“เด็กขอทานสกปรกมาจากไหน ถึงกล้าล่วงเกินผู้มีเกียรติ!” คนรับใช้คนนั้นทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เห็นได้ชัดว่ากำลังจะลงมือเอาชีวิตกานสุ่ย
“พอได้แล้ว! ทำตัวอะไรกัน!” เสียงเย็นชาสายหนึ่งตวาดห้ามการกระทำอันป่าเถื่อน
คุณหนูคนนั้นแต่งกายเรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา ท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาและงดงามไร้ที่ติ น่าเสียดายที่คิ้วสวยขมวดมุ่นเล็กน้อย
กานสุ่ยที่ตอนนี้แทบเอาชีวิตไม่รอด เหลือบเห็นหว่างคิ้วของอีกฝ่ายขมวดแน่นแล้วยังมีแก่ใจคิดว่า อยากช่วยคลึงคิ้วสวยคู่นั้นให้คลายออกเบา ๆ จริง ๆ
สายตาของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิงเย็นเยียบราวกับห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง กวาดมองคนรับใช้ที่มีใบหน้าน่าเกลียดน่าชัง “พ่อฉันสอนให้พวกแกใช้อำนาจรังแกคนอื่นข้างนอกแบบนี้หรือไง? นายไม่ดี ลูกน้องก็พลอยไม่ดีไปด้วยจริง ๆ!”
แต่คนรับใช้กลับไม่ใส่ใจคำพูดของคุณหนูใหญ่ มือยังคงจับกานสุ่ยไว้แน่น ก่อนตอบอย่างไม่พอใจว่า “คุณหนูใหญ่! เด็กสกปรกคนนี้ล่วงเกินคุณหนู ผมก็แค่เอาคืนแทนคุณหนู!”
“ฉันว่าตระกูลเฟิงคงต้องเปลี่ยนไปใช้แซ่หลินแล้วล่ะ ถึงไม่มีใครฟังคำพูดฉันสักคน?” คุณหนูคนนั้นหัวเราะเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “เด็กคนนี้ฉันจะรับไว้ พากลับไปอาบน้ำให้สะอาด แล้วให้มาทำงานจิปาถะรับใช้ฉัน ถ้ากลับมาแล้วพบว่าเธอหายไปแม้แต่เส้นผมเดียว ฉันจะเอาเรื่องแก!”
พูดจบ เธอก็สะบัดแขนเสื้อ เดินอ้อมคนรับใช้ที่ขวางอยู่ตรงหน้า มุ่งหน้าไปยังจวนใหญ่ตระกูลเฟิงโดยตรง
คนรับใช้คนนั้นยังคงไม่พอใจ แต่ถูกคนรับใช้สูงวัยห้ามเอาไว้
คนรับใช้ชายอีกคนที่รู้จักพลิกแพลงและว่องไวกว่าเข้ามาคุมตัวเธอ กานสุ่ยทำได้เพียงเดินตามหลังคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิง ถูกคนรับใช้ชายกึ่งลากกึ่งจูงเซไปเซมาตลอดทางกลับจวนเฟิง
กานสุ่ยเหนื่อยล้าไปทั้งตัว แทบไม่มีแรงขัดขืน แน่นอนว่าไม่มีใครถามความเห็นเธอ เธอถูกพาตัวกลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้อย่างไม่เต็มใจ
ก่อนจะถูกส่งต่อให้ผู้ดูแลเรือนของคุณหนูใหญ่ เธอหันกลับไปจดจำหน้าตาคนรับใช้ที่ลงมือเมื่อครู่ไว้ให้ขึ้นใจ
จากเรื่องที่เกิดขึ้นบนถนนและตรงหน้า กานสุ่ยดูออกไม่ยากว่าภายในตระกูลเฟิงวุ่นวายจนเละเทะ
คฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนี้ รับคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปกลับมา แต่กลับไม่ตรวจสอบแม้แต่ตัวตนของเธอ ดูท่าคงแค่ทำให้คุณหนูใหญ่พอใจไปอย่างนั้น ส่วนลับหลังอาจมีแผนอื่นซ่อนอยู่
แต่สำหรับกานสุ่ยแล้ว เรื่องนี้กลับเป็นโอกาสดี
