น่าเสียดาย ม้าศึกตัวนั้นวิ่งเร็วเกินไป เหล่าทหารไล่ตามไม่ทัน
“เว่ยเป้า ขี่ม้าของข้าไป นางบาดเจ็บสาหัสแล้ว”
เว่ยเป้าหักเลี้ยวทันที มุ่งไปหาม้าศึกของหลินเฟิง
ด้วยฝีมือการขี่ม้าของเว่ยเป้า ประกอบกับม้าศึกของหลินเฟิง มีโอกาสสูงที่จะตามน่าหลานทัน
ม้าศึกสีขาวของหลินเฟิงพาเว่ยเป้าพุ่งออกจากหมู่บ้าน
“เซี่ยจ้ง พาคนไปช่วยรับมือ”
หลินเฟิงเกรงว่าเว่ยเป้าจะจัดการหญิงโหดเหี้ยมนางนั้นไม่ไหว
“หลี่หู่ เก็บกวาดสนามรบแล้วนับจำนวนผู้เสียหาย”
“ให้ทหารม้าสอดแนมออกไปแจ้งค่ายใหญ่ ส่งคนหนึ่งพันนายไปค้นหาและกวาดล้างคนเถื่อนที่หนีไปเหล่านี้”
ทุกคนรับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไป
หลินเฟิงหาที่นั่งตรงขั้นบันไดแห่งหนึ่ง
ขอพักหายใจสักครู่ การต่อสู้เมื่อครู่ใช้เรี่ยวแรงไปมากเกินไป
เขาขยับร่างกายเล็กน้อย แล้วพบว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ
หลินเฟิงอดหงุดหงิดไม่ได้ ทั้งที่วางกับดักไว้ถึงเพียงนี้แล้ว
ทุกรายละเอียดล้วนคำนวณไว้อย่างถี่ถ้วน
ทุกย่างก้าวของคนเถื่อนที่บุกเข้าหมู่บ้านล้วนอยู่ในการคาดการณ์ ทิศทางและปฏิกิริยาของพวกมันก็พิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สุดท้ายก็ยังรั้งคนเถื่อนเกราะเงินผู้นั้นไว้ไม่ได้
คนเถื่อนสูญเสียกำลังพลอย่างหนักในการศึกครั้งนี้ ศพในหมู่บ้านส่วนใหญ่ล้วนเป็นของพวกมัน
ทหารเกราะเหล็กตายไปกว่าก้าวสิบนาย
ส่วนทหารเกราะทองแดงก็ตายไปสองนาย
ทหารต้าจงบาดเจ็บล้มตายสามสิบหกนาย
เมื่อเผชิญหน้ากับทหารม้าคนเถื่อนชั้นยอดเช่นนี้ ศึกครั้งนี้นับเป็นชัยชนะครั้งใหญ่
แต่ในใจหลินเฟิง ต่อให้สังหารคนเถื่อนไม่ได้สักคน ขอเพียงกำจัดคนเกราะเงินผู้นั้นได้ จึงจะนับเป็นชัยชนะครั้งใหญ่