หลังเซี่ยเฉิงเจ๋อมาถึงที่ว่าการจังหวัด สิ่งแรกที่เขาทำคือไปตรวจคลังเงิน
เหลียงว่านต๋าเตรียมตัวมาแต่เนิ่น ๆ แม้ในคลังเงินจะมีเพียงหีบเงินไม่กี่ใบ เขาก็ยังกล่าวอย่างหน้าตาเฉยว่า “อี้โจวมี 102 อำเภอ เกือบครึ่งหนึ่งประสบอุทกภัย ยิ่งเข้าใกล้ตอนกลางของแม่น้ำหมินเจียงมากเท่าใด สถานการณ์ภัยพิบัติก็ยิ่งร้ายแรง เงินก้อนนี้แบ่งไปทั่วแล้วก็เหลือไม่มาก ใต้เท้ายังควักเงินส่วนตัวเพิ่มไปไม่น้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเฉิงเจ๋อปรายตามองเขา
แม้อำเภอในอี้โจวที่ประสบภัยจะมีมากกว่าครึ่ง ทว่าราชสำนักจัดสรรเงินสามแสนตำลึงมาเพื่อช่วยเหลืออำเภอที่ประสบภัยหนักและบูรณะคันกั้นแม่น้ำเป็นหลัก ส่วนอำเภอที่ได้รับผลกระทบไม่รุนแรงนัก อดทนผ่านช่วงนี้ไปก็ยังพอประทังชีวิตได้ ไม่จำเป็นต้องแจกจ่ายเงินบรรเทาทุกข์เลยด้วยซ้ำ
แต่เซี่ยเฉิงเจ๋อไม่คิดจะสนใจเรื่องเหล่านี้
เขากล่าวกับเหลียงว่านต๋าว่า “ข้าเชื่อมั่นในความสามารถของท่านเจ้าเมืองเหลียง ท่านย่อมจัดการเรื่องบรรเทาทุกข์ได้เรียบร้อย ส่วนเรื่องหลังจากนี้ ท่านจัดการตามเห็นสมควรก็พอ”
“กระหม่อมจะไม่ทำให้ความไว้วางใจขององค์ชายผิดหวังเป็นแน่!” เหลียงว่านต๋ารีบคำนับ ทว่าในแววตากลับมีความเข้าใจและดูแคลนวูบผ่าน
เขามองออกแล้วว่าองค์ชายรองผู้นี้มาเพื่อสร้างผลงานเอาหน้าเท่านั้น รอให้เรื่องในอี้โจวสิ้นสุดลง ก็จะคว้าทั้งชื่อเสียงและความดีความชอบไปจนหมด ครั้นกลับเมืองหลวงในวันหน้าก็จะได้กราบทูลรายงานต่อฝ่าบาท
เขาชอบคนที่หลอกง่ายเช่นนี้ที่สุด หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เกรงว่าคงไปตรวจคลังเสบียงก่อนแล้ว
“ข้าจะไปแล้ว ท่านเจ้าเมืองจัดการธุระของท่านเถิด” เซี่ยเฉิงเจ๋อโบกมือ ก่อนเดินออกจากคลังเงินอย่างเกียจคร้าน
เขามาเพียงเพื่อทำตามพิธี ส่วนเรื่องตรวจคลังเสบียงนั้น ยังมีคนทำงานให้เปล่าอยู่ทั้งคนมิใช่หรือ