ้มกว้างเต็มใบหน้า มองทั้งสองด้วยแววตาบริสุทธิ์ไร้พิษภัย
ทั้งสองถูกมองจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อน เพราะชายตรงหน้าผู้นี้ลึกล้ำเกินหยั่งถึงยิ่งนัก
"ฮ่า ๆ! ข้าไม่มีเจตนาร้ายหรอก ข้าเพียงอยากให้พวกเจ้าช่วยโฆษณาให้ข้าในสถาบันสักหน่อย หาลูกค้ามาให้ข้ามากขึ้น" หลินเฟิงเลิกคิ้วพูดพลางหัวเราะ
โฆษณา? ทั้งสองมองหลินเฟิงอย่างงุนงง วิชาเพาะบ่มที่ยอดเยี่ยมปานนี้กลับไม่มีลูกค้าหรือ?
นี่เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?
"เจ้าของร้าน ยอดฝีมือนอกโลกเช่นท่าน ยังจะขาดเงินอีกหรือ..." น้ำเสียงของจางเทียนเทียนตอนนี้เปลี่ยนไปมากแล้ว ไม่กล้าตะโกนใส่หลินเฟิงเหมือนเมื่อวานเลยสักนิด
"ขาดจริง ๆ เจ้าดูร้านข้าอยู่ในซอกเขาอย่างนี้สิ จะไปมีลูกค้าอะไร" หลินเฟิงส่ายหัว พลางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
มองสีหน้าเคร่งขรึมของหลินเฟิง ทั้งสองก็เชื่อสนิทในที่สุด ที่แท้ยอดฝีมือนอกโลกก็ติดดินถึงเพียงนี้!