ทหารหนุ่มคนนั้นแสดงท่าทีไม่พอใจอย่างชัดเจน แถมยังดูขำๆ อีกต่างหาก รู้ดีว่าจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต เลยจงใจหาเรื่อง
เซี่ยหลีเห็นท่าทีเขาแบบนั้นก็ขำขึ้นมาทันที
ในชาตินี้สิ่งที่เธอไม่เคยกลัวที่สุดก็คือการจัดการกับเด็กเกเร
เธอตวาดเสียงเย็น จงใจทำท่าเป็นวายร้ายตัวร้าย "บุรุษต้องเคารพศักดิ์ศรีตนเอง ไม่งั้นยอมตายดีกว่า แกไม่กลัวตาย ฉันจะฆ่าแกไปทำไม? ต้องทำให้แกอับอายต่างหากล่ะ!"
พูดจบ ก็โบกไม้โบกมือใหญ่ ตะโกนเสียงดัง "มากันให้หมด! จับมันโยนลงกองหิมะ แล้วปาก้อนหิมะใส่ให้หนักๆ! ให้มันได้สัมผัสความเจ็บปวดสุดขีดจากธรรมชาติ!!!"
หลานเซี่ยเซิงกับพวกหัวเราะคิกคักตรงเข้าหาทหารที่จงใจเรียกร้องความสนใจคนนั้นทันที ลากตัวไปที่กองหิมะ
ทหารหนุ่มที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงร้องอึกทึก พอเห็นภาพนี้ก็ถึงกับหน้าตาตื่นตกใจ ดิ้นรนสุดชีวิตแล้วร้องขอชีวิตเสียงดัง "ผมผิดไปแล้ว! ผมยอมให้พวกนายทำให้อับอายได้! ผมยอมให้พวกนายทำให้อับอายได้จริงๆ นะ!!!"
หลานเซี่ยเซิงราวกับคนกินเนื้อที่ลากอาหารมา ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น "ยอมให้ทำให้อับอายได้ก็ดีสิ! งั้นตอนนี้จัดการเลย!" พูดจบก็กดตัวเขาลงในกองหิมะโดยตรง พร้อมกับทหารอีกหลายนาย ต่างก็ปั้นก้อนหิมะแล้วระดมยิงใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง
ทหารหนุ่มที่ถูกใช้เป็นเป้านิ่ง: !!!???
พวกคนกองพลบลูเนี่ยมีอะไรผิดปกติกันหมดหรือไง? ยอมแพ้ก็ไม่ได้หรือไง? ยอมแพ้ก็ไม่ได้หรือไย!!?
เชลยที่เหลือพอเห็นเพื่อนร่วมชะตากรรมถูก 'ทำให้อับอาย' ในกองหิมะ ต่างก็พากันหน้าตาตื่นตกใจ
หิมะทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือหนามาก แถมมือของทหารก็มีแรงมหาศาล ก้อนหิมะที่ปั้นออกมาเลยแน่นหนาเป็นพิเศษ โดนใส่ตัวแล้วเจ็บสุดๆ