ไม่ใช่แค่ซ่งอวิ๋นฉีที่อึ้งงัน แม้แต่ซ่งเหวินที่อยู่ด้านนอกก็อึ้งตามไปด้วย
เฉวียนหย่าเก็บปืนกลับไปริมเอว แล้วใช้ดาบควอนตัมฟันกุญแจของกรงจนขาดด้วยความรุนแรงโดยตรง เธอมองซ่งอวิ๋นฉีที่อยู่ข้างในกรง ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่น่ากลัวและเหนือธรรมชาติออกมา
“ซ่งอวิ๋นฉี ฉันจะให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป... ความตายมันง่ายเกินไป แต่การมีชีวิตอยู่ต่างหากที่ยากยิ่ง เธอจงมองให้ดีว่าจะใช้ร่างนี้อยู่รอดอย่างไร มองให้ดีว่าความแค้นจะทำลายคนที่เธอใส่ใจที่สุดอย่างไร มองให้ดีว่าผู้ที่เคยถูกพวกเธอทำลายจะดิ้นรนเติบโตขึ้นมาจนมีเนื้อมีตัวอย่างไร แล้วก็... เปิดบัญชีบาปที่มัวและเน่าของพวกตี้อู่ให้ทั้งโลกเห็น”
ถ้าเวลาย้อนกลับไปสองปีก่อน เฉวียนหย่าจะสังหารซ่งอวิ๋นฉีโดยไม่ลังเล ดังเช่นระเบิดที่คร่าชีวิตตี้อู่เห่าหรานไป แต่เฉวียนหย่าในตอนนี้ไม่คิดเช่นนั้นแล้ว
สำหรับคนกลุ่มนี้ ความตายคือการหลุดพ้น แต่สำหรับเหยื่อไม่ใช่ เหยื่อต้องการการสำนึกผิดและความทรมานของอีกฝ่าย ต้องการการทรมานที่ยาวนานไปทุกวัน ไม่ใช่ความหวาดกลัวที่สั้นเพียงชั่ววูบของการตาย