“ถึงคุณหนูใหญ่จะนิสัยแปลกไปหน่อย แต่เป็นคนดีนะ คืนนี้อาบน้ำให้สะอาดก่อน แล้วพักที่ห้องปีกตะวันออก” คำกำชับของแม่บ้านสูงวัยดึงความคิดของกานสุ่ยกลับสู่ปัจจุบัน “พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปพบคุณหนูใหญ่”
แม่บ้านคนนี้เป็นคนเก่าแก่ของตระกูลเฟิง และยังภักดีต่อคุณหนูใหญ่อยู่ไม่น้อย หลังจัดที่พักให้กานสุ่ยเรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบไปแจ้งเรื่องกับเฟิงเป่าเสียนทันที
“คุณหนู ฉันเข้าใจว่าคุณกำลังโกรธนายท่านอยู่ แต่ก็ไม่ควรพาเด็กสาวแปลกหน้าที่ไม่รู้ที่มาที่ไปจากข้างนอกกลับมาสุ่มสี่สุ่มห้านะคะ”
ภายในห้อง เฟิงเป่าเสียนฟังคำบ่นของแม่บ้านแล้วมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชา “แม่บ้าน มีแค่พวกคนเก่าแก่อย่างคุณไม่กี่คนที่ยังเห็นฉันเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิง ส่วนคนอื่น ๆ คงอยากยัดคนแบบนี้เข้ามาในเรือนฉันกันทั้งนั้น”
เฟิงเป่าเสียนมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดนอกหน้าต่าง แววตาเปล่าเปลี่ยว “ปล่อยเด็กคนนั้นไว้เถอะ ฉันถูกชะตากับเธอดี ดูแล้วก็น่าสงสาร เลี้ยงเพิ่มอีกคนไม่ได้เปลืองอะไรหรอก อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้พวกแซ่หลินยัดคนไม่เป็นโล้เป็นพายเข้ามาให้ฉันกลุ้มใจ”
อีกด้านหนึ่ง หลังทะลุมิติมาได้หลายวัน ในที่สุดกานสุ่ยก็ได้นอนบนเตียงนุ่มสบาย เธอคิดว่าคงกังวลจนหลับไม่ลงทั้งคืน แต่ความเหนื่อยล้าทางกายเอาชนะความไม่สบายใจในหัวใจได้ ไม่นานเธอก็หลับสนิท
เช้าวันถัดมา กานสุ่ยเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสะอาด แล้วตามแม่บ้านเข้าไปในเรือนหลัก
เฟิงเป่าเสียนทราบจากแม่บ้านแล้วว่าเด็กที่เก็บกลับมาเป็นเด็กผู้หญิง พอเห็นกานสุ่ยล้างหน้าจนสะอาด เผยใบหน้าเนียนขาวนุ่มนวล แววตาก็ฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
“คุณหนู” กานสุ่ยสูดหายใจลึก สีหน้าจริงใจ แล้วกล่าวตามถ้อยคำที่เตรียมไว้ตลอดคืน “บ้านเกิดของฉันอยู่ที่อันฮุย เกิดภัยพิบัติเลยต้องไปเซี่ยงไฮ้เพื่อตามหาญาติ ระหว่างทางเจอเคราะห์ร้ายจนพลัดหลงมาถึงที่นี่ ครอบครัวฉันเดิมทีก็เป็นคนดีมีศีลธรรม ถึงตอนนี้จะตกยาก แต่ฉันไม่ขายตัวค่ะ”
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของแม่บ้านที่อยู่ข้าง ๆ ก็หม่นลงทันที แต่กานสุ่ยไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เมื่อคืนเธอแอบถามสาวใช้คนอื่น ๆ ในเรือนจนรู้เรื่องแล้ว แม่บ้านพูดไม่ผิด คุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิงคนนี้นิสัยแปลก แต่จิตใจดี แถมยังใจกว้างมากด้วย
ตอนนี้คนที่กุมอำนาจในตระกูลเฟิงคือพ่อของเธอ ซึ่งแต่งเข้าตระกูลเฟิงตั้งแต่แรก คุณแม่ของคุณหนูใหญ่เป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลเฟิง และเสียชีวิตไปตอนคุณหนูใหญ่อายุสิบขวบ
