หญิงสาวเผยรอยยิ้มจนเห็นฟัน ดูมีเสน่ห์เย้ายวนอยู่หลายส่วน
“เพิ่งเข้าเมืองมาหรือ หางานทำได้หรือยัง?”
“เอ่อ... อ้อ หาได้แล้ว”
“ทำงานอะไรหรือ?”
“ขับรถม้า”
“ไม่เลวเลย ยุคนี้งานสบายเช่นนี้หาไม่ง่ายนัก”
ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายขึ้นมา
“เอ๊ะ แล้วเจ้ามาคนเดียวหรือ ครอบครัวเล่า?”
หลินเฟิงส่ายหน้า
หญิงสาวกวาดตามองหลินเฟิงอย่างละเอียดอีกหลายครั้ง
“แล้วภรรยาเจ้าเล่า?”
หลินเฟิงยังคงส่ายหน้า
หญิงสาวจุ๊ปาก
“ก็จริง ที่นี่หาภรรยาได้ยากยิ่ง ไม่มีบ้านไม่มีงานเป็นหลักแหล่ง ต่อให้มีภรรยาก็เลี้ยงไม่ไหวหรอก”
ยามนี้หลินเฟิงได้แต่หวังให้ชายชราคนนั้นออกมาเร็ว ๆ
หญิงสาวนั่งชิดหลินเฟิงอย่างเปิดเผย ทั้งยังเบียดเข้ามาอีกนิด
“นี่ เจ้าว่าข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลินเฟิงมองนางอย่างงุนงง “เป็นอย่างไรหรือ?”
“ข้าน่ะปั่นด้ายทอผ้าได้ ทั้งยังซักผ้าหุงหาอาหารได้ เรื่องมีลูกก็ไม่มีปัญหา เจ้าขับรถม้า ส่วนข้าก็หาเงินได้ ชีวิตของเราสองคนต้องไม่ขัดสนแน่”
หลินเฟิงจนใจ หญิงสาวผู้นี้หิวโหยถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ในเมืองมีผู้ลี้ภัยเข้ามาไม่น้อย ทว่าส่วนใหญ่เป็นบุรุษ สตรีวัยสาวมีอยู่ไม่มาก
หญิงสาวเช่นนางน่าจะเป็นที่หมายปองของผู้คนไม่น้อยแท้ ๆ
“ข้า...ข้ามา...ซื้อ...”
“โธ่เอ๊ย อ้ำอึ้งเช่นนี้ไม่สมเป็นบุรุษเอาเสียเลย ผ่านหมู่บ้านนี้ไปแล้วก็ไม่มีร้านเช่นนี้อีกนะ ข้าดูตัวมาสิบกว่าคนแล้ว ยังไม่มีใครถูกใจสักคน”
ขณะที่หลินเฟิงกำลังไม่รู้จะพูดอะไร ชายชราสกุลเหลียงก็เดินออกมาจากห้องด้านในเสียที
“แค่ก ๆ เสี่ยวอิงจื่อ มาหาบุรุษถึงร้านข้าหรือ?”