โครม!!
ทริกถูกเตะจนล้มคว่ำไปทั้งคนทั้งเก้าอี้
“Oh f***!!”
“Holy shit!!”
“What the hell?!”
ทุกคนร้องอุทานด้วยความตกใจ
จังหวะที่ทริกหงายหลัง เพื่อนร่วมชาติชาวเกาหลีอย่างเอ็มเพอเรอร์ไม่เพียงไม่รับเขาไว้ แต่ยังเผลอถอยหลังหลบไปหนึ่งก้าว ตอนนี้เขายืนหน้าซีดอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปช่วยพยุง ไม่ต้องพูดถึงการช่วยต่อสู้เลย
คนอื่น ๆ ต่างยืนตะลึงอยู่กับที่
กล้องตัวหนึ่งที่เดิมวางพาดอยู่บนจอภาพตกลงบนพื้น
เจ้าของกล้องกำลังถ่ายทอดสดทางทวิตช์
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นเหตุการณ์ที่ทริกถูกเตะกระเด็นเต็มตา
ชั่วพริบตาเดียว ช่องแชตก็ระเบิดขึ้น
เต็มหน้าจอไปด้วยคำว่า lol กับ ohhhhhhhh แทรกด้วยคำสบถอย่าง “บ้าเอ๊ย” อยู่สองสามข้อความ
กล้องคุณภาพดีมาก ตกจากความสูงกว่าหนึ่งเมตรแล้วยังไม่พัง
สัญญาณถ่ายทอดสดก็ไม่ขาด
มุมภาพกำลังพอดี
หลังจากเหลียงเหยียนเตะไปหนึ่งที เขายังไม่ยอมจบแค่นั้น แต่รีบตามเข้าไปแล้วเหยียบลงบนหน้าอกของทริกที่กำลังดิ้นรนจะลุกขึ้น
เขาก้มมองทริกจากด้านบน ทิ้งน้ำหนักตัวแทบทั้งหมดลงไปบนร่างอีกฝ่าย
สำหรับผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด ภาพนี้เต็มไปด้วยแรงกดดัน
หน้าอกของทริกรับน้ำหนักมหาศาลจนหายใจไม่ออก สมองที่ขาดออกซิเจนยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่
“แก...”
เพี๊ยะ!!
เหลียงเหยียนสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนฟาดฝ่ามือใส่หน้าทริกอย่างโหดเหี้ยม
“แก...!”
เพี๊ยะ!!
เหลียงเหยียนยังไม่อยากฟังเขาพูด ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ฟาดลงไปอีกครั้ง แถมยังตบแก้มข้างเดิมของทริก จนแก้มซีกนั้นบวมขึ้นให้เห็นชัดต่อหน้าต่อตา
ทริกถูกเหยียบอยู่กับพื้น ริมฝีปากสั่นระริก เขารู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นคนบ้า ทั้งหวาดกลัวทั้งอัดอั้น แต่ก็ไม่กล้าอ้าปากพูดแม้แต่คำเดียวอีก
ไม่พูดงั้นเหรอ?
ก็ยังโดนตีอยู่ดี!
เหลียงเหยียนยกมือขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้มือเขาฟาดลงไปไม่ได้
ในที่สุดเพิร์กซ์ก็ได้สติ รีบพุ่งเข้ามาจับแขนเหลียงเหยียนจากด้านหลัง
“ตกลงนายจะเอายังไงกันแน่?!!”
เพิร์กซ์ตะโกนใส่หูเหลียงเหยียนอย่างเดือดดาล
เอาเข้าจริง เพิร์กซ์ไม่ได้สนิทกับทริกนัก นอกจากความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนร่วมทีมแล้ว ทั้งคู่แทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันในชีวิตประจำวัน เพราะเพิร์กซ์เป็นคน “ร่าเริงซุกซน” ส่วนทริกมีนิสัยหม่นหมอง ทั้งสองจึงเข้ากันไม่ค่อยได้
แต่ลึก ๆ แล้วเพิร์กซ์คิดว่าตัวเองเป็นพี่ใหญ่ของทีม พอมีคนนอกบุกมาต่อยตีลูกทีมโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาจึงรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองถูกท้าทาย
เพราะอย่างนั้นเพิร์กซ์จึงออกหน้าขึ้นมา
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากทางประตู
ผู้คนที่มุงดูอยู่แหวกทางออก เผยให้เห็นร่างของใครบางคน
พี่สี่คายืนอยู่ตรงนั้น พอเห็นสภาพห้องฝึกซ้อมที่ยุ่งเหยิงก็เบิกตาค้าง
“เกิดอะไรขึ้น?”
เหลียงเหยียนหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แค่นเสียงเย็นชาแล้วค่อย ๆ ยกเท้าออก
“บอส! ฮือ ๆ ๆ...”
พอทริกเห็นพี่สี่คา ก็เหมือนได้เจอที่พึ่ง เขากลิ้งหนีคนอันตรายไปสองตลบ ก่อนจะคลานอีกสองสามครั้งกว่าจะลุกขึ้นได้ จากนั้นก็วิ่งไปอยู่ข้างพี่สี่คา แล้วชี้ไปยังเหลียงเหยียนที่ยืนอยู่กับที่อย่างคับแค้นและเดือดดาล
“ไม่รู้ไอ้บ้าที่ไหน จู่ ๆ ก็วิ่งมาต่อยผม!”
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดห้องหนึ่งหัวเราะกันจนแทบคลั่ง
ส่วนทางฝั่งที่เกิดเหตุ พี่สี่คาฟังทริกฟ้องแล้วหน้าก็คล้ำลง
ผู้เล่นทีมอะคาเดมีเพิ่งเข้าทีมไม่ถึงวัน ก็อัดป่าตัวจริงของทีมชุดหนึ่งเสียแล้ว
แถมป่าที่โดนอัดยังเป็นกำลังหลักคนสำคัญ ผู้คว้ารางวัลเอ็มวีพีประจำภูมิภาคในการแข่งขันฤดูใบไม้ผลิ เป็นผู้ทำผลงานสำคัญของทีมอีกต่างหาก!
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?!
ถึงพี่สี่คาจะรู้สึกดีกับเหลียงเหยียนตั้งแต่แรกพบ แต่ตอนนี้ก็แทบรับมือไม่ไหวแล้ว
“พวกนาย...ตามฉันมา”
พี่สี่คาเรียกทั้งสองคนออกมา แล้วเดินหน้าดำมุ่งไปยังห้องทำงาน
เหลียงเหยียนเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเย็นชา
ส่วนทริกเดินกะเผลกตามหลังพี่สี่คาอย่างกระชั้นชิด ครางอูย ๆ เบา ๆ ฝีมือการแสดงแย่จนดูไม่จืด
หมอนี่ยังร่างคำฟ้องอยู่ในใจ คิดว่าเดี๋ยวจะฟ้องอย่างไรดี
ในสายตาของทริก เหลียงเหยียนมีจุดจบที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องไสหัวออกจากจีทู เรื่องนี้ไม่มีข้อกังขา ส่วนทริกกำลังคิดว่าจะทำให้เหลียงเหยียนต้องชดใช้ให้หนักที่สุดได้อย่างไร ดีที่สุดคือส่งเขาเข้าคุก!
แต่สิ่งที่ทริกคิดไม่ถึงก็คือ ต่อให้มาถึงตอนนี้แล้ว พี่สี่คาก็ยังไม่มีความคิดจะไล่เหลียงเหยียนออก
ยุโรปเป็นแบบนี้แหละ บรรยากาศการทำงานค่อนข้างผ่อนคลาย พนักงานทะเลาะกันก็เป็นเรื่องปกติ
อีกอย่าง อีกฝ่ายเพิ่งเดินทางมาถึง ดูจากสภาพฐานะแล้วก็ไม่ได้ดีนัก ตั๋วเครื่องบินข้ามประเทศก็แพงไม่น้อย พี่สี่คาทำเรื่องใจร้ายแบบนี้ไม่ลงจริง ๆ
แต่พูดก็พูดเถอะ พี่สี่คาอดสงสัยไม่ได้ ตั้งแต่รับเหลียงเหยียนจากสนามบินมาจนถึงฐาน เขารู้สึกว่าเสี่ยวเหลียงเป็นคนร่าเริงใจกว้าง ไม่ได้ดูเป็น “อัศวินคลั่งเดือด” มาแต่กำเนิดเลย
แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงเหมือนเปิดโหมดคลั่งเลือดแล้วระเบิดใส่คนอื่นได้ล่ะ?
