หลินเฟิงขมวดคิ้วกล่าว
“พวกเรามีโอกาสลองผิดลองถูกเพียงครั้งเดียว หากพลาดขึ้นมาความเสียหายย่อมใหญ่หลวง ขอฟ้าดินคุ้มครองเถิด ขอให้เป็นเพราะเหตุนี้จริง ๆ”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น ขอเพียงไม่มีเสบียงกิน ไม่ถึงสองวัน คนเถื่อนก็จะล่าถอยไปเองโดยไม่ต้องรบ”
ไป๋จิ้งเห็นพ้องกับคำกล่าวของเขา
หลินเฟิงพยักหน้า “อีกฝ่ายคงเข้าใจเหตุผลข้อนี้เช่นกัน ดังนั้น...”
“ดังนั้นการป้องกันย่อมเข้มงวดแน่นหนา”
หลินเฟิงนิ่งเงียบ
ไป๋จิ้งครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ
“พี่คิดจะไปเองหรือ?”
“เด็กดี ฉลาดจริง”
“อันตรายเกินไปแล้วพี่ อีกอย่าง หากพี่ไปแล้ว เมืองนี้จะทำเช่นไร?”
“หากไม่อันตราย แล้วจะต้องให้ข้าไปด้วยเหตุใด?”
หลินเฟิงโบกมือ “ไม่ต้องกังวล ในเมืองยังมีเจ้า หลี่ตงไหล และหลินเฉี่ยวเม่ยอยู่ ไม่มีทางเกิดความวุ่นวาย”
เขาหยุดครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ข้าให้หวังเฉียนแห่งค่ายชิงสุ่ยนำคนสองพันนายมาที่นี่แล้ว คาดว่าคืนพรุ่งนี้ก็น่าจะเข้ามาในเมืองได้”
ฟ่านจิ้นซงอดไม่ได้ แม้จะรู้ว่าไม่ควรสอดปากขึ้นมาโดยพลการ
“ท่านแม่ทัพ ให้ข้าไปเถิด”
เซี่ยจ้งรีบกล่าวแทรก “ท่านแม่ทัพ ข้าก็ทำเรื่องนี้ได้ดีเช่นกัน”
“หึ ๆ หากข้าจะไป จะขาดพวกเจ้าสองคนได้อย่างไร”
ครั้งที่หลินเฟิงก่อสร้างป้อมปราการ เขาทุ่มเทกับการทำทางระบายน้ำภายในเมือง
ยามนั้นคนอื่นยังไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
ท่อระบายน้ำเป็นเพียงสถานที่ปล่อยน้ำเสีย เหตุใดจึงสร้างให้หรูหราใหญ่โตถึงเพียงนั้น
บัดนี้เหล่าองครักษ์ที่ติดตามหลินเฟิงต่างเข้าใจเหตุผลแล้ว
ทางระบายน้ำสายนี้สูงใหญ่และกว้างขวาง นอกจากใช้ระบายน้ำเสีย ยังใช้เป็นทางลับใต้ดินได้อีกด้วย