ความฝันที่มืดสนิทไร้แสงสี ซ่งเหวินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังวิ่งอยู่บนทางเดินยาว เธอมองไม่เห็นว่ารอบตัวมีสิ่งใด เสียงกรีดร้องสุดเสียงของเฉียนตัวตัวดังก้องกัมปนาทซ้ำ ๆ ในทางเดินนั้น
เฉียวจื้อ เฉียวจื้อ……
เฉียวจื้อเป็นอะไร เฉียวจื้ออยู่ที่ไหน
แล้วเอ๋ย……เอ๊ะ เรานี่ล่ะ อยู่ที่ไหน?
เหมือนปลาที่ถูกอวนจับขึ้นมาจากน้ำในชั่วพริบตา ซ่งเหวินหอบหายใจแรง ๆ ขณะลุกพรวดขึ้นจากเตียงในห้องพักฟื้น เส้นผยาวกระจุกเปียกเหงื่อแนบแก้ม เงามืดตรงหน้าเธอจางหายไปช้า ๆ ตามจังหวะการหายใจ ภาพตรงหน้าจึงค่อย ๆ กลับมาชัดเจน
นี่คือห้องพักฟื้นมาตรฐานของหลีหมิง
เฉียวจื้อ……เฉียวจื้อ……ใช่แล้ว เฉียวจื้อ
พอได้สติ ซ่งเหวินก็นึกถึงฝันร้ายเมื่อครู่ รีบมือไม้ลั่นกดปุ่มเปิดประตูข้างเตียง แล้วพรวดพรากพุ่งทะยานออกไปก่อนที่ประตูจะเปิดสุด ละเลยหุ่นยนต์การแพทย์ที่วิ่งตามมาเรียกหลังว่าใส่รองเท้าก่อนโดยสิ้นเชิง
อี้ว่านไม่อยู่แล้ว เฉียวจื้อต้องไม่เป็นอะไรด้วยอีกคน ขอให้เป็นแค่ฝันร้ายเท่านั้นเถอะ ขอให้เถอะ
ทางเดินยาวเหยียด ซ่งเหวินเดินกะเผลกไปยังเครื่องค้นข้อมูลที่ปากทางเดิน รีบกรอกข้อมูลตัวตนของเฉียวจื้อเพื่อค้นหาห้องผู้ป่วย แต่กลับพบว่าบนชั้นผู้ป่วยนั้นมีชื่อคุ้นตามากมายจนเหมือนมีใครมาบีบปอดของเธอเอาไว้ หายใจไม่ออก
เจียงหลิน เจียงอิง เฉียนตัวตัว เฉียวจื้อ หมิงจง……
ไม่นะ ทำไมมีตั้งหลายคน! ซ่งเหวินจ้องชื่อเหล่านั้นด้วยความไม่เชื่อสายตา กดปุ่มรีเฟรชไม่หยุดไม่หย่อน พึมพำกับตัวเองไปว่า บัดซบ ระบบการแพทย์ไร้สาระของหลีหมิงนี่ พังกันอีกแล้วเหรอ ก็ไม่ยอมส่งคนมาซ่อมสักที……