ความแข็งกร้าวของห้ายอดกระบี่แห่งหลีหมิงผู้แข็งแกร่งที่สุด อยู่ที่ความคล่องตัวและความยืดหยุ่นเหนือจินตนาการ
พูดให้เป็นภาษาคนก็คือ แยกกันสุ่มตัวมาตัวหนึ่งก็เป็นทหารได้ แถมยังเป็นทหารฝีมือดีอีกด้วย
เมื่อฝ่าไม่ผ่านกำแพงไฟของหมิงเต๋อได้ ภารกิจของคังเหยาจึงกลายเป็นการเขียนใบลาออกจากโรงเรียนและใบปลดประจำการให้คนทั้งทีม โดยหน่วยเดี่ยวสองคนนั้นขั้นตอนยุ่งยากที่สุด ยังต้องยื่นแบบฟอร์มและหนังสือร้องขอสารพัดชนิดผ่านเว็บไซต์ทางการ คังเหยาใช้เวลาเพียงช่วงบ่ายเดียวในการเปลี่ยนจากเลือดเดือดพล่านเป็นหมดสภาพจิตใจ
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป สิ่งที่งดงามบางอย่างในจิตวิญญาณของเขาจะหายวับไปจริง ๆ
"ไอ้บอกนะ——" คังเหยากัดฟันมองแบบฟอร์มยาวเป็นสามสิบหน้า หักปากกาซิกเนเจอร์ของตัวเองด้วยมือเดียว ถ้าสายตากลายเป็นลูกศรได้ คงเอาไว้แทงเจียงหลินกับเจียงอิงจนเป็นรังผึ้งแล้ว "สองคนหน่วยเดี่ยวนี่ะงานของตัวเอง…ทำเองไม่ได้เหรอ??"
เจียงหลินปิดหูฟังของตัวเอง อมยิ้มแอบยิ้มที่มุมปากแล้วส่ายหัวแกล้งทำหน้าลำบากใจ "ขอโทษด้วยนะคังซือเฟ่อ หนูกำลังยุ่งกับเรื่องสำคัญอยู่"
เจียงอิงที่กำลังคุยดี ๆ กับซูเหลียนชิง พยายามหลอกข่าวสารมีประโยชน์จากปากอีกฝ่าย เงยหน้าขึ้นมาอย่างงง ๆ เห็นหน้ามืดครึ้มของคังเหยาเข้าก็ยิ้มกว้างทันที "เป็นอะไร…อ๋อ แบบฟอร์มสมัครเหรอ โธ่ คังซือเฟ่อ! แบบฟอร์มที่คุณกรอกดีที่สุดในโลกเลย! สู้ ๆ!"
คังเหยา: "……"
เสียงเพี๊ยะดังขึ้น ปากกาซิกเนเจอร์อีกด้านก็หักขาดตามไป
เจียงหลินที่รู้จักอ่านสถานการณ์รีบแอบเดินออกจากห้องทำงานทันที เพิ่งก้าวออกไปไม่ทันพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงของฉีเหยี่ยนดังแว่วมาพร้อมกลิ่นอายเยาะเย้ย