ลีก: เปิดฉากก็เตะสี่คน

ตอนที่ 4 เกิดอะไรขึ้น?

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ชั้นสองของฐานใหญ่จีทู ห้องซ้อมทีมชุดใหญ่

เอ็มเพอเรอร์เป็นตัวจริงตำแหน่งเอดีของจีทู ตอนนี้เขาสวมหูฟังพลางดูคลิปการแข่งขัน

แต่เขาไม่ได้กำลังทบทวนเกมอะไรทั้งนั้น แถมคลิปที่ดูก็ไม่ใช่การแข่งขันของจีทูด้วย

เขากำลังย้อนดูช่วงเวลาที่เอสเคทีคว้าแชมป์เอ็มเอสไอในปีนี้

“ยินดีกับเอสเคทีด้วย!”

“ทีมแกรนด์สแลมทีมแรกในประวัติศาสตร์ลีกออฟเลเจนด์สถือกำเนิดขึ้นแล้ว!”

“ใช่แล้ว ต้องขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นเฟกเกอร์ด้วย การแข่งขันเชิญกลางฤดูกาลครั้งนี้เรียกได้ว่าพลิกผันไปมา ผลงานของเอสเคทีในช่วงแรกไม่น่าพอใจนัก ถึงขั้นแพ้ติดต่อกัน 4 นัด แต่ภายใต้การนำของจอมมาร พวกเขาก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็วและทะลุไปถึงรอบชิงชนะเลิศ คว้าแชมป์เอ็มเอสไอครั้งนี้มาครอง พร้อมสร้างผลงานแกรนด์สแลมให้สำเร็จ!”

“ยินดีกับเฟกเกอร์ด้วย!!”

“แต่ก็ต้องบอกว่าน่าเสียดายแทนอาร์เอ็นจี พวกเขาชนะรวด 7 นัดในรอบแบ่งกลุ่ม เข้ารอบมาเป็นอันดับหนึ่ง ทุกคนต่างคิดว่าจะสานต่อความสำเร็จของอีดีจีที่คว้าแชมป์เอ็มเอสไอเมื่อปีก่อน และปกป้องเกียรติยศของแอลพีแอลได้ ใครจะคิดว่าพอถึงรอบน็อกเอาต์จะต้องเจอกับเอสเคทีที่เข้ารอบมาเป็นอันดับสี่ แล้วแพ้ไป 1 ต่อ 3...”

“น่าเสียดายจริง ๆ เฮ้อ...”

ตัวอยู่ยุโรป แต่ใจอยู่เกาหลี ดูรีเพลย์การแข่งขันนานาชาติพากย์จีน

แสงจากหน้าจอส่องสะท้อนรอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้าของเอ็มเพอเรอร์

ในภาพ ผู้บรรยายชาวจีนทั้งสามคนมีสีหน้าหม่นหมอง พูดจ้อไม่หยุด...เอ็มเพอเรอร์ฟังไม่เข้าใจสักคำ แต่เขาชอบดูรีเพลย์การแข่งขันนานาชาติที่พากย์จีน เพราะชอบดูท่าทางของผู้บรรยายจีนที่ไม่เต็มใจเอาเสียเลย แต่ก็ยังต้องกล่าวยินดีกับทีมเกาหลีเสียงดัง

ส่วนจีทู ทีมที่เอ็มเพอเรอร์สังกัดอยู่...

ฤดูใบไม้ผลิปีนี้เป็นฤดูกาลแรกที่จีทูไต่เต้าขึ้นมาจากซีเอส ซึ่งเป็นลีกระดับรองของยุโรป พวกเขาทะยานขึ้นสู่รอบชิงด้วยผลงานที่น่าตกตะลึง ก่อนจะคว้าแชมป์และขึ้นเป็นราชันหน้าใหม่แห่งลีกยุโรป

แค่นั้นก็พอแล้ว

เอ็มเพอเรอร์ทำหน้าที่ผู้เล่นเกาหลีที่ย้ายมาเล่นต่างแดนได้คุ้มค่าตัวแล้ว

ส่วนผู้ที่มีส่วนสำคัญที่สุดต่อการคว้าแชมป์ฤดูใบไม้ผลิของจีทูคือทริก เขาเคยเป็นเพื่อนร่วมทีมของเอ็มเพอเรอร์สมัยอยู่ทีมซีเจ หลังซีเจเขี่ยทริกทิ้ง เอ็มเพอเรอร์ก็พาทริกมายุโรปด้วยกัน แล้วเข้าร่วมทีมจีทู

พูดอีกอย่างก็คือ หากไม่มีเขา เอ็มเพอเรอร์ จีทูก็คงไม่มีวันนี้

ส่วนเพิร์กซ์ มิดเลนงั้นหรือ?

