ภายในหุ่นรบฝ่ายป้องกัน เฉวียนหย่าถอดสร้อยคอออกจากคอ แล้วเสียบขั้วต่อพับเข้าไปที่แผงควบคุมกลาง
แม้เทคนิคการขับจะสู้เจียงหลินไม่ได้ และการควบคุมหุ่นรบก็สู้คังเหยาไม่ได้ แต่หยางซิงมีใจรักเรียนรู้และชอบลงมือทำ เธอกำลังบังคับหุ่นรบมุ่งไปยังพิกัดที่เจียงหลินทำเครื่องหมายไว้ก่อนหน้า เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังและท่วงท่าคล่องแคล่วของเฉวียนหย่า จึงแอบขยับไปถามติด ๆ กันหนึ่งคำว่า “ย่าย่า? นี่มันอะไรน่ะ?”
“สิทธิ์คำสั่งโอนกำลังพล” เวลาเฉวียนหย่าจริงจังกับงาน เธอจะถอดหน้ากากรอยยิ้มออกทันทีทันใด เธอสะบัดมือหยิบปากกาอิเล็กทรอนิกส์ที่อยู่ข้าง ๆ มาม้วนเส้นผมยาวขึ้นเต็มหัว ทำให้สายตาทั้งหมดตกอยู่ที่ใบหน้ามุ่งมั่นเยือกเย็นของเธอ “ฉันให้ฉีเหยี่ยนนำคนมาแล้ว”
“อะ??” หยางซิงเคยทำงานที่ว่านเหอมาระยะหนึ่ง เฉวียนหย่าถึงแม้จะเป็นผู้ปฏิบัติการของว่านเหอ แต่ว่านเหอก็ไม่ใช่ขุนศึก การเคลื่อนไหวของเฉวียนหย่ายังถูกผูกด้วยระเบียบข้อบังคับของว่านเหอ การเรียกกำลังพลส่วนตัวโดยพลการมีโทษลงเอยได้ “แบบนี้ไม่มีปัญหาหรอ?”
“นอกจากเรื่องเป็นตาย อย่างอื่นเรื่องเล็กทั้งนั้น” เฉวียนหย่านั่งลงกับพื้นไปเลย เธอต่ออุปกรณ์ภายนอกให้เรียบร้อยแล้วสวมหูฟังข้างเดียว นิ้วเรียวยาวขาวโพลนเคลื่อนไหวรัวระริกบนคีย์บอร์ดและจอแผ่ขยาย “สตาร์ สถานการณ์ตอนนี้อันตรายมาก ไปช่วยคนก่อน”
คนที่เธอพูดถึงย่อมหมายถึงเจียงหลินกับเจียงอิง
ต่างจากเจียงหลินและเจียงอิงตรงที่ เฉวียนหย่าในบางมุมหนึ่งเป็นคนเห็นแก่ตัว