"แม่ ข้ากลับมาแล้ว!" หลินหรานจอดยานพาหนะไฟฟ้าคันเล็กแล้วตะโกนเสียงดัง
"วันนี้กลับดึกหน่อยนะ ดูเหมือนร้านค้าจะค้าขายดีทีเดียว!" หวังเชี่ยนยกอาหารร้อนๆ ที่อุ่นไว้เดินออกมา
"อืม ก็พอได้!" หลินหรานพูดยิ้มๆ
"จริงสิแม่ แม่เชื่อไหมว่า จู่ๆ ลูกก็ตรัสรู้กลายเป็นนักฝึกสัตว์ได้" หลินหรานถามพลางกินอาหารไปด้วย
หวังเชี่ยนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นางรู้ว่าลูกชายถามเช่นนี้เพราะเขาอยากเป็นนักฝึกสัตว์เหลือเกิน แต่โชคชะตากลับแกล้งเขา
"เฮ้อ หรานเอ๋อ หมอตรวจร่างกายของลูกหมดแล้ว ลูกไม่มีทางหวังแล้ว..." หวังเชี่ยนพูดด้วยความโศกเศร้า ขอบตาชื้นน้ำตา
หลินหรานไม่คิดว่าคำถามส่งเดชของตนจะทำให้แม่ตอบสนองรุนแรงถึงเพียงนี้ แทบจะหลุดปากเรื่องระบบออกมา แต่สุดท้ายก็กลั้นไว้ได้
เพราะจากประสบการณ์อ่านนิยายหลายปีก่อนรู้ว่า เรื่องแบบนี้หากให้คนอื่นล่วงรู้ โดยปกติก็จบเห่แล้ว
ดังนั้นจึงรีบข่มความคิดนี้ไว้ แล้วก้มหน้ากินอย่างเอาเป็นเอาตาย
กินข้าวเย็นเสร็จ หลินหรานอาบน้ำอุ่นแล้วกลับเข้าห้องของตน
นั่งขัดสมาธิบนเตียง กลั้นลมหายใจรวบรวมสมาธิ เริ่มฝึกวิชาญาณทิพย์
เขาเรียนรู้จากวิชาญาณทิพย์ว่า เมื่อพลังจิตของคนคนหนึ่งถูกระบายออกอย่างมากมายจนอ่อนล้า โอกาสหลอมรวมพลังดวงดาราจะมีสูงมาก ต่อให้ตอนนี้หลินหรานจะอ่อนเพลียเต็มที แต่ก็ยังเด็ดเดี่ยวเริ่มฝึก
เห็นเพียงพลังดวงดาราสีฟ้าอ่อนกับพลังจิตสีทองโคจรพัวพันกันรอบกายหลินหราน หลินหรานขมวดคิ้ว นี่มันเหมือนกับสถานการณ์เมื่อเช้าเลย มันโคจรตลอดแต่ไม่อาจหลอมรวมกันได้