นางรองสาวปัญญาชนเช็กอินนอนรับชัยหรือ? ฉันนี่แหละจะขยันให้สุด

ตอนที่ 4 กลับบ้าน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จ้าวเซียงหลานมองอี้ชิงชิงด้วยสายตาชื่นชม

ลูกสาวของเธอโตขึ้นมากจริง ๆ! ไม่เพียงรู้จักเอาใจใส่คนอื่นแล้ว แม้แต่ฝีปากก็ยังคล่องแคล่วขึ้นเยอะ

ดูสิ เถียงคนได้เจ็บแสบขนาดนี้ โดยไม่ต้องมีคำหยาบสักคำ ก็ทำเอาอีกฝ่ายโมโหแทบตายได้

สมกับเป็นลูกสาวของจ้าวเซียงหลานจริง ๆ

คราวนี้ปล่อยให้ลูกลงชนบทไปคนเดียว เธอก็วางใจขึ้นเยอะแล้ว

ป้าสวี่โมโหจนแทบคลั่ง เธอดีดตัวลุกจากเตียงราวกับปลาคาร์ป แล้วพุ่งเข้าหาอี้ชิงชิงหมายจะข่วน

จ้าวเซียงหลานจะยอมได้ยังไง? เธอผลักอีกฝ่ายกลับไปอย่างแรง จนป้าสวี่เซถลานั่งลงบนเตียง “ยังคิดจะทำร้ายคนอีกเหรอ?”

“โอ๊ย! ไม่อยากมีชีวิตแล้ว! หมอหวัง คุณจะยืนดูพวกเธอรังแกหญิงแก่อย่างฉันอยู่เฉย ๆ เหรอ?”

ป้าสวี่โวยวายไม่เลิก

หมอหวังพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เมื่อกี้ฉันเห็นท่าทางตอนคุณเด้งลุกขึ้นมาแล้ว หลังยังแข็งแรงดีนี่นา อย่ามาใช้ทรัพยากรทางการแพทย์ให้เปลือง วันนี้ต้องออกจากโรงพยาบาล!”

พูดจบเขาก็คร้านจะต่อปากต่อคำกับหญิงชราจอมก่อเรื่อง จึงเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

คนอื่น ๆ ในห้องต่างทำเป็นไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญของป้าสวี่ ส่วนอี้ชิงชิงถึงกับเก็บของเสร็จพร้อมกับแม่ ท่ามกลางเสียงโวยวายนั่นราวกับเป็นเพลงประกอบ

“เดี๋ยวก่อน! พวกเธอห้ามไปนะ พวกเธอผลักฉันจนบาดเจ็บ ต้องจ่ายเงินชดใช้!”

พอเห็นว่าพวกเธอกำลังจะไป ป้าสวี่ก็รีบลงจากเตียงตามไปทันที

“เมื่อกี้ยังวิ่งได้คล่องเชียว ร่างกายแข็งแรงขนาดนี้ก็อย่ามาแกล้งล้มเรียกค่าเสียหายเลย ถ้าอยากได้เงินนัก งั้นฉันเอาเก้าอี้ฟาดคุณสักทีดีไหม แบบนั้นคงเรียกค่าเสียหายได้มากกว่าเดิม” จ้าวเซียงหลานแค่นเสียง พลางทำท่าจะหยิบเก้าอี้

ป้าสวี่สะดุ้งจนตัวสั่น รีบหงอแล้วกลับขึ้นไปบนเตียง

โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากบ้านพักของโรงงานเครื่องจักร พวกเธอจึงมาถึงในเวลาไม่นาน

บ้านหลังเล็กมีห้องนอนหนึ่งห้องกับห้องรับแขกหนึ่งห้อง แต่ห้องรับแขกยังถูกกั้นออกเป็นห้องนอนเล็ก ๆ อีกสองห้อง ทำให้ยิ่งดูคับแคบ แทบจะเปิดประตูเข้ามาก็เจอโต๊ะกินข้าวเลย

พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นหลิวเหม่ยลี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ หันหลังให้ประตู ช่วงตัวด้านบนขยับน้อย ๆ

จ้าวเซียงหลานขมวดคิ้ว เดินเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วก็เห็นเศษไข่อยู่ในชามบนโต๊ะ!

“หลิวเหม่ยลี่ เธอแอบกินอีกแล้วใช่ไหม? ฉันก็สงสัยอยู่ว่าทำไมช่วงนี้ไข่ถึงหมดเร็วนัก ที่แท้เธอเป็นคนกินหมดนี่เอง!”

