ครานี้หลินเฟิงปล้นค่ายคนเถื่อน ทำให้พวกมันเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือดจริง ๆ
ปี้หลานในเกราะเงินควบม้ายืนอยู่หน้าป้อม มองหอประตูเมืองสูงตระหง่านกับกำแพงเมืองที่ก่อสร้างไปได้เพียงครึ่งเดียว แล้วพยักหน้าเล็กน้อย
ครานี้ผู้ดูแลใหญ่ว่านเหยียนตัดสินใจได้ถูกต้อง
หากยังปล่อยให้หลินเฟิงผู้นี้เติบโตต่อไป ย่อมต้องขยายอำนาจจนยากจะควบคุม
“ไป! เกราะทองแดงทุกคนพากองของตนออกลาดตระเวนรอบเมือง หาที่ตั้งค่าย”
เขาต้องล้อมป้อมเอาไว้ก่อน แล้วค่อยหาวิธีตีเมือง
โจวถงจือกับเฉินทงพ่านเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเฟิง มองกองทัพคนเถื่อนที่มืดฟ้ามัวดินด้วยสีหน้ากังวล
“ท่านแม่ทัพหลิน ส่งคนไปขอกำลังเสริมหรือยัง?”
“ที่ใต้เท้าทั้งสองกล่าวถึงการขอกำลังเสริม หมายถึงไปขอจากใต้เท้าทูถ่งหรือ?”
โจวถงจือขมวดคิ้ว “ขอจากที่ใกล้ที่สุดสิ ค่ายใหญ่ชายแดนกับทหารประจำเมืองชายแดน มีกำลังพลเกือบแสนเชียวนะ”
หลินเฟิงคร้านจะอธิบาย จึงพยักหน้า
“ข้าส่งคนไปขอกำลังเสริมจากทุกแห่งที่พอจะขอได้แล้ว”
“เช่นนั้นก็ดี”
ทั้งสองจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เกราะเงินปี้หลานรอจนกองทัพทั้งหมดตั้งหลักเรียบร้อย จึงควบม้ามายังจุดที่ห่างจากป้อมสามร้อยก้าว
เมื่อเผชิญกำแพงสูงกับคูค่ายลึกเช่นนี้ แม้แต่เขาก็ยังปวดหัว
ครานี้ว่านเหยียนโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก
ไม่รู้ว่าข่าวรั่วไหล หรือบังเอิญลงมือถูกจังหวะกันแน่
หลินเฟิงถึงกับชิงเสบียงและยุทธปัจจัยที่พวกเขาสะสมมานานไปได้
หากมีไส้ศึกอยู่ภายใน ว่านเหยียนชิงเทียนย่อมไม่เชื่อแน่
เหล่าผู้มีอำนาจหลายคนต่างเห็นตรงกันว่า หลินเฟิงเพียงบังเอิญลงมือถูกจังหวะ
แต่ถึงอย่างนั้น สถานการณ์ที่เดิมสงบราบรื่นก็ถูกพลิกผันในพริบตา