ท้ายที่สุด นายอำเภอเหลียงก็ออกมาด้วยตนเอง จัดวางเงินตำลึงขาววาวเป็นหีบ ๆ รับรองว่าทุกคนที่ขุดภูเขาจะได้รับค่าแรง ทั้งยังมีเงินช่วยเหลือซื้อเสื้อฝ้ายในฤดูหนาวด้วย เสียงโห่ร้องยินดีของชาวบ้านดังขึ้นทั่วสารทิศ ความฮึกเหิมพลุ่งพล่าน
จูเสี่ยวเปียวกับจิงเจ๋อกลับมายังที่ว่าการ เสิ่นเยวียนซึ่งนั่งอยู่ในลานกำลังย่างนกพิราบ ครั้นเห็นทั้งสองกลับมา เขาก็ยกนิ้วโป้งเอ่ยชมว่า “ใต้เท้าจูของพวกเรา พูดได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
“องค์ชายตรัสสิ่งใดกัน!” คำว่าใต้เท้าจูทำเอาจูเสี่ยวเปียวหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย “ล้วนเป็นเพราะจิงเจ๋อเขียนได้ดี ข้าน้อยเพียงอ่านตามเท่านั้น”
เสิ่นเยวียนยิ้ม ในหนังสือต้นฉบับ จิงเจ๋อเป็นผู้เปี่ยมพรสวรรค์และมีฝีมือด้านอักษร เพราะประสบเคราะห์กรรมมามากมาย งานเขียนของเขาจึงมักแฝงแรงปลุกเร้าให้ผู้คนลุกขึ้นสู้ทั้งที่ใกล้ความตาย สามารถสะกิดอารมณ์ของผู้อ่านได้อย่างง่ายดาย ทำให้รับรู้และคล้อยตามความรู้สึกที่เขาต้องการถ่ายทอด
ในงานเลี้ยงฉยงหลิน บทกวีตัดพ้อที่เขาแต่งขึ้นก่อนสิ้นใจทำให้บัณฑิตไม่น้อยส่งเสียงคร่ำครวญเรียกร้องความเป็นธรรมให้เขา ทั้งยังใช้ถ้อยคำและพู่กันประณามการกระทำชั่วร้ายของเจ้าของร่างเดิม จนเจ้าของร่างเดิมเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ด่าทอว่าจะสังหารบัณฑิตทั่วหล้าให้สิ้น
ดังนั้นเสิ่นเยวียนจึงตั้งใจให้จิงเจ๋อเขียน “คำปราศรัย” ที่ไล่เรียงอารมณ์ตามความคิดของตน แล้วให้เขาถ่ายทอดเป็นถ้อยคำเข้าใจง่ายแก่จูเสี่ยวเปียว
จูเสี่ยวเปียวกล้าหาญและไม่หวั่นเวที ประกอบกับเติบโตมาท่ามกลางการอบรมสั่งสอน จึงมีบุคลิกของขุนนางอันชวนให้ผู้คนเชื่อฟังติดตัวมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อผสานเข้ากับความเกกมะเหรกและเอาแต่ใจอย่างคุณชายเสเพล กลับเหมาะกับภาพลักษณ์ขบถที่ “ต่อต้านสวรรค์” เป็นอย่างยิ่ง ทำให้ชาวบ้านผู้ถูกภัยแล้งและอุทกภัยบีบคั้นรู้สึกร่วมและอยากติดตาม ทั้งยังคิดจะลุกขึ้นต่อต้านสวรรค์ไปพร้อมกัน