จวินยวนพยักหน้า: "ไม่เลว เกมนี้เป็นไงบ้าง?"
เสิ่นซิวหรานพยักหน้า: "เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมาก"
ถ้าพวกผู้เล่นรู้ว่าเล่นเกมแล้วได้ไอเทมที่ใช้สู้กับพวกประหลาดในโลกจริงได้ด้วย คงแห่กันเข้ามาจนคลั่งแน่
ที่สำคัญเกมนี้ไม่ใช่แค่ได้อุปกรณ์ แต่ยังได้ฝึกประสบการณ์และความสามารถในการล่าพวกประหลาดด้วย
เหมือนเป็นสนามฝึกขั้นสูงที่ไม่มีทางตายเลย
เสิ่นซิ่วหนาน: "ท่านพี่จวินจะเปิดเกมเมื่อไหร่? ผมยังอยากเข้าไปอีก"
ถึงหน่วยบริหารพิเศษจะจับจ้าวหนูประหลาดกับยมทูตพวกนั้นมาให้พวกเขาฝึกซ้อม แต่พื้นที่มันเล็กเกินไปแล้วจำนวนก็น้อยเกินไป สู้กันไม่หนำใจเลย
เกมของจวินยวนนั่นดันไปดึงทั้งแดนลับมาสร้างเป็นเกม นี่มันสนามฝึกในฝันของเขาเลยนะ!
เสิ่นอวี้จู๋: "ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ มีเกมอื่นอีกมั้ย?"
นี่มันคนไม่ชอบต่อสู้
เสิ่นจืออินเลยต้องออกมาแนะนำเกมของตัวเองแล้ว
"ฉันว่าจะทำเกมปลูกผัก ตอนนั้นเธอรับที่นามาแปลงนึงไว้ปลูกได้เลย"
เธอยกแนวคิดตอนเป็นศิษย์นอกทำงานรับใช้สำนักในชาติก่อนออกมา ตั้งใจจะทำเกมแนวพัฒนา
พอผู้เล่นเข้าก็แจกสวัสดิการมือใหม่ ให้ปลูกของพื้นๆ ก่อน แล้วขายให้เธอตามราคา จากนั้นเธอก็จะสร้างร้านค้าขึ้นมา
ในร้านค้าขายแต่วัตถุวิเศษที่ใช้ยกระดับที่ดินได้ ค่อยๆ เปลี่ยนที่ดินธรรมดาให้กลายเป็นแปลงปราณ สำหรับปลูกของล้ำค่ามากขึ้น ซึ่งผู้เล่นก็สามารถเอามาใช้ในโลกจริงได้ส่วนนึงเหมือนกัน