เมื่อบ่าวรับใช้ชั้นผู้น้อยมีคนมาทดแทนครบแล้ว เถาจื่อก็ไม่ต้องทำงานใช้แรงอีก นางจึงหันมาดูแลดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้ในเรือนอย่างตั้งใจ
ครั้นองค์รัชทายาทเสด็จมาอีกครั้ง ก็ไม่มีลางบอกเหตุใด ๆ ทั้งยังไม่ได้ให้คนมาแจ้งล่วงหน้า เช้าวันหนึ่งที่ท้องฟ้าแจ่มใส พระองค์เสด็จมาถึงหน้าเรือนหลานซีพร้อมโจวจิ่วอันเพียงคนเดียว
จี้โหยวหรานสะดุ้งจนแทบพลัดตกจากเก้าอี้เอน นางเซถลาไปสองก้าว ก่อนจะตั้งหลักได้ด้วยชุนหมิงที่เข้ามาประคอง จึงรีบก้าวไปข้างหน้าแล้วค้อมกายคำนับ “หม่อมฉันไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา จึงตกใจจนเสียกิริยา ขอฝ่าบาทโปรดอภัย”
“อืม” องค์รัชทายาทดูคล้ายอารมณ์ไม่ดี พระพักตร์เคร่งขรึม พระองค์เสด็จผ่านคนที่กำลังคำนับเข้าไปด้านใน ผ่านไปสิบกว่าลมหายใจจึงตรัสขึ้นว่า “ลุกขึ้นเถิด”
จี้โหยวหรานค่อยโล่งใจ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นโจวจิ่วอันส่งสายตาให้นาง
หืม? ไม่ใช่ว่าฉันหัวช้า แต่ฉันกับขันทีใหญ่ข้างกายองค์รัชทายาทไม่เคยสื่อสารกันทางสายตาจนรู้ใจกันได้ต่างหาก
“เจ้ารู้จักใช้ชีวิตสบายเสียด้วย” องค์รัชทายาทประทับลงบนเก้าอี้เอนที่นางเพิ่งนอนเมื่อครู่ แล้วกวาดพระเนตรสำรวจลานเล็ก ๆ โดยรอบ
ทางเดินปูหินตรงกลางสะอาดสะอ้าน สองข้างทางวางชั้นดอกไม้ที่จัดระดับไว้อย่างสวยงาม ฝั่งหลังชั้นดอกไม้ยังมีแปลงดอกไม้เล็ก ๆ อีกสองแปลง ส่วนทางซ้ายออกไปไกลหน่อย เถาองุ่นเลื้อยขึ้นไปบนค้างแล้ว
ภายใต้สายตาของโจวจิ่วอัน จี้โหยวหรานจึงค่อย ๆ เค้นคำพูดออกมาว่า “เช่นนั้น...ฝ่าบาทจะลองประทับพักผ่อนสักหน่อยหรือไม่เพคะ?”
องค์รัชทายาท “……”
พระองค์อารมณ์ไม่ดีนัก เพิ่งถูกฮ่องเต้ตำหนิมาหมาด ๆ ทั้งที่เรื่องนั้นไม่ใช่ความผิดของพระองค์ ระหว่างทางกลับตำหนักบูรพา พระองค์ไม่ได้ให้ขบวนเสด็จติดตาม แต่เสด็จกลับด้วยพระองค์เอง แสงแดดร้อนแรงสาดลงบนพระเศียร จู่ ๆ พระองค์ก็นึกถึงสตรีที่มีกลิ่นหอมจาง ๆ ของสะระแหน่ติดกายผู้นี้ขึ้นมา จึงเสด็จมาที่นี่พร้อมโจวจิ่วอันเพียงคนเดียว