เขาคิดไม่ตก ตั้งแต่เล็กก็ฝึกยุทธ์ภายใต้การควบคุมของบิดา ฝึกฝนมานานกว่าสิบปีแล้ว
เหตุใดกลับรับดาบของอีกฝ่ายไว้ไม่ได้แม้แต่ดาบเดียว?
อัดอั้นตันใจยิ่งนัก
เมื่อออกจากเรือนชาวบ้าน ก็เห็นม้าศึกของตนยังเดินเล็มหญ้าอยู่ไม่ไกล
เขาก้มเก็บทวนยาวจากพื้น วิ่งไปหาม้าศึก แล้วพลิกตัวขึ้นขี่
ยังต้องไปสู้ตาย จะปล่อยให้คนเถื่อนได้ใจเกินไปไม่ได้
แม้คนเถื่อนจะไม่ไว้ชีวิตผู้ใด แต่กลับละเว้นม้าศึกเป็นกรณีพิเศษ
พวกเขาไม่ฆ่าม้าศึก ไม่ว่าจะเป็นของฝ่ายตนหรือฝ่ายศัตรู
ฉินฟางจึงขึ้นม้าได้อีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังที่ซึ่งเสียงเข่นฆ่าดังกึกก้อง
น่าหลานนำทหารม้าเหล็ก 200 นายตระเวนไปทั่วเมืองชิงสุ่ย
อาศัยความคล่องแคล่วในการเคลื่อนที่
ก่อนกองทัพใหญ่จะล้อมเข้ามา พวกเขาก็บุกฝ่าประตูเมืองออกไป หายลับเข้าไปในทุ่งกว้าง
เมื่อเผชิญกับฝีมือการขี่ม้าของคนเถื่อน ทหารม้าต้าจงก็จนปัญญา
ฉินฟางเต็มไปด้วยบาดแผล เขาควบม้าไล่ตามออกนอกเมือง ทว่ามองไปไกลเห็นเพียงกลุ่มควันฝุ่นสายหนึ่ง
ทำได้เพียงทอดถอนใจ ร่ำร้องอย่างไร้ประโยชน์
ตนระวังป้องกันแทบทุกทางแล้ว กลับยังหยุดยั้งการจู่โจมของอีกฝ่ายไม่ได้
แล้วจะอธิบายเรื่องนี้กับพี่ใหญ่อย่างไร?
หนึ่งวันต่อมา หลินเฟิงได้รับรายงานศึกว่าเมืองชิงสุ่ยถูกโจมตี ณ ป้อมหลิ่งโตวจื่อ
ความสูญเสียหนักหนาสาหัสยิ่ง
เขานั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะ คิ้วขมวดครุ่นคิด
กองทหารม้าคนเถื่อนกลุ่มนี้ เหตุใดจึงเลือกลงมือเฉพาะตอนที่เขาไม่อยู่?
ฆ่าคนอย่างเดียว ไม่ปล้นสิ่งของ
พวกมันมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่?
เขาจะหาพวกมันพบได้อย่างไร?
ในหัวของหลินเฟิงสับสนวุ่นวาย เบื้องหน้ามีแต่ภาพทหารกับชาวบ้านที่ตายอย่างอนาถ