หลินเฟิงแบมือพลางกล่าว
“มีสิ มากมายเหลือเกิน เข้าทำงานในโรงงาน เรียนรู้วิชาช่าง ทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว จากนั้นก็หาภรรยา มีลูก ทั้งสร้างครอบครัวและสร้างฐานะ”
“ยังมีงานสำคัญเร่งด่วนที่สุดที่ต้องทำด้วย”
“งานใดสำคัญเร่งด่วนถึงเพียงนั้น?”
“แน่นอน กำลังคนของพวกเรามีมากขึ้นทุกที เสบียงอาหารจึงเป็นปัญหาใหญ่ หากต้องการให้ผลผลิตธัญญาหารสูง การชลประทานคือกุญแจสำคัญ”
ไป๋จิ้งขมวดคิ้ว “พี่ชายไม่ได้ขุดบ่อน้ำแล้วหรือ?”
หลินเฟิงกางแขนทั้งสองข้าง
“ผืนดินกว้างใหญ่ต้องอาศัยน้ำหล่อเลี้ยง บ่อน้ำรองรับพื้นที่เพาะปลูกเพียงเล็กน้อยในยามนี้ได้เท่านั้น การชลประทานต่างหากคือรากฐานของการแก้ปัญหา”
ไป๋จิ้งยังคงงุนงง เอ่ยถามว่า “ต้องใช้แรงงานก่อสร้างมากเพียงใด?”
หลินเฟิงยกมือกวัดแกว่งอีกครั้ง
“มากพอให้จินตนาการของเจ้าบินโลด”
ไป๋จิ้งถามอย่างสงสัย
“เหมือนตอนที่พวกเราสร้างปราสาทหรือ?”
“อืม ก็ประมาณนั้น”
ไป๋จิ้งส่ายหน้า ถามอย่างกังวลว่า
“พี่ชาย รอบด้านของพวกเราล้วนมีศัตรู จำเป็นต้องสิ้นเปลืองกำลังคน กำลังทรัพย์ และกำลังเงินทอง สร้างโครงการใหญ่โตเช่นนั้นหรือ?”
หลินเฟิงกล่าวเสียงขรึม “หากต้องการพัฒนา ทั้งการทหาร การปกครอง และเศรษฐกิจล้วนขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่ได้ ทว่าเสบียงอาหารคือรากฐานของทุกสิ่ง เป็นความจำเป็นอันดับแรก และเป็นปัญหาปากท้องที่ต้องแก้ไขโดยเร่งด่วน”
ไป๋จิ้งรีบกล่าว “เอาเถิด พี่ชายว่ามาอย่างไร พวกเราก็ทำตามนั้น ข้าเชื่อว่าความคิดทุกอย่างของพี่ชายจะนำผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์มาสู่ทุกคน”
ไป๋จิ้งยื่นมือไปลูบศีรษะหลินเฟิง
“พี่ชาย สมองของท่านเติบโตมาอย่างไรหรือ เหตุใดจึงมีลูกเล่นมากมายถึงเพียงนี้...”
หลินเฟิงยิ้ม พลางบีบเอวไป๋จิ้งเบา ๆ