วันคืนดำเนินไปอย่างสงบ ครั้นถึงเดือนสอง จี้โหยวหรานก็ตั้งครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว หมอหวงตรวจยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็เอ่ยเรื่องหนึ่งออกมา “พระชายารองทรงตั้งครรภ์ลูกแฝดพ่ะย่ะค่ะ หนึ่งในนั้นอ่อนแอกว่า ก่อนหน้านี้ชีพจรแทบเลือนหาย กระหม่อมจึงยังไม่กล้าฟันธง บัดนี้พระอาการของพระชายารองมั่นคงแล้ว ชีพจรอีกสายจึงชัดเจนขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”
กู้หนานจิ่นไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าเช่นไรไปชั่วขณะ ความยินดีปะปนความประหลาดใจ สุดท้ายกลับกลายเป็นสีหน้าชวนขันอยู่บ้าง
ปฏิกิริยาแรกของจี้โหยวหรานคือความกังวล แค่มีลูกคนเดียวก็เหมือนเดินผ่านประตูผีมาแล้ว ยิ่งตั้งครรภ์แฝดก็ยิ่งอันตราย นางจะทนไหวหรือไม่?
“ร่างกายของพระชายารองเป็นอย่างไรบ้าง?” กู้หนานจิ่นกุมมือนางพลางถามหมอหวง
“พื้นฐานร่างกายของพระชายารองมิได้แข็งแรงนัก การตั้งครรภ์แฝดทำให้มารดาต้องแบกรับภาระมากขึ้น นับจากนี้พระชายารองต้องบำรุงร่างกายอย่างระมัดระวังพ่ะย่ะค่ะ” หมอหวงขมวดคิ้ว กล่าวด้วยความกังวลไม่น้อย
กู้หนานจิ่นหลับตาลงครู่หนึ่ง ผ่านไปเนิ่นนานจึงตัดสินใจอย่างยากลำบาก “หมอหวง บัดนี้ที่นี่ไม่มีคนนอก ข้าจะพูดตรง ๆ ร่างกายของพระชายารองสำคัญกว่า หาก...หากนางทนไม่ไหว ก็ไม่ต้องเก็บเด็กไว้ ต้องรักษาชีวิตพระชายารองให้ได้”
จี้โหยวหรานคิดในใจ ไม่ว่าเขาจะตัดสินใจเช่นนี้ด้วยเหตุผลใด เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้ฉันให้อภัยเขาได้อีกหลายเรื่องแล้ว
ดูที่การกระทำ ไม่ใช่ดูที่ใจสินะ!
“ท่านอ๋อง เรื่องนี้...” หมอหวงตกใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว “กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จี้โหยวหรานลูบท้อง รับรู้ถึงชีวิตสองชีวิตที่เชื่อมโยงกับสายเลือดของตน นางเม้มริมฝีปาก “หมอหวง ท่านว่าข้าควรทำอย่างไร ควรกินสิ่งใด ข้าจะทำตามทุกอย่าง ขอเพียงให้พวกเขาปลอดภัย”