เมื่อได้รับแจ้งจากหลินเฟิง เหวินเฉิงก็ออกเดินทางจากเมืองชายแดนไปยังป้อมหลิ่งโตวจื่อทันที
เฉาเต๋ออวิ้น นายอำเภอชิงสุ่ย อวี๋หมิ่นเหวิน นายอำเภอเว่ยหยวน และกู่หวยเซิง นายอำเภอปิน ทั้งสามคนต่างได้รับคำสั่งพร้อมกัน ให้เดินทางไปยังป้อมหลิ่งโตวจื่อ
ภายในห้องประชุมของกองบัญชาการ
หลินเฟิงนั่งประจำที่นั่งประธาน ส่วนเหวินเฉิงนั่งทางซ้าย ถัดไปตามลำดับคือเฉาเต๋ออวิ้น อวี๋หมิ่นเหวิน และกู่หวยเซิง
จ้าวซั่วเข้าร่วมประชุมในฐานะผู้สังเกตการณ์
ไป๋จิ้งนั่งอยู่มุมห้อง คอยจดบันทึก
ทุกคนประหลาดใจไม่น้อย เพราะการประชุมจัดขึ้นในรูปแบบเช่นนี้ กลางห้องมีโต๊ะยาวตัวหนึ่ง และตรงหน้าทุกคนวางพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกไว้ครบครัน
เฉิงเหลียงกับเวินเจี้ยนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าใกล้
ด้านนอกห้องประชุมมีทหารองครักษ์ลาดตระเวนไม่ขาดสาย ไม่มีผู้ใดเข้าใกล้ตัวเรือนได้ในระยะสามจั้ง
หลินเฟิงกวาดตามองผู้เข้าร่วมประชุมทุกคน
“วันนี้เชิญใต้เท้าทุกท่านมาหารือเรื่องสำคัญสองสามประการ”
เหล่านายอำเภอต่างขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
หารือหรือ?
นี่มันเรื่องอันใดกัน?
มิใช่เพียงหลินเฟิงเอ่ยคำเดียวก็ชี้ขาดได้หรอกหรือ?
“ท่านนี้คือจ้าวซั่ว โหวจ้าว ทุกท่านคงคุ้นเคยกันดีแล้ว วันนี้เขาเป็นตัวแทนราชสำนักต้าจง”
จ้าวซั่วพยักหน้าหงึกหงักอย่างเหม่อลอย
หลินเฟิงไม่สนใจปฏิกิริยาของทุกคน แล้วกล่าวต่อไปตามลำพัง
“ยามนี้ ซูเฉียน ทูถ่งแห่งจวนผู้ว่าการ สมคบกับคนเถื่อนและลงมือหมายเอาชีวิตแม่ทัพใหญ่ฉิน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อาจเป็นตัวแทนราชสำนักต้าจงได้อีก ทว่าพวกเราอยู่ในเขตจวนตูฮู่เจิ้นซี จะถูกกักอยู่เพียงมุมหนึ่งจนกลายเป็นขุมอำนาจที่แยกตัวจากราชสำนักต้าจงไม่ได้ ใช่หรือไม่?”
คำกล่าวนี้ทำให้จ้าวซั่วเห็นพ้องอย่างยิ่ง เขาพยักหน้าด้วยความยินดี