“บางทีองค์รัชทายาทอาจทรงสำราญพระทัยกระมัง” จี้โหยวหรานกล่าวเสียงเรียบ คงเป็นเพราะนอนหลับสบายกระมัง ก่อนหน้านี้นางนอนไม่ค่อยหลับ จึงไม่ค่อยมีชีวิตชีวา หากได้หลับสนิทสักสองสามครั้ง ร่างกายก็ผ่อนคลายขึ้นทั้งตัว อารมณ์ก็ดีมาก
ใต้พระเนตรขององค์รัชทายาทคล้ำหนัก เห็นได้ชัดว่าทรงบรรทมไม่เต็มอิ่มมานาน แม้จะเอนกายอยู่ที่นี่เพียง 15 นาที แต่การหลับลึกแค่ไม่กี่นาทีก็ได้ผลแล้ว อ้างอิงจากตอนเรียนที่งีบหลับสักไม่กี่นาทีระหว่างพักคาบ
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? ดูแล้วองค์รัชทายาทไม่เหมือนคนอารมณ์ดีเลยเจ้าค่ะ”
“ความคิดขององค์รัชทายาท พวกเราจะคาดเดาได้อย่างไร” จี้โโหยวหรานไม่คิดวิเคราะห์ความคิดขององค์รัชทายาทอย่างลึกซึ้ง นางไม่อยากเป็นคนรู้ใจของผู้ใด เพราะเหนื่อยเกินไป คนอย่างองค์รัชทายาทมีจิตใจลึกล้ำ ยากจะหยั่งถึง
นางอยากใช้ชีวิตให้ดี เป็นคนเรียบง่ายสักคน
“ก็จริงเจ้าค่ะ บ่าวจะไปเก็บของเหล่านี้ไว้ รอคราวหน้าองค์รัชทายาทเสด็จมาอีกค่อยนำออกมาใช้”
“อย่าเลย ไหน ๆ ก็ส่งมาแล้ว ก็ต้องใช้เป็นประจำ เปลี่ยนของเดิมให้หมดเถิด”
“นี่...”
“ไปเถิด!” จี้โหยวหรานตัดสินใจเด็ดขาด ใครจะรู้ว่าองค์รัชทายาทคราวหน้าจะเสด็จมาอย่างกะทันหันเช่นนี้อีกหรือไม่ อีกอย่าง ในเมื่อส่งมาให้แล้ว เหตุใดนางจะใช้เป็นประจำไม่ได้?
“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปพาพวกนางเปลี่ยนให้”
ยามนี้แสงตะวันส่องมาถึงกลางเก้าอี้เอนแล้ว จี้โหยวหรานจึงให้คนย้ายเก้าอี้เข้าไปด้านใน ขันทีน้อยที่ไปรับอาหารกลางวันกลับมาแล้ว
“นายหญิง วันนี้ห้องเครื่องให้ขนมมาเพิ่มหลายอย่าง บอกว่าเชิญนายหญิงชิมดูพ่ะย่ะค่ะ”
จี้โหยวหรานยิ้มอย่างเข้าใจ บ่าวในวังล้วนหูตาว่องไวที่สุด องค์รัชทายาทเพิ่งเสด็จมาครั้งหนึ่ง ที่นี่ก็มีขนมให้ชิมเพิ่มขึ้นมาแล้ว