มุมปากของกู้หนานจิ่นกระตุกอย่างน่าสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ความอยากแสดงของจี้โหยวหรานที่จู่ ๆ ก็ปะทุขึ้นมา ทำเอาเขาแทบประคองสีหน้าเย็นชาไว้ไม่อยู่
แววโล่งใจวาบผ่านดวงตาของแม่นม พระชายาคงเป็นกังวลมากเกินไป จี้โหยวหรานผู้นี้ยังคงมีท่าทีอ่อนน้อมขี้ขลาดเช่นเดิม อ๋องจะมีใจจริงให้สตรีเช่นนี้ได้อย่างไร? ก็เพียงเอ็นดูนางเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเพราะนางติดตามมาแดนเหนือเท่านั้น
บุรุษเอ็นดูสตรีเพียงอย่างเดียว มีอะไรให้ต้องหวาดระแวง? วันนี้เอ็นดูคนนี้ พรุ่งนี้ก็เอ็นดูคนนั้นเท่านั้น
“ให้พวกนางมาจากที่ใดก็กลับไปที่นั่น” ก่อนที่ตนจะประคองสีหน้าไม่อยู่ กู้หนานจิ่นก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว จากนั้นหมุนกายกลับไปยังห้องหนังสืออย่างเร่งรีบ
ยามเดินสวนกัน เขาตวัดสายตาที่แฝงรอยยิ้มใส่จี้โหยวหราน
หลานจิ่นหรานไม่เข้าใจปริศนาที่เจ้านายทั้งสองเล่นกันนัก จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “นายหญิง กลับก่อนหรือเจ้าคะ?”
“อืม” จี้โหยวหรานก้มหน้า ทำท่าทางขี้ขลาดอ่อนแรง อาศัยหลานจิ่นหรานประคองแล้วหมุนกายจากไป
แม่นม “......”
สรุปว่าพวกนางถูกทิ้งไว้ตรงนี้เช่นนี้หรือ? ข่าวที่ส่งกลับมาจากแดนเหนือบอกว่า ผู้ดูแลจวนอ๋องในเมืองซังคือจี้โหยวหราน เห็นทีข่าวลือจะไม่เป็นความจริง ผู้ดูแลเรือนในที่เหมาะสมคนใดจะปล่อยแขกผู้มีเกียรติจากเมืองหลวงให้ยืนค้างอยู่เช่นนี้?
หากเป็นพระชายา นางย่อมรับช่วงจัดการเรื่องยุ่งเหยิงที่อ๋องทิ้งไว้ เก็บกวาดจนเรียบร้อยงดงาม จะหันหลังหลบไปเช่นนี้ได้อย่างไร?
ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเรือนในปิดลง จี้โหยวหรานก็ยืดตัวตรง เดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย