ซ่งฉีตาแดงก่ำ กัดฟันเอ่ยว่า
“ท่านอา ข้ารู้จักยอดฝีมือในยุทธภพผู้หนึ่ง มิสู้จ่ายเงิน...”
ซ่งอี้ส่ายหน้าอย่างหมดอาลัย
“หลินเฟิงผู้นั้น แม้แต่คนเถื่อนเกราะทองแดงยังสังหารได้ ยอดฝีมือในยุทธภพคนหนึ่ง... หึ ๆ”
“เฮ้อ หากรู้แต่แรก ตอนเขายังไม่เติบใหญ่ ก็ควรสังหารเขาเสียที่หอสัญญาณไฟหลิ่งโตวจื่อ”
“พูดไปแล้วมีประโยชน์อันใด?”
ทั้งสองพลันเงียบงัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง
ซ่งฉี่หรี่ตา “ท่านอา มิสู้พวกเราลอบติดต่ออ๋องฝู เขามีอำนาจยิ่งใหญ่ คงมีหนทางจัดการหลินเฟิงได้”
“ต่อให้คิดทำ ก็ยากจะเอื้อมมือไปถึง อีกอย่างอ๋องฝูกำลังชิงบัลลังก์ ไหนเลยจะมีเวลามาสนใจนายทหารชายแดนตัวเล็ก ๆ”
“ท่านอา ทางเที่ยเจินก็มีผู้เชี่ยวชาญเช่นกัน”
“อย่างไรเล่า แม้แต่เกราะทองแดงยังรับมือไม่ได้ เจ้ายังคิดว่าจะเชิญเกราะเงินมาได้หรือ?”
“ท่านอา ศัตรูของศัตรูย่อมเป็นมิตร ชาวเที่ยเจินก็เกลียดชังหลินเฟิง มิสู้ร่วมมือกับพวกเขา...”
ซ่งอี้ยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ส่งสัญญาณให้ซ่งฉีเงียบเสียง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่ารอบด้านไม่มีสิ่งผิดปกติ
ซ่งอี้จึงลดเสียงลง “ไอ้หนู ลอบขายเสบียงบ้างเล็กน้อยยังพอว่า หากเจ้ากล้าติดต่อกับชาวเที่ยเจินมากเกินไป แม้แต่ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้”
“แต่เรื่องเหล่านี้ แม่ทัพใหญ่ย่อมรู้อยู่แก่ใจมิใช่หรือ”
แววตาซ่งอี้ฉายความเหี้ยมเกรียม
“เจ้าคนโง่นั่นกำลังเสียใจอยู่ ไม่รู้จักที่ตายเสียแล้ว”
“นั่นสิ นิสัยของหลินเฟิงเป็นเช่นไร เมื่อทำให้เขาขุ่นเคืองแล้วก็เท่ากับขุ่นเคืองไปแล้ว คิดจะกู้สถานการณ์กลับคืน ก็มีแต่หาเรื่องตายเอง”