ก็แค่พวกที่โผล่มาฉวยโอกาสเท่านั้น เพราะเจ้าของทีมคิดว่า “จีทูเป็นทีมของชาวยุโรป จะปล่อยให้ผู้เล่นเกาหลีเป็นหน้าเป็นตาได้ยังไง” เลยจำใจดันผู้เล่นท้องถิ่นขึ้นมาเท่านั้น

หลังจบฤดูใบไม้ผลิ พวกเขาก็เป็นตัวแทนยุโรปไปแข่งเอ็มเอสไอ

พวกเขาแบกรับความหวังของชาวยุโรปทั้งทวีป

แต่กลับคว้าชัยชนะมาได้แค่ 2 นัด

ในบรรดาทีมแชมป์จากทั้ง 6 ลีก จีทูมีผลงานดีกว่าทีมไวลด์การ์ดเพียงทีมเดียวเล็กน้อย นั่นคือเอสยูพีจากตุรกี

แข่งกัน 6 ทีมเพื่อชิง 4 ที่นั่ง แต่กลับเข้ารอบไม่ได้ ด้วยฝีมือแล้วคงทำได้แค่ไปนั่งโต๊ะเดียวกับทีมไวลด์การ์ด

ชาวยุโรปเดือดดาล พากันโวยวายว่าจะส่ง “จีทูเอท” ขึ้นแท่นเผาทั้งเป็น

แต่เอ็มเพอเรอร์ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ไม่ได้เศร้าใจเลยสักนิด

ทริกก็เหมือนกัน

จีทูแพ้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเขา?

พวกเขาเป็นผู้เล่นเกาหลีที่ย้ายมาเล่นต่างแดน

ดูจากสัญญาที่พี่สี่คายื่นให้แต่แรก แค่พาจีทูเข้ารอบเพลย์ออฟก็ถือว่า “ทำผลงานคุ้มค่าตัว” แล้ว แต่สุดท้ายพวกเขากลับช่วยให้จีทูคว้าแชมป์ฤดูใบไม้ผลิมาได้เลย!

ผู้เล่นต่างชาติที่มีน้ำใจขนาดนี้ ชาวยุโรปควรสำนึกบุญคุณให้มาก!

แพ้เอ็มเอสไองั้นหรือ?

เลิกพูดเล่นได้แล้ว ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปนานแล้ว

ตอนนี้ยุโรปยังสู้แอลพีแอลไม่ได้เลย คงไม่มีใครคิดจริง ๆ หรอกว่าพวกเขาจะคว้าแชมป์รายการนานาชาติได้ ใช่ไหมล่ะ ไม่มีทางหรอก

ชาวยุโรปรวยขนาดนั้น ต่อให้จีทูทำตัวเป็นเจ้าถิ่นคอยกอบโกยจากคนในพื้นที่ ก็ยังทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ แค่รักษาสภาพแบบนี้ไว้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะหาสปอนเซอร์ไม่ได้แล้ว จะเอาอะไรอีก?

เพราะอย่างนั้นเอ็มเพอเรอร์จึงนั่งอยู่ตรงนี้อย่างสบายใจ ย้อนดูช่วงเวลาที่เอสเคทีคว้าแชมป์ พร้อมความภาคภูมิใจในฐานะเพื่อนร่วมชาติที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ

พูดถึงเรื่องนี้ การที่เฟกเกอร์คว้าแกรนด์สแลมได้ก็เป็นเรื่องดีอย่างยิ่งสำหรับผู้เล่นเกาหลีที่ต้องต่อสู้ในลีกต่างแดน เพราะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าผู้เล่นเกาหลีเก่งที่สุด

ค่าตัวของผู้เล่นเกาหลีที่ย้ายมาเล่นต่างแดนย่อมพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย

สำหรับ “ทหารรับจ้างนานาชาติ” อย่างเอ็มเพอเรอร์ การกอบโกยเงินก็ยิ่งง่ายขึ้น

“ไอ้เวร...%$&*)*&^%$...”

จู่ ๆ ก็มีเสียงสบถเบา ๆ ดังขึ้นข้างตัว

เอ็มเพอเรอร์หันไปเห็นทริกที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังหน้าบึ้ง ใช้สองมือรัวพิมพ์แป้นพิมพ์เสียงดังแกร๊ก ๆ

“เกิดอะไรขึ้น?”

