ทุกคนได้ยินเสียงเรียก ก็พากันหันไปมองตาม
ทหารหนุ่มเห็นเซี่ยหลีกับพวกของเธอ ทั้งนั่งทั้งพิง ยังแกะเมล็ดทานตะวันกิน ไม่มีความตื่นเต้นตกใจเลยสักนิด ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
แต่ก็ตั้งสติได้เร็ว คิ้วขมวดเล็กน้อย แม้สีหน้าจะยังดูประหลาดๆ แต่ก็ออกคำสั่ง:“ศูนย์ควบคุมกลางให้พวกคุณไปซ่อมอุปกรณ์สื่อสารที่ชำรุดทางฝั่งตะวันตก!”
เหล่าหมวดสื่อสารที่สี่ที่เตรียมตัวจะวิ่งตามไปแล้ว:???!!!
ได้ขึ้นสนามจริงๆ ด้วยว่ะ!
เซี่ยหลีนึกถึงแผนการของตัวเองกับหลี่ชิ่งหนาน รีบลุกขึ้นจากตอไม้ ตบเศษเมล็ดทานตะวันบนมือ แล้วพยักหน้าให้ทหารหนุ่มที่มารายงานเล็กน้อย เดินก้าวยาวไปทางศูนย์ควบคุม “ไปกันเถอะ”
คนทั้งหมวดสี่เพิ่งจะตั้งสติได้ นึกไม่ถึงว่าจริงๆ แล้วอย่างที่หัวหน้าหมวดพวกเขาพูด พวกเขาก็มีโอกาสได้ลงสนามด้วย!
ต่างคนต่างเชิดหน้าอกผายไหล่ ท่าทางองอาจห้าวหาญ ราวกับจะไปเอาชัยชนะมาให้ได้
พอเดินทางกลับมาถึงที่มั่นของตัวเองก็พบว่า ทุกคนรอบๆ เต็นท์ต่างวุ่นวายกันเป็นบ้าเป็นหลัง พวกส่งข่าวก็ส่งข่าว พวกส่งของก็ส่งของ พวกที่มารายงานสถานการณ์ก็รายงานสถานการณ์
โดยรวมแล้วกองทัพสีน้ำเงินทั้งหมด คงมีแค่หมวดสี่ของพวกเขาที่ว่างงานที่สุด
อู๋เหมิงเห็นสภาพตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย เอามือกุมอก ท่าทางเจ็บปวดสุดขีด:“รู้อย่างนี้เร็วๆ ว่าแถวนี้ยุ่งขนาดนี้ คงกลับมาแต่เช้าแล้ว”