น่าหลานกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ข้าอาจไว้ชีวิตเจ้าได้ แต่ต้องตกลงเงื่อนไขกันให้เรียบร้อยเสียก่อน”
“ฟังดูราวกับเจ้ามั่นใจว่าตนเองจะชนะ”
น่าหลานแกว่งดาบเหล็กในมือ
“เจ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้ ยอมรับชะตาเสียเถอะ”
“ข้าชื่นชมความมั่นใจของเจ้า ทว่ามั่นใจเกินไปก็กลายเป็นอวดดี”
“อย่าพูดไร้สาระ บอกมาแค่ว่าเจ้ากล้ารับคำหรือไม่”
หลินเฟิงเองก็เห็นว่า ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ แม้จะคับแคบอยู่บ้าง แต่น่าหลานไม่มีทางเอาชนะตนได้
“จะยากอันใด มีเงื่อนไขก็ว่ามาได้เลย”
น่าหลานพยักหน้า “นับว่าเป็นลูกผู้ชาย หากเจ้าแพ้ ข้าจะไว้ชีวิต แต่เจ้าต้องเป็นทาสของข้า ทุกอย่างต้องฟังคำสั่งข้า”
หลินเฟิงขบฟันพลางครุ่นคิด
“คนอย่างข้าปรนนิบัติผู้อื่นไม่เป็น”
“เมื่อครู่ข้ายังชมเจ้าอยู่เลยว่าเป็นลูกผู้ชาย”
หลินเฟิงยังไม่ทันตอบ หลินเหมาก็ตวาดขึ้นจากด้านข้าง
“อย่าทำให้ตระกูลหลินต้องอับอาย”
หลินเฟิงยิ้มกล่าวว่า “ท่านพ่อไม่เชื่อมั่นในตัวข้าบ้างหรือ?”
หลินเหมาพลันเงียบไป บุตรชายที่ตนสั่งสอนมากับมือ ฝีมือการต่อสู้ย่อมไม่เลว
“ได้ หากเจ้าแพ้ เจ้าต้องเป็นทาสของข้า”
“ไม่มีปัญหา ชาวเที่ยเจินอย่างข้า พูดคำไหนคำนั้น”
“ชาวต้าจงของเรายิ่งรักษาสัจจะดุจทองพันชั่ง”
“ดี ตกลงตามนี้”
ทั้งสองไม่พูดจาอีก ต่างเพ่งสมาธิเตรียมรับมือศัตรู
ที่น่าหลานตั้งเงื่อนไขเช่นนี้ ก็เพราะตั้งแต่เล็กจนโต ไม่มีผู้ใดในเผ่าทำร้ายนางได้
ทุกคนต่างประคบประหงมนางราวกับดาวล้อมเดือน
มีเพียงนางที่หักขาผู้อื่นได้
ใครจะรู้ว่าเมื่อมาถึงต้าจง กลับถูกหลินเฟิงฟันจนทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล