ได้ยินคำพูดของเธอ ทุกคนในศาลากลางศพต่างเบิกตากว้าง
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เมียน้อยรักแรกนั่น
รักแรกแตกตื่น แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
“แค่...แค่เชื้ออสุจิอ่อนแอ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีลูกไม่ได้นี่นา อีกอย่างใครจะรู้ว่าของพวกนี้เธอปลอมขึ้นมาหรือเปล่า”
ภรรยาหลวงหัวเราะเย็น พุ่งรายงานนั่นไปตรง ๆ: “เธอดูให้ชัด ๆ รายงานตรวจจากโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมือง A เวลาคือสามปีก่อน ฉันไว้หน้าเขา แต่เขาทำกับฉันยังไงล่ะ”
เมียน้อยรักแรกตาลอยหยี ๆ: “ยังไง ยังไงลูกก็ของหลี่ฉื่อแน่ ๆ ตอนนั้นฉันกับเขาเลิกกันแล้วถึงท้องนะ แต่ไม่ได้แต่งงานกัน”
ภรรยาหลวง: “ไม่ได้แต่งงานกับผู้ชายคนอื่น ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ได้นอนกับผู้ชายคนอื่นนี่”
“คิดว่าฉันมันรังแกง่ายจริง ๆ เหรอ ที่อดทนให้พวกเธอมารังควานอยู่ช่วงนี้ คิดว่าฉันกลัวหรือไง”
เธอโยนรูปถ่ายหลายใบออกมา: “เธอนี่มันพูดเก่งจริง ๆ นะ ตัวเองสำส่อนถูกหย่าตอนแต่งงาน กลับไปบอกคนอื่นว่าสามีเก่าของเธอมีชู้ตอนแต่งงาน ยังนอนกับผู้ชายอีกหลายคน หึ...เกรงว่าแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าพ่อของลูกไม่มีพ่อสองคนนี้เป็นใครแล้วล่ะ”
“ตอนนั้นหนีหลี่ฉื่อไปเพราะอะไร เธอก็รู้อยู่แก่ใจดี ก็แค่รังเกียจหลี่ฉื่อตอนนั้นจนแล้วไม่มีไฟท์ติ้ง
วิ่งตามคุณหนูไป ยังมาสวมมาดเทพีพูดว่าคนในครอบครัวไม่ยินยอมบังคับให้กลับไปแต่งกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก
ปากเธอนี่ไม่มีคำจริงสักคำเลยนะ หลังหย่าแล้วเห็นหมามึนหลี่ฉื่อนั่นกลายเป็นคนมีตังค์จากการชดเชย รวยแล้ว ก็กลับมาให้ไอ้โง่ทึ่มนั่นรับซากต่ออีกใช่ไหม!”