หลิวเหม่ยลี่ไม่คิดว่าพวกเธอจะกลับมาตอนนี้ ที่หลบ ๆ ซ่อน ๆ ก็เพราะตกใจ พอถูกจ้าวเซียงหลานด่า เธอก็เชิดหน้าขึ้นมาทันที “ที่ฉันกินก็เพื่อหลานชายของบ้านอี้พวกคุณทั้งนั้น!”

“ตอนเช้าเธอก็ได้กินไข่ต้มไม่ใช่เหรอ? แต่บ้านเราไม่ได้ร่ำรวยอะไร จะกินแบบไม่บันยะบันยังวันละสามมื้อได้ที่ไหน!” จ้าวเซียงหลานตวาด

ตอนนั้นเธอก็มองออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดี พยายามห้ามแทบตาย แต่ลูกชายกลับหลงหน้าตาของหล่อนจนหัวปักหัวปำ ยืนกรานจะแต่งงานด้วย น่าโมโหจริง ๆ!

“ยังไงฉันก็กินไปแล้ว คุณจะให้ฉันคายออกมาหรือไง? ของดี ๆ จะได้เสียเปล่า” หลิวเหม่ยลี่พูดเองเออเอง พลางยกน้ำแกงที่เหลือก้นชามขึ้นดื่มจนหมด

อี้ชิงชิงทนดูต่อไม่ไหว ตัดสินใจขู่เธอสักหน่อย “พี่สะใภ้ วันนี้ฉันได้ยินพยาบาลที่โรงพยาบาลพูดว่า มีหญิงตั้งครรภ์คนหนึ่งลูกตัวโตเกินไป คลอดไม่ออกจนตกเลือด สุดท้ายตัวเองก็ตาย แต่ผ่าเอาลูกออกมาได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นกลัวลูกในท้องจะหิว เลยกินดื่มไม่ยั้งทุกวัน แถมแทบไม่เดินไปไหน ลูกถึงได้โตเกินไป”

“อย่ามาขู่ฉันนะ ฉันไม่กลัวหรอก” หลิวเหม่ยลี่วางชามในมือลง

“ชิงชิง เรื่องจริงเหรอ?” จ้าวเซียงหลานถามด้วย

อี้ชิงชิงพยักหน้า หน้าตาจริงจังทั้งที่กำลังพูดปด “พยาบาลพี่สาวที่ให้น้ำเกลือฉันเมื่อวานเป็นคนเล่า เธอได้ยินจากเพื่อนร่วมงานแผนกสูตินรีเวชมาอีกที”

พยาบาลคงไม่มานินทาเรื่องพวกนี้กับเด็กสาวอย่างเธอหรอก ที่พูดไปก็เพื่อขู่หลิวเหม่ยลี่เท่านั้น

แต่เรื่องนี้ก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน ตั้งแต่พี่สะใภ้ตั้งท้อง ก็ทำตัวราวกับพกทองคำแท่งไว้ในท้อง ไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง อยู่บ้านกินกับนอนทุกวัน ไม่ออกกำลังกาย แถมยังบ่นว่ากินไม่อิ่มตลอด แบบนี้ไม่ดีต่อคนท้องแน่

ถึงตอนนี้การแพทย์จะดีขึ้น คลอดเองไม่ได้ก็ยังผ่าคลอดได้ แต่หลิวเหม่ยลี่เรียนไม่จบแม้แต่มัธยมต้น แถมยังมาจากชนบท คงไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้

พอฟังอี้ชิงชิงเล่าอย่างมีรายละเอียด หลิวเหม่ยลี่ก็เริ่มเชื่ออยู่บ้าง กินไข่ต่อก็รู้สึกไม่สบายใจแล้ว

ถึงมื้อกลางวัน เธอก็ไม่โวยวายขออาหารเพิ่มอย่างที่ทำเป็นประจำ แถมยังเดินไปเดินมาในบ้านผิดจากปกติ

มื้อกลางวันเป็นข้าวมันเทศ โดยมีมันเทศเป็นส่วนประกอบถึง 80 เปอร์เซ็นต์ กินกับผักดอง

อี้ชิงชิงกินข้าวในชามของตัวเองจนหมดเหมือนเดิม ก่อนทะลุมิติมา เธอป่วยและไม่ค่อยได้กินของอร่อยอะไร