เอ็มเพอเรอร์ถามเป็นภาษาเกาหลี

ทริกไม่ตอบเขา ยังคงพิมพ์ด่าทอเพื่อนร่วมทีมในเกมอย่างบ้าคลั่ง

เอ็มเพอเรอร์เองก็เคยเป็นนักเปียโนแห่งหุบเขา แต่หลังจากกลายเป็นผู้เล่นอาชีพ เขาก็เลิกนิสัยเสียนี้ไป เพราะรู้ว่ามันส่งผลต่อการกอบโกยเงินของตัวเอง

เมื่อเกมลีกออฟเลเจนด์สโด่งดังไปทั่วโลก การควบคุมพฤติกรรมของผู้เล่นอาชีพโดยผู้จัดย่อมเข้มงวดขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ยังไม่มีกฎนอกสนาม ไม่ได้แปลว่าในอนาคตจะไม่มี

เอ็มเพอเรอร์จึงขมวดคิ้ว ยกมือแตะไหล่ทริกเบา ๆ อยากเตือนว่าในฐานะผู้เล่นเกาหลีที่มาอยู่ต่างแดน ควรระวังภาพลักษณ์ตัวเองบ้าง

แต่ในตอนนั้นเอง...

ปัง!

ประตูห้องซ้อมถูกถีบเปิดอย่างแรง

ทุกคนสะดุ้งตกใจ

เอ็มเพอเรอร์เองก็หัวใจหดวูบด้วยความตกใจ ก่อนจะหันกลับไปมอง

ชายหนุ่มหน้าตาแบบชาวตะวันออกเพิ่งวางเท้าที่ใช้ถีบประตูลง เขายืนอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าเย็นชา กวาดสายตามองทุกคนในห้อง

สุดท้าย สายตาคมกริบราวคมดาบก็มาหยุดลงที่เอ็มเพอเรอร์อย่างจัง

ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบและดุดัน จ้องเอ็มเพอเรอร์เขม็ง จนร่างของเอ็มเพอเรอร์แข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อสบตากัน

ชั่วขณะนั้นเอ็มเพอเรอร์รู้สึกราวกับถูกหมีขั้วโลกจ้องอยู่

“ใครคือทริก?”

เหลียงเหยียนถามเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตากวาดผ่านใบหน้าของเอ็มเพอเรอร์กับทริก ก่อนจะกลับมาจ้องเอ็มเพอเรอร์อีกครั้ง

“นาย?”

“ไม่ใช่ครับ!!”

เอ็มเพอเรอร์รีบปฏิเสธเสียงดัง มือทั้งสองโบกสะเปะสะปะ เผลอหลุดพูดภาษาเกาหลีออกมา จากนั้นก็เห็นเหลียงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาคมกริบขึ้นกว่าเดิม

“ไม่ใช่ผม...”

เอ็มเพอเรอร์รู้ว่าอีกฝ่ายฟังภาษาเกาหลีไม่เข้าใจ จึงเสริมเป็นภาษาอังกฤษเสียงเบา

“อ้อ งั้นก็เป็นนายสินะ”

เหลียงเหยียนละสายตาจากเอ็มเพอเรอร์ แล้วเดินไปหาทริก

ในห้องซ้อม นอกจากเขาแล้วก็มีคนหน้าตาเอเชียอยู่แค่สองคน ในเมื่อไม่ใช่เอ็มเพอเรอร์ ก็ต้องเป็นอีกคนอยู่แล้ว

จังหวะนั้นเอง เหล่าสมาชิกทีมอะคาเดมีที่วิ่งขึ้นมาจากชั้นหนึ่งก็พากันมารุมอยู่หน้าประตู

ทุกคนมีสีหน้าตื่นเต้น ไม่มีใครคิดจะเข้ามาห้าม ต่างก็อยากดูเรื่องสนุกกันทั้งนั้น

“นายเป็นใคร? คิดจะทำอะไร?!”

เพิร์กซ์ลุกขึ้น ขมวดคิ้วมองเหลียงเหยียนแล้วตวาดถามเสียงดัง

“ไม่เกี่ยวกับนาย”

เหลียงเหยียนไม่แม้แต่จะมองเพิร์กซ์ เพียงตอบกลับเสียงเย็นชา ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าทริกที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้เกมอย่างไม่รีบร้อน แล้วก้มมองจากเบื้องบน

ราวกับนายพรานกำลังจ้องเหยื่อของตัวเอง

“ทริก?”

“มะ...มีอะไร?”

ทริกกลืนน้ำลายอย่างประหม่า พยายามฝืนทำใจให้สงบ แต่ใบหน้าที่ซีดเผือดกับน้ำเสียงสั่นเครือกลับเผยความหวาดกลัวในใจออกมา

เหลียงเหยียนเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขา

ในช่องสนทนาสาธารณะตรงมุมซ้ายล่างของหน้าจอเกม มีข้อความที่ทริกเพิ่งส่งออกไปแสดงอยู่อย่างชัดเจน

ล็อกเป้าหมายแล้ว

เหลียงเหยียนพยักหน้า ไม่พูดจาไร้สาระอีกแม้แต่คำเดียว

เขายกเท้าขึ้น แล้วเตะออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป