ไม่ใช่แค่เฉียนตัวตัว แม้แต่เจียงอิงยังแทบไม่เคยเห็นเจียงหลินใช้น้ำเสียงแบบนี้พูด เขาหนีบยาฟื้นพลังไว้ที่ปากแล้วมองเจียงหลินอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนจะหันไปมองเฉียนตัวตัวอีกตา
ดีสุดในโลกมันดีตรงไหนกันแน่?! เจียงหลินไอ้ตัวดี มองหน้าฉันเลย!!
แต่อย่างน้อยก็ได้แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองสักที เจียงหลินรีบส่งข้อความไปหาตี้อู่เหิงชาง บอกว่าซ่งอวิ๋นฉีอาจปรากฏตัวที่ฐานมงถู พอส่งพิกัดไปเพียงแป๊บเดียว ตี้อู่เหิงชางก็โทรวิดีโอคอลมาทันที
อีกฟากจอคือประมุขตระกูลตี้อู่ที่ประณีตถึงขั้นเส้นผม เพียงผ่านจอก็เหมือนได้ดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของพืชสมุนไพรจากตัวเขา นับแต่แรกเห็นเจียงหลินเขาก็ขมวดคิ้วทันที สายตาไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ระหว่างชุดรบเปื้อนฝุ่นคราบของอีกฝ่ายกับใบหน้าที่มีรอยขีดข่วนเล็ก ๆ เต็มไปหมด
“ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?” แม้จะเห็นเจียงหลินสกปรกแบบนี้มาหลายครั้ง ตี้อู่เหิงชางก็ยังเข้าใจไม่ได้ เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมเจียงหลินที่มีทั้งเกียรติยศมากมายและยศทหาร ถึงต้องพุ่งเข้าแนวหน้าเองทุกครั้ง “รัฐหลีหมิงคุณหมดคนแล้วรึไง?”
ถึงขั้นต้องให้คุณลงสนามรบด้วยตัวเองเลยเหรอ?
“ไม่มีเวลาคุยเรื่องไร้สาระพวกนี้กับคุณ” สถานการณ์ในสมรภูมิเปลี่ยนแปลงในพริบตา เจียงหลินตอนนี้ยุ่งอยู่กับการตามหาซ่งเหวิน ไม่มีอารมณ์เล่นบทบาทสมมติพวกนี้กับตี้อู่เหิงชาง “ข้อมูลฉันส่งให้คุณแล้ว วิธีก้าวต่อไปคิดเองเถอะ… และอย่าโทษว่าฉันไม่เตือน หมิงเต๋อมีความทะเยอทะยานไม่น้อย”