ห้องฝึกซ้อมของทีมอะคาเดมีไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกับห้องฝึกซ้อมของทีมชุดหนึ่ง แค่จะเข้าห้องน้ำยังไม่ได้ใช้โถเดียวกัน เหลียงเหยียนเพิ่งมาถึง ไม่น่าจะมีโอกาสไปก่อเรื่องบาดหมางรุนแรงกับทริกได้ แต่เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นจริง ๆ
ตกลงเพราะอะไรกันแน่?
พี่สี่คานั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งหลังโต๊ะทำงาน พลางครุ่นคิดอย่างสงสัย ก่อนจะทำหน้าขรึมแล้วผงกคางไปทางทั้งคู่เป็นเชิงบอกให้นั่งลงด้วย
แต่มีเก้าอี้แค่ตัวเดียว
เหลียงเหยียนชิงลงไปนั่งก่อน ยึดที่นั่งไว้ทันที
ทริกที่พลาดโอกาสเพราะแกล้งทำเป็นบาดเจ็บหนักจนเคลื่อนไหวลำบากถึงกับอ้าปากค้าง จ้องกระหม่อมของเหลียงเหยียนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ สมองแทบค้าง
ไม่ใช่สิ ไอ้หนูนี่ทำไมถึง...
%…&%￥#%&&!!
ทริกไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในใจตอนนี้อย่างไรดี รู้แค่ว่ามีฝูงม้าโคลนหญ้าหมื่นตัวกำลังวิ่งมาราธอนอยู่ในใจ
เขาหันไปมองพี่สี่คาอีกครั้ง
แต่พี่สี่คาไม่แสดงท่าทีอะไร เพียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ใครจะเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“เขาต่อยผม!”
ทันทีที่สิ้นเสียง ทริกก็กล่าวฟ้องเสียงดัง พลางชี้ไปที่หัวของเหลียงเหยียน สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แต่ที่มากกว่านั้นคือความน้อยใจ ราวกับอนุภรรยาคนหนึ่งถูกภรรยาเอกกลั่นแกล้ง
สีหน้านี้ไม่ได้เสแสร้ง เขาน้อยใจจริง ๆ
พูดตามตรง ทริกจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเหลียงเหยียนถึงจู่ ๆ ก็ต่อยเขา เขาไม่เคยนึกเลยว่าเป็นเพราะตัวเองด่า “ท็อปเลนกาก” ในเกมไปสองสามคำ
แต่สิ่งที่เขาพูดก็เท่ากับไม่ได้พูดอะไรเลย
พี่สี่คามองเขาอย่างพูดไม่ออก “แล้วเขาต่อยนายทำไม?”
ทริกชะงักไป ก่อนตอบว่า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”
พูดจบก็จ้องเหลียงเหยียนอย่างเดือดดาล “นายต่อยฉันทำไม?!”
เหลียงเหยียนไม่หันกลับไปมอง ไม่สนใจเขาเลยสักนิด เพียงมองพี่สี่คาแล้วพูดเสียงเรียบ “เขาดูหมิ่นเพื่อนผม แถมยังด่าประเทศของผมด้วย”
???
พี่สี่คากับทริกชะงักพร้อมกัน
ในที่สุดทริกก็เข้าใจแล้ว เขาอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เหลียงเหยียนพูดความจริง เขาไม่มีอะไรจะเถียง
ท็อปเลนคนนั้นเป็นเพื่อนของเขางั้นเหรอ?
บังเอิญขนาดนั้นเลย?
ก็ได้ ฉันด่าจริง
แต่...
แค่นี้เนี่ยนะ?!
ทริกแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา
พี่สี่คาไม่พูดอะไร หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็หันไปมองทริกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าขำเลยสักนิด