ข้าจับเจ้าไม่ได้ ก็จะไล่เจ้าออกนอกแคว้น ให้ไปเป็นเชลยของแคว้นซีเซี่ย
ตู้ลี่เซิ่งหวาดหวั่นอยู่ในใจ เบื้องหน้ายังคงเป็นทุ่งรกร้างสุดลูกหูลูกตา
ทหารไล่ตามด้านหลังยังคงกระชั้นชิด ไม่ผ่อนคลายแม้ชั่วขณะ
เมื่อเห็นว่าเบื้องหน้ากันดารยิ่งกว่าเดิม เขาก็ร้องถามอย่างร้อนรน
“ผู้ใดรู้บ้างว่าเบื้องหน้าเป็นที่ใด?”
ทหารองครักษ์คนหนึ่งตอบว่า “ท่านแม่ทัพ เบื้องหน้าเป็นเขตแดนแคว้นซีเซี่ย”
ตู้ลี่เซิ่งใจสะท้าน นี่เขากำลังจะออกนอกแคว้นแล้ว
เขากวาดตามองไปรอบด้านบนหลังม้าศึกที่กำลังควบทะยาน
หากเปลี่ยนทิศทางหนี ทหารม้าด้านหลังก็ไล่กระชั้นเข้ามาทุกที อีกไม่เกินหนึ่งถึงสองเค่อคงตามทัน
ข้าจะออกนอกแคว้นเสีย ดูสิว่าพวกเจ้าจะกล้าตามมาหรือไม่
ตู้ลี่เซิ่งเข้าใจดีว่า หากบุกเข้าไปในดินแดนของผู้อื่นเช่นนี้ ย่อมถูกเข้าใจผิดว่าเป็นผู้รุกราน
แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น เมื่อเทียบกันแล้ว หลินเฟิงทำให้เขาหวาดหวั่นยิ่งกว่า
ตู้ลี่เซิ่งเสียขวัญจนเลือกทางไม่ถูก จึงนำทหารองครักษ์ 200 นายพุ่งตรงไปยังเส้นพรมแดน
เมื่อเห็นเส้นพรมแดนอยู่เบื้องหน้า เฉิงเหลียงก็ลังเลในใจ ควรไล่ตามไปหรือไม่?
คำสั่งของพี่ใหญ่คือให้เขาจับตู้ลี่เซิ่งให้ได้
แม้ในใจจะลังเล แต่ม้าศึกกลับไม่ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย เขานำเหล่าทหารองครักษ์ทะยานตามไปดุจพายุหมุน
ประเมินด้วยสายตาแล้ว ระยะห่างจากตู้ลี่เซิ่งเหลือไม่ถึง 2 ลี้ ย่อมไม่อาจล้มเลิกกลางคัน
กองกำลังทั้งสองไล่ล่ากันเข้าไปในเขตชายแดนของแคว้นซีเซี่ย
แรกเริ่มยังไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทหารยามของแคว้นซีเซี่ยก็พบเข้า
ฝ่ายหนึ่งมีทหารม้ากว่าสองร้อยนาย อีกฝ่ายมีมากกว่าหนึ่งร้อยนาย ทั้งสองกองกำลังตะบึงผ่านดินแดนของผู้อื่นจนฝุ่นควันฟุ้งกระจายเต็มฟ้า เหตุการณ์ครึกโครมเช่นนี้ยากจะมองไม่เห็น
ไม่นาน ค่ายทหารชายแดนซีผิงซึ่งเป็นเมืองหน้าด่านสำคัญของแคว้นซีเซี่ยก็ระดมกำลังทหารม้า 1,000 นายอย่างเร่งด่วน มุ่งหน้าไปยังพรมแดน