โฆษณารับสมัครงานของเสิ่นจืออินถูกส่งออกไปได้สามวัน มีคนส่งเรซูเม่เข้ามาเกินพันกว่าคน
เห็นได้ว่าสถานการณ์การจ้างงานตอนนี้ก็ไม่ได้สู้ดีนัก
เธอกอดแล็ปท็อปเดินตุปัดตุเป๋ไปก่อกวนท่านจักรพรรดิ
ท่านจักรพรรดิปิดประตูแน่นหนา ทั้งยังลงค่ายกลห้ามเข้า เสิ่นจืออินใช้ยันต์เคลื่อนย้ายก็ยังพาตัวเองเข้าไปไม่ได้
ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่เคาะประตู แต่ทุบประตูจนดังโครมครามก็ยังไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไรจากในห้องทำงานนั่น
เสิ่นจืออินยิ้ม คิดว่าปิดเสียงแล้วจะสกัดกั้นการรบกวนของฉันได้เหรอ? ให้น้ำแตงกวาขมฉันดื่มแล้วยังปิดปากฉันอีก ฉันน่ะจำความแค้นแม่นอยู่
เธอหยิบยันต์สองแผ่นออกมาแล้วโยนไปที่ผนังนั่นทันที
ตูม…
เสียงระเบิดดังขึ้นที่ชั้นสิบแปดของตึกบริษัทท่านจักรพรรดิ
พวกผีที่ผ่านไปผ่านมากระเจิงไปไกล
เวลายักษ์ใหญ่ตีกัน พวกเด็กผีอย่างพวกตนต้องรับเคราะห์แน่ ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง รีบเผ่นกันจ้าละหวั่น
ผนังชั้นนอกของห้องทำงานท่านจักรพรรดิถูกระเบิดทำลาย แต่เผยให้เห็นวัสดุผนังชั้นใน ซึ่งใหม่เอี่ยม ยันต์ของเธอไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนผนังนั่นเลยแม้แต่นิด
เสิ่นจืออินพับแขนเสื้อขึ้น คราวนี้ต้องใช้ไม้ตายแล้วล่ะ
แล้วเธอก็หยิบเครื่องตัด ปืนกล ระเบิดขนาดเล็ก ขวาน และอาวุธอื่น ๆ ออกมาจากมิติ
เรียกว่าใช้ทุกกระบวนท่า สงัดจนน่าขนลุกบนชั้นนี้ นอกจากเสิ่นจืออินแล้วไม่มีผีตนไหนกล้าอยู่ต่อเลย
“แกทำอะไรน่ะ?”
เสียงเย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง เสิ่นจืออินกำลังถือเลื่อยไฟฟ้ารุ่นอัปเกรดที่ทำจากวัสดุพิเศษ เป็นเด็กตัวเล็ก ๆ แบกเลื่อยไฟฟ้าอันมหึมาส่งเสียงหึ่ง ๆ เจาะผนังนั่นอยู่