น่าหลานไม่มีใบหน้าแบนราบอันเป็นลักษณะเฉพาะของชาวเที่ยเจิน ตรงกันข้าม ใบหน้าของนางกลับมีมิติชัดเจน
สันจมูกโด่งตรง เบ้าตาลึก ดวงตาฉายประกายสีน้ำเงินเข้ม
ใบหน้านี้เคยทำให้จักรพรรดิเที่ยเจินลุ่มหลง
หากภูมิหลังตระกูลของนางมิได้แข็งแกร่ง เกรงว่าคงถูกจักรพรรดิรับเข้าวังหลังไปแล้ว
ทว่าน่าหลานกลับอาศัยฝีมืออันสูงส่ง ได้รับเลือกเข้าหน่วยองครักษ์หลวง สร้างความชอบจนเลื่อนขั้นเป็นองครักษ์เกราะเงิน
นี่แหละที่ผู้คนมักกล่าวกันว่า ทั้งที่อาศัยใบหน้าเลี้ยงชีพได้ แต่นางกลับเลือกทนทุกข์จากการฝึกยุทธ์
ยามนี้ ดวงตาสีครามของน่าหลานเผยแววใคร่รู้
หลินเฟิงผู้นี้เป็นคนเช่นไรกันแน่ ถึงได้สร้างอาวุธสังหารเช่นนี้ขึ้นมาได้
น่าหลานยิ่งสนใจหลินเฟิงขึ้นทุกที
ถึงขั้นทำให้เวินตี๋ฮั่นต้องใช้อำนาจเบื้องหลังอันแข็งแกร่ง ย้ายตัวนางจากข้างกายจักรพรรดิมาที่นี่
หลินเฟิงผู้นี้คงไม่ธรรมดาเป็นแน่
น่าหลานมิใช่สตรีที่มีแต่กำลังแต่ไร้ปัญญา ตรงกันข้าม นางเฉลียวฉลาดยิ่ง
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จัก เพียงพิจารณารายละเอียดเล็กน้อย นางก็วิเคราะห์ความจริงออกมาได้
ดังนั้น แววระแวดระวังในดวงตาของน่าหลานจึงยิ่งเข้มข้นขึ้น
ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดลึกซึ้ง ทหารคนหนึ่งก็เข้ามารายงาน
ภายในเมืองชิงสุ่ยไม่พบหลินเฟิง หลายวันมานี้ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ที่ใด
น่าหลานโบกมือให้ทหารออกไป
น่าถ่านผู้สวมเกราะทองแดงเดินเข้ามา เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของน่าหลาน
“พี่หญิง เมื่อใดพวกเราถึงจะหาหลินเฟิงพบ?”
“จะร้อนใจไปไย กำลังตามหาอยู่มิใช่หรือ”
“ที่นี่กันดารถึงเพียงนี้ ไม่มีอะไรน่าสนุก ทำภารกิจให้เสร็จโดยเร็วเถิด ที่บ้านยังมีคนรอข้าอยู่”