ตอนที่สามีภรรยายังมีชีวิตอยู่ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังพอใช้ได้ แต่หลังฮูหยินเสียชีวิตไม่ถึงปี ลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลคนนี้ก็อ้างว่าทำเพื่อประจบผู้มีอำนาจ แล้วแต่งอนุภรรยาติด ๆ กันหลายคน จนทำให้คุณตาของคุณหนูใหญ่ นายท่านผู้เฒ่าเฟิง โมโหจนล้มป่วย
พอนายท่านผู้เฒ่าเฟิงล้มป่วย ลูกเขยแซ่หลินก็เผยธาตุแท้ออกมาอย่างหมดเปลือก ปีที่คุณหนูใหญ่อายุสิบสอง นายท่านผู้เฒ่าเฟิงทนต่อไปไม่ไหวและจากไป
เมื่อนายท่านผู้เฒ่าเฟิงจากไป ลูกเขยแซ่หลินก็ยิ่งกำเริบเสิบสาน ถึงกับพาลูกชายคนโตที่อายุมากกว่าคุณหนูใหญ่เพียงครึ่งปีเข้ามาอยู่ในจวน
แต่ก่อนเฟิงเป่าเสียนมีทั้งพ่อแม่คอยรักและคุณตาคอยหนุนหลัง อีกทั้งยังเคยเรียนโรงเรียนสตรี ทว่าหลังนายท่านผู้เฒ่าเฟิงเสียชีวิต ลูกเขยแซ่หลินก็ใช้ข้ออ้างว่า “ผู้หญิงไม่ควรออกหน้าออกตา ไม่อย่างนั้นจะหาสามีดี ๆ ยาก” ไม่สนใจความต้องการของคุณหนูใหญ่และคำขอร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าของครูโรงเรียนเอกชน สั่งคนลากเธอกลับจวนเฟิงทั้งอย่างนั้น
ต้นปีนี้ เขายังบังคับให้เธอหมั้นหมายอีกด้วย
เฟิงเป่าเสียนเคยต่อต้าน แต่เด็กสาวที่ยังเยาว์วัยและไร้ประสบการณ์อย่างเธอจะไปสู้พ่อแท้ ๆ ที่เจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมได้อย่างไร หลังจากช่วงชิงหักเหลี่ยมกันมาหลายปี ตอนนี้สองพ่อลูกก็แตกหักกันอย่างสิ้นเชิง เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ราวกับแมวที่ถูกถอนเล็บจนหมดสิ้น ไม่มีทางพลิกสถานการณ์ได้
เพราะอย่างนี้เอง ปกติตราบใดที่ไม่กระทบถึงชีวิตหรือผลประโยชน์สำคัญ เฟิงเป่าเสียนก็ใจกว้างเป็นพิเศษ นั่นทำให้กานสุ่ยกล้าหยั่งเชิง อย่างเลวร้ายที่สุดก็แค่ถูกไล่ออกไป ไม่ได้เสียอะไร
เฟิงเป่าเสียนโบกมือให้แม่บ้านเชวี่ย แล้วมองกานสุ่ยด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “วางใจเถอะ ฉันไม่ได้ขาดสาวใช้ แล้วก็ไม่ได้ขาดคนที่ยอมขายตัวด้วย เดี๋ยวฉันให้แม่บ้านเชวี่ยมอบเงินให้เธอก้อนหนึ่ง เธอไปหาคนช่วยจัดการเรื่องทะเบียนบ้าน แล้วไปตั้งตัวเองเถอะ”
กานสุ่ยดีใจอยู่ในใจ กำลังจะขอบคุณ แต่เฟิงเป่าเสียนกลับเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
“แต่โลกนี้วุ่นวายมาก เด็กผู้หญิงอย่างเธอไปตั้งหลักอยู่ข้างนอกคนเดียว คงอยู่ไม่ถึงสามวันหรอก” เฟิงเป่าเสียนโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงแววชักชวน “เซ็นสัญญาจ้างงานกันดีกว่า เอาตามแบบที่กำลังนิยมกันอยู่ทางเซี่ยงไฮ้ตอนนี้”
เฟิงเป่าเสียนกล่าวว่า “เธออยู่เป็นเพื่อนฉันที่ตระกูลเฟิง เงินเดือนก็ให้เท่ากับสาวใช้เด็กคนอื่น ๆ ในจวนเฟิง พอฉันแต่งงานปีหน้า ฉันจะให้เธอช่วยดูแลร้านสินเดิม ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลใหญ่ ตกลงไหม?”
