อ้ายเสี่ยวอวี๋สูดหายใจลึก “ได้เจ้าค่ะ พี่หลัน ข้าจะรับใช้เจ้านายให้ดี”
หลันจิ่นหร่านผ่อนสีหน้าลงเล็กน้อย “มีเพียงยามนี้ที่ขาดคนอยู่ข้างกายเจ้านาย หากเป็นเมื่อก่อนหรือภายหน้า คนอย่างพวกเราไม่มีโอกาสได้ปรากฏตัวต่อหน้าเจ้านายหรอก”
“พี่หลัน ข้าจะเห็นค่าของโอกาสนี้เจ้าค่ะ”
“อืม อีกหน่อยเจ้าก็จะรู้เองว่าเจ้านายเป็นคนดีเพียงใด” กฎหมายมีข้อบัญญัติชัดเจนว่า บ่าวไพร่สามารถค้าขายได้ ทว่าไม่มีทรัพย์สินส่วนตัวอย่างแท้จริง แต่พระชายารองไม่เคยคิดครอบครองทรัพย์สินส่วนตัวของนางแม้แต่น้อย
ระหว่างที่หลันจิ่นหร่านจัดที่พักให้อ้ายเสี่ยวอวี๋ กลุ่มคนซึ่งถูกปล่อยให้รออยู่ด้านนอกเรือนชั้นหน้า ต่างหนาวจนกระทืบเท้าไม่หยุด ในเมืองหลวง ยามนี้วสันต์อบอุ่น ดอกไม้ผลิบานแล้ว ทว่าสายลมในแดนเหนือยังคงหนาวเหน็บจนผู้คนสั่นสะท้าน
องครักษ์สีหน้าเย็นชายืนอยู่โดยรอบ ไม่ว่าพวกนางจะชวนพูดอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดตอบ ขันทีที่มาประกาศพระราชโองการถูกเชิญเข้าไปในห้องแล้วก็ไม่ออกมาอีกเลย
ส่วนกู้หนานจิ่นซึ่งเข้าไปในห้องหนังสือ ได้ผ่านประตูลับในห้องด้านในไปยังห้องอีกห้องหนึ่ง ขันทีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ลุกขึ้น ก้าวฉับ ๆ มาข้างหน้า ก่อนจะทรุดเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบและคำนับอย่างนอบน้อม
“องค์ชาย ทรงสบายดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“อวี๋ชิ่ง ลุกขึ้นเถิด” กู้หนานจิ่นยื่นมือออกไป สีหน้าไม่อาจปิดบังความตื่นเต้น
หมอหวงรีบเข้าไปประคองอวี๋ชิ่งให้ลุกขึ้น
กู้หนานจิ่นถามเสียงเบา “ข้าไม่ได้บอกให้เจ้ารักษาตัวให้ปลอดภัยหรือ เหตุใดครานี้จึงมาประกาศราชโองการ”
“องค์ชายโปรดวางพระทัย เป็นฮองเฮาที่ส่งบ่าวมา นางอยากหาคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์ชายแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่ประสงค์จะส่งขุนนางกรมพิธีการมา จึงเรียกบ่าวออกมารับหน้าที่พ่ะย่ะค่ะ” อวี๋ชิ่งข่มอารมณ์ลง แล้วกล่าวอย่างมั่นคง