วันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่อี้ชิงชิงทำหลังตื่นนอนก็คือเปิดดูหน้าต่างระบบ
【ผู้ใช้ระบบ: อี้ชิงชิง】
【แต้มเช็กชื่อ: 2】
【กระเป๋า: กล่องยาเล็กสำหรับยาสามัญ, ธัญพืชขัดสี 30 จิน, เงินหยวน 100 หยวน】
【สถานที่เช็กชื่อ: ห้องยาโรงพยาบาลอนามัยอันดับหนึ่งอำเภอหนานผิง (กำลังรีเซ็ต), สถานีธัญพืชอำเภอหนานผิง (กำลังรีเซ็ต), ธนาคารอำเภอหนานผิง (กำลังรีเซ็ต)】
เมื่อเห็นเลข “2” ในช่องแต้มเช็กชื่อ อี้ชิงชิงก็โล่งใจ อย่างน้อยก็ไม่ต้องอดอยากเพราะกินของเก่าจนหมด
วันนี้เธอออกไปเดินเล่นบนถนนอีกรอบ พบสถานที่เช็กชื่อในโรงเรียน ที่ทำการไปรษณีย์ และโรงงานหลายแห่งในอำเภอ ส่วนสถานที่ไม่กี่แห่งที่ไปได้ง่ายเมื่อวาน เธอก็แวะไปเดินดูอย่างละเอียดอีกครั้ง
สถานที่เช็กชื่อส่วนใหญ่ใช้แต้มเช็กชื่อเพียง 1 แต้ม มีแค่สถานที่เช็กชื่อหน้าประตูโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอที่พิเศษ ต้องใช้ถึง 3 แต้ม
ก่อนออกจากโรงพยาบาล เธอกังวลว่าจะหาสถานที่เช็กชื่อไม่เจอ แต่พอออกมาแล้วกลับพบว่ามีอยู่เต็มไปหมด ทว่าเงินในกระเป๋ากลับไม่พอจะใช้เช็กชื่อ
ช่วงหลายวันต่อมา อี้ชิงชิงจึงไม่ค่อยออกไปไหน
เธอออกกำลังกายทุกวัน ส่วนเวลาที่เหลือก็อยู่บ้าน ค่อย ๆ จัดข้าวของที่จะเอาไปตอนลงชนบท
เดิมทีเธอก็เป็นลูกสาวคนโปรดของครอบครัวอยู่แล้ว พอจะลงชนบท พ่อแม่กับพี่ชายก็ยิ่งเอ็นดูเธอ แม้แต่พี่สะใภ้ก็ไม่กล้าพูดมากอีก
คำพูดที่อี้ชิงชิงใช้คราวก่อนดูเหมือนจะได้ผลอยู่บ้าง หลิวเหม่ยลี่ไม่กล้านอนแช่อยู่ทุกวันแล้ว ตอนนี้รู้จักเดินไปเดินมาในห้องสองรอบ บางครั้งก็ช่วยกวาดพื้นบ้าง
ช่วงหลายวันนี้ แม่ของเธอ จ้าวเซียงหลาน ใช้เวลาว่างออกไปซื้อของมาไม่น้อย ได้ยินมาว่าทางตะวันออกเฉียงเหนืออากาศหนาว จึงยังไปหาคนแลกคูปองฝ้ายมาอีกหลายใบ เตรียมทำผ้าห่มหนา ๆ ให้เธอ แล้วยังเพิ่มชั้นนวมให้เสื้อกันหนาวของปีก่อนด้วย
ราววันที่สาม สถานที่เช็กชื่อไม่กี่แห่งที่เธอเคยไปก่อนหน้านี้ก็รีเซ็ตเสร็จแล้ว
เธอไม่รู้ว่าการเช็กชื่อซ้ำที่เดิมจะได้ของต่างกันหรือไม่ จึงพกแต้มเช็กชื่อ 5 แต้มที่มีไปธนาคาร
ถ้าเช็กชื่อสถานที่เดิมแล้วได้ของเหมือนเดิมทุกครั้ง เงินก็สำคัญกว่ายากับธัญพืชอยู่หน่อย
ยาในกล่องเล็กนั้นมีพอให้เธอใช้ไปอีกนาน ส่วนธัญพืชขัดสี 30 จินก็พอให้ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเธอกินได้ทั้งเดือน เลือกธนาคารมาทดลองจึงคุ้มกว่า
【เช็กชื่อที่ธนาคารอำเภอหนานผิง ได้รับเงินหยวน 100 หยวน】
เป็นแบบเดียวกันจริงด้วย!
ในเมื่อออกมาแล้ว ก็ไปเช็กชื่ออีกสักชุดเลยแล้วกัน
【เช็กชื่อที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์อำเภอหนานผิง ได้รับหมูสามชั้น 5 จิน】
【เช็กชื่อที่โรงงานสิ่งทออำเภอหนานผิง ได้รับผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อน 1 พับ】
ล้วนเป็นของดีที่ได้ใช้ทั้งนั้น สำหรับแต้มเช็กชื่อ 2 แต้มสุดท้าย เธอตัดสินใจไปลองสถานที่เช็กชื่อในครัวของร้านอาหารรัฐ ดูว่าสถานที่ที่ต้องใช้ 2 แต้มมีอะไรต่างกันบ้าง
เธอไม่มีคูปองอาหาร ต่อให้ไปร้านอาหารรัฐก็ซื้ออะไรกินไม่ได้ จึงทำได้แค่ฉวยจังหวะตอนเที่ยงที่คนเยอะ แอบไปเช็กชื่อเงียบ ๆ ตรงหน้าประตูครัว
【เช็กชื่อที่ครัวร้านอาหารรัฐอำเภอหนานผิง ได้รับทักษะการทำอาหาร ปลดล็อกโหมดสอนทักษะ】
เธอไม่คิดเลยว่าระบบเช็กชื่อนี้จะมีส่วนเสริมเพิ่มระดับทักษะด้วย แล้วสถานที่เช็กชื่อหน้าประตูโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอที่ต้องใช้ 3 แต้มล่ะ เป็นอะไรนะ? คงไม่ใช่ทักษะการเรียนหรืออะไรทำนองนั้นหรอกมั้ง?
ในหน้าต่างระบบของเธอมีช่องเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งช่อง
【ผู้ใช้ระบบ: อี้ชิงชิง】
【แต้มเช็กชื่อ: 0】
【ทักษะ: การทำอาหาร ระดับ 1】
【กระเป๋า: กล่องยาเล็กสำหรับยาสามัญ, ธัญพืชขัดสี 30 จิน, เงินหยวน 200 หยวน, หมูสามชั้น 5 จิน, ผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อน 1 พับ】
【สถานที่เช็กชื่อ: …ครัวร้านอาหารรัฐอำเภอหนานผิง (เช็กชื่อไม่ได้)】
เมื่อมองแถบความคืบหน้าที่ว่างเปล่าใต้ทักษะนี้ อี้ชิงชิงก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอยุ่งจนลืมเรื่องสำคัญที่สุดไป ทั้งเธอและเจ้าของร่างเดิมต่างก็ทำอาหารไม่ค่อยเป็น!
ยิ่งไปกว่านั้น หลังเช็กชื่อที่ครัวแห่งนี้แล้ว ระบบกลับแสดงว่าเช็กชื่อไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเธอมาเช็กชื่อซ้ำเป็นครั้งที่สองไม่ได้
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่เครื่องหมายบวกเล็ก ๆ หลังทักษะการทำอาหาร
【ต้องการใช้แต้มเช็กชื่อ 5 แต้ม เพื่อเพิ่มทักษะการทำอาหารเป็นระดับ 2 หรือไม่?】
【แต้มเช็กชื่อไม่เพียงพอ ไม่สามารถเพิ่มระดับได้ กรุณาคลิกช่องทักษะเพื่อเข้าสู่โหมดสอนทักษะและเพิ่มความสามารถ】
แต้มเช็กชื่อ 5 แต้ม แพงเกินไป เธอจ่ายไม่ไหว แต่โหมดสอนทักษะนี่มันอะไรกัน?
เธอลองแตะคำว่า “การทำอาหาร”
【หลักสูตรสอนทักษะการทำอาหาร】
【จูต้าซาน (ระดับ 2 ความชำนาญ 85%)】 (เข้าสู่บทเรียน)
มีให้เลือกได้แค่คนเดียว อี้ชิงชิงจึงกดเข้าสู่บทเรียน
【ระหว่างเรียนทักษะ ร่างกายจะอยู่ในสภาวะหลับใหล เพื่อความปลอดภัยของผู้ใช้ระบบ กรุณาอย่าเรียนทักษะในสถานที่ที่ผู้อื่นอาจมองเห็น】
อี้ชิงชิงมองซ้ายมองขวา อยู่กลางถนนแบบนี้ ถ้าจู่ ๆ เป็นลมไปก็คงไม่เหมาะจริง ๆ
เธอรีบกลับบ้าน เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ล็อกประตู แล้วนอนลงบนเตียง ก่อนกดเข้าสู่บทเรียนทักษะอีกครั้ง
เบื้องหน้ามืดลง พอได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่คุ้นตาอย่างยิ่ง
นี่ไม่ใช่ครัวของร้านอาหารรัฐหรอกหรือ?
เมื่อมองชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งรูปร่างค่อนข้างท้วม นี่ไม่ใช่อาจารย์จู พ่อครัวใหญ่ของร้านอาหารรัฐหรอกหรือ?
“ผมเป็นครูสอนทำอาหารของคุณ ชื่อจูต้าซาน ผมช่วยฝึกให้คุณมีฝีมือถึงระดับ 2 ได้เป็นอย่างมาก เมนูที่ถนัดคือหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว หมูตุ๋นวุ้นเส้น…”
“ตอนนี้เรามาเรียนผัดมันฝรั่งกัน ปอกเปลือกมันฝรั่งพวกนี้ก่อน…”
อี้ชิงชิงลองคุยกับอาจารย์จู แล้วพบว่าเวลาพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับการทำอาหาร เขาก็ดูเหมือนคนจริง ๆ แต่พอถามเรื่องอื่น เขากลับเงียบโดยไม่แสดงสีหน้า เห็นได้ชัดว่าคุยเรื่องอื่นไม่ได้
ช่างเถอะ เรียนทำอาหารก่อนดีกว่า ถ้าทำอาหารไม่เป็น ธัญพืชกับเนื้อสัตว์ในกระเป๋าของเธอก็คงได้แต่มอง กินไม่ได้สักคำ
ชาติที่แล้วเธอไม่เคยเข้าครัวเลย แต่เพราะชอบดูคลิปกินอาหาร จึงดูวิดีโอสอนทำอาหารไว้ไม่น้อย ในหัวมีสูตรอาหารอยู่เต็มไปหมด แค่ไม่เคยลองลงมือทำเท่านั้น
ส่วนเจ้าของร่างเดิม เวลาทำอาหารมักช่วยแม่อยู่บ่อย ๆ ไม่ว่าจะก่อเตาหรือเลือกผักก็ทำได้คล่องมือ แต่ฝีมือทำอาหารกลับไม่เอาไหน
อี้ชิงชิงปอกเปลือกมันฝรั่งและหั่นเป็นแผ่นตามคำแนะนำของอาจารย์จู
อาจารย์จูไม่ได้เรียกร้องมากนัก แม้เธอจะหั่นหนาบ้างบางบ้าง เขาก็ไม่พูดอะไร จากนั้นก็เริ่มลงมือผัด
วัตถุดิบในมิตินี้มีไม่จำกัด เธอฝึกได้ตามต้องการ
ทำอาหารเสร็จแล้วยังกินได้สองสามคำ เพียงแต่รับรู้ได้แค่รสชาติ ไม่รู้สึกอิ่มเลยสักนิด
มื้อเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน เธอก็รีบมาลองโหมดสอนทักษะเสียแล้ว จึงกินมันฝรั่งผัดที่ตัวเองทำไปสามจานติด แต่ท้องก็ยังหิวอยู่ดี
ผัดมันฝรั่งไปสามจาน ความคืบหน้าทักษะของเธอก็เพิ่มขึ้นเป็นระดับ 1 ความชำนาญ 3% ถ้าเพิ่มขึ้นด้วยอัตรานี้ตลอด เธอก็แค่ต้องผัดมันฝรั่งอีก 97 จานถึงจะขึ้นระดับ 2
การเรียนที่มองเห็นความคืบหน้าได้แบบนี้ชวนให้ทำต่อจนหยุดไม่ได้ แถมไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด แต่ร่างกายสำคัญที่สุด ปล่อยให้ท้องหิวจนพังไม่ได้ กินข้าวให้อิ่มก่อนแล้วค่อยมาเรียนก็ยังไม่สาย
เธอออกจากโหมดเรียนทักษะ ในตู้กับข้าวยังมีแป้งแผ่นย่างเหลืออยู่อีกหนึ่งชิ้น ตอนเช้าแม่ทำไว้เพิ่มอีกสองชิ้น ตั้งใจให้เธอกับพี่สะใภ้กินเป็นมื้อเที่ยง
เธอรินน้ำร้อนมาหนึ่งแก้ว แช่แป้งแผ่นให้นุ่มแล้วกินลงท้อง จากนั้นก็กลับเข้าห้องไปเรียนต่อทันที