แม่บ้านเชวี่ยร้อนใจจนอยากห้าม แต่ถูกสายตาของเฟิงเป่าเสียนขัดไว้
“เงินก้อนนี้ถ้าฉันไม่ใช้ ก็ต้องตกเป็นของสองพ่อลูกนั่นอยู่ดี” เฟิงเป่าเสียนมองกานสุ่ย สายตาทอดผ่านเธอไป ราวกับกำลังเห็นตัวเองเมื่อหลายปีก่อนที่สูญเสียพ่อแม่และไร้ที่พึ่ง
กานสุ่ยชะงัก เธอตั้งใจจะจากไป แต่เมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นของเฟิงเป่าเสียนที่ดูเหมือนเย่อหยิ่ง ทว่ากลับเต็มไปด้วยความเปล่าเปลี่ยว เธอก็พยักหน้าราวกับถูกมนตร์สะกด “ตกลงค่ะ”
จากนั้นกานสุ่ยก็กลายเป็นสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ข้างกายเฟิงเป่าเสียนในนาม
เมื่อร่างกายค่อย ๆ ปรับตัว ผลข้างเคียงจากการหดเล็กลงก็เริ่มปรากฏขึ้น แม้กานสุ่ยจะไม่อยากยอมรับมาตลอด แต่จิตใจของเธอกลับโน้มเอียงไปทางเด็กโดยไม่อาจควบคุมได้ และถึงขั้นเริ่มพึ่งพาเฟิงเป่าเสียนอยู่บ้าง
ส่วนเฟิงเป่าเสียนเอง ก็ดูเหมือนจะพบความอบอุ่นที่ห่างหายไปนานจากเด็กสาวจอมเจ้าเล่ห์และปราดเปรียวคนนี้
ด้วยการปกป้องจากใจจริงของเฟิงเป่าเสียน ในที่สุดกานสุ่ยก็เริ่มลงหลักปักฐานได้อย่างทุลักทุเลในยุคสมัยที่ปั่นป่วนและไม่แน่นอนนี้
เมื่อชีวิตความเป็นอยู่มั่นคงและอุดมสมบูรณ์ขึ้น ความคิดของกานสุ่ยก็เริ่มโลดแล่นอีกครั้ง เธอซาบซึ้งใจเฟิงเป่าเสียนที่คอยปกป้องและเอาใจใส่เสมอมา ยิ่งทั้งคู่สนิทสนมกันมากขึ้น เธอก็ยิ่งรู้ถึงความอัดอั้นและหดหู่ในใจของอีกฝ่าย แต่จะทำอย่างไรให้เฟิงเป่าเสียนคลายปมในใจได้อย่างแท้จริงนั้น กลับเป็นโจทย์ยากเสมอมา
จนกระทั่งวันหนึ่ง ระหว่างทาง เธอเรียกเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังจับปูอยู่ ซึ่งมีส่วนสูงพอ ๆ กับตัวเองเอาไว้ เรื่องที่เธอครุ่นคิดอยู่ในใจก็ค่อย ๆ เริ่มมีจุดเปลี่ยนขึ้นมาอย่างบังเอิญ