อาหารรสเลิศทั้งหลายไม่เหมาะกับคนป่วยอย่างเธอ แต่เธอก็ดูคลิปคนกินอาหารมาไม่น้อย

มันเทศเผาก็เป็นของอร่อยอย่างหนึ่ง

ข้าวมันเทศนี่ถ้าคิดแบบปัดเศษแล้วก็คล้ายมันเทศเผาอยู่เหมือนกัน แม้แต่ผักดองก็ยังทำให้เธอรู้สึกแปลกใหม่ อี้ชิงชิงรู้จักปรับสภาพจิตใจตัวเองได้ดีมาก

พอจ้าวเซียงหลานเห็นลูกสาวกินข้าวกับมันเทศและผักดองได้อย่างเอร็ดอร่อย ก็คิดว่าตอนป่วยลูกคงลำบากไม่น้อย เย็นนี้เธอจะเอาคูปองเนื้อไปซื้อเนื้อกลับมาครึ่งชั่ง ให้ลูกบำรุงร่างกายสักหน่อย

กินข้าวเสร็จ จ้าวเซียงหลานก็รีบไปทำงานอีกครั้ง

อี้ชิงชิงออกจากบ้านตามหลังจ้าวเซียงหลานไปติด ๆ เธอตั้งใจจะไปหาแหล่งเช็กอินแห่งอื่นดู

【ค้นพบจุดเช็กอินสถานีธัญพืชอำเภอหนานผิง ต้องการใช้ 1 แต้มเช็กอินหรือไม่?】

【ค้นพบจุดเช็กอินสหกรณ์อุปโภคบริโภคอำเภอหนานผิง ต้องการใช้ 1 แต้มเช็กอินหรือไม่?】

【ค้นพบจุดเช็กอินโรงภาพยนตร์อำเภอหนานผิง...】

【ค้นพบจุดเช็กอินธนาคารอำเภอหนานผิง...】

【ค้นพบจุดเช็กอินสถานีรับซื้อของเก่าอำเภอหนานผิง...】

【ค้นพบจุดเช็กอินช่องขายอาหารของร้านอาหารรัฐอำเภอหนานผิง...】

【ค้นพบจุดเช็กอินครัวของร้านอาหารรัฐอำเภอหนานผิง ต้องการใช้ 2 แต้มเช็กอินหรือไม่?】

ตลอดทางนี้เรียกได้ว่าเก็บเกี่ยวได้ไม่น้อย

น่าเสียดายที่เธอมีเงินติดตัวไม่มาก เหลือแต้มเช็กอินเพียง 3 แต้ม เลยทดลองทุกแห่งไม่ได้

สุดท้ายคิดไปคิดมา เธอก็ตัดสินใจเช็กอินที่สถานีธัญพืชกับธนาคารอย่างละหนึ่งครั้ง

ยังเหลืออีก 1 แต้ม เธอจะเก็บไว้ก่อน รออีกสองวันให้แน่ใจว่าแต้มเช็กอินได้มาอย่างไรแล้วค่อยใช้

【เช็กอินสถานีธัญพืชอำเภอหนานผิงสำเร็จ ได้รับแป้งข้าวสาลีชั้นดี 30 ชั่ง】

【เช็กอินธนาคารอำเภอหนานผิงสำเร็จ ได้รับเงิน 100 หยวน】

เธอตั้งใจสังเกตด้วยว่า หลังเช็กอินแล้ว ที่จุดเช็กอินไม่มีข่าวธัญพืชหายหรือเงินหายให้ได้ยิน เห็นได้ชัดว่าสิ่งของที่เธอได้รับจากการเช็กอินไม่ได้มาจากสถานที่นั้นโดยตรง

เท่าที่เห็นตอนนี้ จุดเช็กอินเกี่ยวข้องกับของที่ได้รับจากการเช็กอินอย่างมาก นั่นทำให้มีช่องทางให้ลงมือได้อีกหลายอย่าง

แค่แป้งข้าวสาลีชั้นดีที่พอให้เธอกินได้นานกว่าหนึ่งเดือน กับเงิน 100 หยวนที่เทียบเท่าค่าแรงของแม่กว่า 4 เดือน ก็ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอดีขึ้นได้มากแล้ว

ถ้าเป็นแบบนี้ที่อำเภอหนานผิง แล้วอำเภออื่นล่ะ? ในเมืองล่ะ?

ยังมีสถานีธัญพืชกับธนาคารอีกตั้งมากมาย ถ้าทุกแห่งเป็นแบบนี้ เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องในยุคนี้เลย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป