หวังเชี่ยนเห็นแล้วก็ตะลึงเล็กน้อย พลางเอ่ยว่า "นี่คือสุนัขดาวหมาป่างั้นหรือ? ถึงแม้จะเหมาะกับระดับของเจ้าในตอนนี้ แต่ฝีมือคงไม่แข็งแกร่งนัก ไปเถอะ ไปเถอะ ให้แม่พาไปซื้อตัวที่เก่งกว่านี้หน่อย ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ห้าหรือหกขั้น แม่ก็ยังพอซื้อให้ได้"
หมาจันทรามายาที่อยู่ข้างๆ ตั้งหูฟังขึ้น ทันใดนั้นก็เห่าหงิง ๆ อยู่ตรงนั้น
อะไรนะ? ว่าข้าฝีมือไม่พอ ยังเอาไปเทียบกับพวกสัตว์อสูรขั้นห้าหกที่กระจอก ๆ แบบนั้นอีก ข้าไม่ทำแล้ว ขอเปลี่ยนข้ากลับไปเป็นอย่างเดิมเถอะ ข้าจะทำให้ยายคนนั้นตกใจให้ได้
หลินหรานได้ยินเสียงบ่นของหมาจันทรามายาดังขึ้นในหัว ท่าทางไม่สบอารมณ์นัก
รีบวิ่งเข้าไปปลอบประโลมทันที
จงทำหน้าที่เป็นน้องชายที่ดีให้พี่สักหน่อย มิฉะนั้นผลึกมารนั่นเจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้มันเลย
หมาจันทรามายาได้ยินดังนั้นก็รีบหุบปากทันที นอนหมอบอย่างว่าง่าย พลางกระดิกหางไปมา
"ข้าว่าเจ้าสุนัขดาวหมาป่าตัวนี้เหมาะกับข้ามาก ชั่วคราวคงไม่ต้องใช้ตัวอื่นหรอก" หลินหรานลูบหัวสุนัขดาวหมาป่าพลางยิ้ม
"แต่..." หวังเชี่ยนเห็นความเข้าอกเข้าใจอันน่าอัศจรรย์ระหว่างหลินหรานกับสุนัขดาวหมาป่า ก็เอ่ยช้า ๆ ว่า "ช่างเถอะ แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน"
"ไม่เป็นไร ข้าก็ยังเปิดร้านเพาะเลี้ยงอยู่ไม่ใช่หรือ ค่อย ๆ หาเงินไปเรื่อย ๆ ถึงเวลานั้นอยากได้อะไรข้าก็ซื้อเองได้" หลินหรานตอบกลับ
หวังเชี่ยนฟังแล้วน้ำตาคลอหน่วย พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง
นางคิดย้อนไปถึงตอนที่หลินหรานยังเล็ก ไม่สามารถปลุกพลังดวงดาราได้ ถูกนางบังคับให้เรียนการเพาะเลี้ยงสัตว์อสูร แล้วก็เปิดร้าน นางคิดว่าเขาคงเกลียดอาชีพนี้เป็นที่สุด แต่ตอนนี้กลับใส่ใจขนาดนี้ ลูกชายโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริง ๆ