หลังผู้ลี้ภัย 2,000 คนเข้าเมืองจนหมด ประตูเมืองด้านหลังก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดหนักอึ้งบาดหู ก่อนปิดลงอย่างแรง
ภายในเมือง มือปราบลงกลอนประตู ส่วนด้านนอกเมือง ทหารประจำจวนสวมเกราะครบครัน สีหน้าเคร่งขรึม นำรั้วไม้แหลมมาขวางไว้ตรงหน้าประตูบนกำแพงเมือง รอคอยผู้ลี้ภัยระลอกที่สองอย่างสงบนิ่ง
ราตรีเข้มข้นขึ้นทุกขณะ
เหล่าผู้ลี้ภัยเข้าเมืองมาแล้ว ทว่าก็ไม่กล้าไปพักอาศัยในบ้านผู้อื่น จึงปูที่นอนลงใกล้เพิงแจกโจ๊ก รอให้ทางการแจกจ่ายเสบียงบรรเทาทุกข์ จากนั้นค่อยออกไปหาที่ดินรกร้างนอกเมืองสักผืน ลองดูว่าจะเพาะปลูกธัญพืชได้หรือไม่
ที่ดินในหมู่บ้านของพวกเขาแห้งแล้งจนแตกระแหง เพาะปลูกธัญพืชไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงรอฝนฤดูใบไม้ผลิปีหน้า แล้วค่อยกลับบ้านไปพรวนดินลงเมล็ดพันธุ์ใหม่
เมื่อปูที่นอนบนพื้นและจัดแจงให้ครอบครัวเข้าที่เรียบร้อย พอใกล้ยามโหย่วก็มีคนมุ่งหน้าไปยังหน้าที่ว่าการ เพื่อดูว่าขนมแป้งนึ่งกับเรื่องขุดภูเขาผ่าลำน้ำนั้นเป็นอย่างไรกันแน่
ชาวเมืองอำเภอเจียงตูก็มุ่งหน้าไปยังที่ว่าการเช่นกัน พวกเขาอยากฟังว่า คนธรรมดาจะขุดภูเขาผ่าลำน้ำได้อย่างไร
เมื่อไปถึงที่ว่าการ ทุกคนก็พบว่าหน้าประตูมีเวทีใหญ่ตั้งอยู่ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ บนเวทีมีชาวบ้านร่างอ้วนหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ ด้านหลังวางข้าวสาร แป้ง และขนมแป้งนึ่งไว้ไม่น้อย สองข้างมีชาวบ้านหลายคนนั่งอยู่ กำลังทดลองตีฆ้องตีกลองทองแดงในมือจนเกิดเสียงดังเป็นจังหวะ
ผู้ลี้ภัยคนหนึ่งตะโกนถามชาวบ้านร่างอ้วนนั้นด้วยเสียงแหบพร่า “นี่ พี่ชาย ได้ยินว่ามาฟังเรื่องเล่าที่นี่แล้วจะได้ขนมแป้งนึ่ง จริงหรือไม่?”
ชาวบ้านหนุ่มร่างอ้วนบนเวทีกระแอมสองครั้ง จัดเสื้อผ้าป่านเรียบง่ายบนกายให้เข้าที่เล็กน้อย ก่อนตอบชายผู้นั้นว่า “ท่านผู้เฒ่าพูดไม่ผิด ทว่ายังขาดอยู่นิดหนึ่ง ท่านต้องฟังให้เข้าใจว่าเรื่องที่ข้าเล่าหมายถึงอะไร จึงจะได้รับขนมแป้งนึ่ง”
ทุกคนอดมองหน้ากันไม่ได้
เรื่องเล่าเรื่องหนึ่งจะมีอะไรที่ฟังไม่เข้าใจได้อีก?
“พี่ชาย รีบเล่าเถิด!” ทุกคนเร่งเร้า ต่างอยากฟังเรื่องให้จบโดยเร็ว จะได้ไปรับขนมแป้งนึ่ง