ฟางหงเฉียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พอเห็นคนแปลกหน้ามากมายรายล้อมอยู่ ก็สะดุ้งตกใจ
จากนั้นเขาก็เห็นลู่จิ่งหาว ดวงตาพลันเป็นประกาย “ที่รัก ที่นี่ที่ไหนเหรอ”
ลู่จิ่งหาวรีบตวาด “หุบปาก! ห้ามเรียกฉันว่าที่รักอีก ฉันขยะแขยงจะตายอยู่แล้ว!”
ฟางหงเฉียงตาแดงก่ำด้วยความน้อยใจทันที “ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ ตอนที่คุณตามจีบฉัน คุณไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา”
“เมื่อก่อนคุณเรียกฉันว่าน้องหวาน แถมยังบอกว่ารักฉันจนคลั่ง ยอมทิ้งผู้หญิงทั้งป่าเพื่อฉันด้วย!”
“คำสาบานรักหวานซึ้งพวกนั้นเป็นเรื่องโกหกหมดเลยหรือไง ผู้ชายใจดำอย่างคุณ ทำไมถึงลืมกันได้ง่าย ๆ แบบนี้”
แม้เสียงของเขาจะยังเป็นเสียงผู้หญิงหวานหยดย้อย แต่ลู่จิ่งหาวก็อดรู้สึกคลื่นไส้ไม่ได้
“คุณเจียง รีบลงมือเถอะครับ! ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ ผมทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว!”
“พวกคุณถอยไปก่อน” เจียงลี่เอ่ยเสียงขรึม ก่อนก้าวออกไปข้างหน้าเพียงลำพัง
ลู่สือซวี่รีบเตือน “ระวัง!”
สิ้นเสียง ฟางหงเฉียงก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชา แผดเสียงคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่เจียงลี่อย่างรวดเร็ว
เห็นดังนั้น ลู่สือซวี่ก็ทำท่าจะพุ่งเข้าไปช่วยทันที
แต่เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ฟางหงเฉียงยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกกระเด็นกลับไปอย่างแรง ล้มฟาดพื้นและกระอักเลือดออกมาคำโต
ลู่จิ่งหาวมองจนตาค้าง “เชี่ย คุณเจียงเก่งขนาดนี้เลยเหรอ”