ขุยเหล่าหลิวมองลู่ติ้งหยวนที่เป็นคนแรกที่พุ่งขึ้นรถหลังได้ยินข่าว กวาดคนขึ้นมาได้สองคน แต่กลับห่อหนึ่งในนั้นจนเหมือนบ๊ะจ่างแล้วหิ้ววิ่งไป โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลี่ชิ่งหนาน สีหน้าช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกสุดจะบรรยาย
ไม่ว่าพวกหนุ่มสาวจะมีจิตใจคิดอะไรกันอยู่ก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็สองคนด้วยกันนะ!
นายโยนคนที่สลบไว้ตรงนั้น แต่กลับปกป้องคนที่อาการดีกว่าอย่างมิดชิดแล้วช่วยเป็นคนแรก แบบนี้มันดีแล้วเหรอ?
เหล่าหกคิดเช่นนั้นก็จริง แต่สุดท้ายก็ยอมถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมาคลุมให้หลี่ชิ่งหนาน แล้วช่วยกันกับหวงซงแบกหลี่ชิ่งหนานขึ้นหลัง รีบวิ่งไปทางรถ
หนาวขนาดนี้ เด็กดีๆ จะให้แข็งตายไปหรือไง!
ทุกคนขึ้นรถหมดแล้ว ลู่ติ้งหยวนมองผ่านกระจกมองหลังไปที่เจ้าตัวป่วนซึ่งนั่งอยู่เบาะหลัง ปกติแล้วเอาแต่ต่อล้อต่อเถียงกับทุกสิ่ง เดี๋ยวก็อยากปีนหลังคาบ้านอยู่เรื่อย ตอนนี้กลับมีสภาพน่าสงสารขนาดนั้น เขายิ่งขมวดคิ้วแน่น เกิดความหงุดหงิดขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว แม้แต่คำดุที่อยากพูดมาตลอดก็วนอยู่รอบปากหลายตลบเหมือนติดขัด พูดไม่ออก