จากนั้น ครอบครัวซูก็ทำตามคำแนะนำของเจียงลี่ ช่วยกันพยุงพี่ชายของซูซูขึ้นไปนอนบนเตียง
เจียงลี่กำชับเป็นพิเศษว่า “ในชามแตกใบนั้นมีวิญญาณของเขาอยู่ ก่อนฟ้าสางต้องคว่ำชามไว้บนจุดไป่ฮุ่ยตรงกระหม่อม ห้ามเอาออกเด็ดขาด พอฟ้าสางแล้วค่อยทุบชามทิ้งก็ได้”
พ่อซูบอกว่า “ได้ คืนนี้ผมจะไม่นอน จะคอยกดชามใบนั้นไว้ รับรองว่าไม่หล่นแน่!”
แม่ซูว่า “เพื่อความแน่ใจ ฉันไปหาเทปกาวมาพันไว้สักรอบ!”
ซูซูบอกว่า “ฉันก็ไม่นอน เรามาเฝ้าด้วยกัน!”
เจียงลี่มองภาพอันอบอุ่นตรงหน้า ก็อดนึกถึงชาติกำเนิดของตัวเองไม่ได้ จึงรู้สึกทอดถอนใจขึ้นมา
เรื่องราวบนโลกนี้ช่างแปลกประหลาดจริง ๆ พ่อแม่บางคนยอมทำทุกอย่างเพื่อลูกโดยไม่คำนึงถึงตัวเอง แต่พ่อบางคนกลับละเมิดศีลธรรมและขายทุกสิ่งทุกอย่างได้
“จริงสิ คุณเจียงคะ จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมวิญญาณของพี่ถึงเข้าไปอยู่ในชามได้ แล้วเมื่อกี้ตอนอยู่ที่สี่แยก ทำไมข้างหลังพี่ถึงมีเงาสะท้อนมากมายขนาดนั้นคะ?”
เจียงลี่อธิบายว่า “ถ้าฉันเดาไม่ผิด พี่ชายคุณคงกินข้าวผีที่ใช้เป็นอาหารเซ่นตรงสี่แยกเข้าไป เลยถูกวิญญาณเร่ร่อนจำนวนมากเข้าสิงพร้อมกัน ส่วนวิญญาณของเขาเองก็ถูกเบียดออกมาและติดอยู่ในชามแตกใบนั้น”
“ที่เขากอดชามไว้ไม่ยอมปล่อย เป็นเพราะในจิตใต้สำนึกของร่างกายยังมีสายใยผูกพันกับวิญญาณของตัวเองอยู่ ถ้าชามแตก วิญญาณก็จะหายไปอย่างสิ้นเชิง”
“ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงไปกินข้าวผีตรงสี่แยก พรุ่งนี้พอเขาฟื้นแล้ว พวกคุณถามเขาเองก็แล้วกัน”