หลินเฟิงโบกมือ “ไปเถิด ไปดูแล้ววางแผนบนกระบะทรายกัน”
ทุกคนพากันล้อมหน้าล้อมหลังหลินเฟิงกลับไปยังกองบัญชาการ
ภายในโถงใหญ่ ช่างฝีมือได้สร้างกระบะทรายขนาดมหึมาขึ้นตามแผนที่ของเว่ยเป้า
ทุกคนล้อมอยู่รอบกระบะทราย ก้มมองภูมิประเทศที่จำลองไว้อย่างสมจริง
คราวที่สร้างกระบะทรายนี้ขึ้น เหล่าแม่ทัพต่างประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
ที่แท้ยังมีสิ่งของยอดเยี่ยมเช่นนี้ ภูมิประเทศทั้งหมดปรากฏชัดเจนอยู่เบื้องหน้า มองเห็นได้โดยทั่ว
แม่ทัพระดับสูงหลายคนเคยหมอบล้อมกระบะทราย ศึกษากันอยู่หลายวัน
นอกจากจะอุทานด้วยความทึ่งแล้ว ทุกคนยังเลื่อมใสหลินเฟิงจนหมดใจ
อาวุธชั้นยอดเช่นนี้ทำให้ทุกคนเข้าใจสถานการณ์ในสนามรบได้อย่างแจ่มชัด
เมื่อจัดวางแผนการศึก ตำแหน่งและหน้าที่ของตนก็ปรากฏชัดเจนในพริบตา
หลินเฟิงครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ข้าคิดเช่นนี้ พวกเจ้าต่างนำกำลังคนไปหนึ่งกอง ตั้งค่ายป้องกันรอบค่ายใหญ่ของคนเถื่อน ไม่เพียงตัดเส้นทางส่งเสบียงของพวกมันได้ ยังแบ่งกำลังรบของพวกมันออกจากกันได้ด้วย”
หูจิ้นไฉตบมือฉาด “ยอดเยี่ยม! คราวนี้พวกมันอยากรบหรือไม่ก็ต้องรบ”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว เราจะตั้งรับแล้วโต้กลับพวกคนเถื่อน”
หลินเฟิงโบกมือ “ค่ายป้องกันแต่ละแห่งอย่าให้ห่างกันเกินไป และอย่าให้ใกล้กันเกินไป อืม... ระยะห่างราว 2-4 ลี้ก็แล้วกัน”
เขาชี้ไปยังกระบะทรายพลางกล่าว
“ตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ รวมตั้งค่ายทั้งหมด 6-8 แห่ง ด้านนอกวางค่ายกลรังผึ้ง ด้านในใช้ค่ายรั้วไม้ เชือกขวางม้า หลุมกับดัก และสิ่งกีดขวางอื่น ๆ ถัดเข้าไปด้านในก็เตรียมหน้าไม้ไว้รับมือ”
หวังเฉียนถามด้วยความสงสัย “พี่ใหญ่ หากคนเถื่อนไม่บุกมาเล่า?”