“เฮ้ย ตี้อู่เหิงชางนี่พูดจาชวนให้ขวัญเจ้าของเสียจริง ๆ นะ?? ถ้าหนูอยู่ที่นั่นด้วย ตบหน้ามันไปหนึ่งฟาดแน่”
เจียงอิงที่จัดวางตำแหน่งยิงแล้วไม่ได้ยิงแค้นใจอัดอุดมาเต็มอก เขากอดอกตัวเองนั่งมุดอยู่ในที่นั่งข้างคนขับ พอนึกถึงคำพูดของตี้อู่เหิงชางทีไรก็ไฟวิญญาณลุกโชน อยากฉีกเขาให้เป็นเส้นเนื้อเสียให้ได้
ขอร้องให้คนช่วยงานแล้วยังทำตัวเย่อหยิ่งขนาดนี้ แม้จะให้ผลตอบแทนก้อนใหญ่ แต่ก็เย่อหยิ่งเกินไปแล้ว!
“ใช่เลย เธอไม่เห็นหน้ามันตอนนั้นด้วยซ้ำ” เจียงหลินสวนขึ้นมาทันที พลางครุ่นคิดว่าจะเริ่มจัดการเรื่องนี้ยังไง “ถ้าไม่ใช่เพราะคนเฝ้าข้าง ๆ มันเยอะเกิน หนูก็ตบมันสองฟาดเต็มแรง……เธอส่งข้อความไปบอกเฉาประชุมหน่อย ให้เตรียมการสำหรับทางหมิงเต๋อที่จะนำพิษเส้นประสาทหมายเลข ดี-001 มาใช้ในวงกว้าง แต่ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตี้อู่เหิงชาง ห้ามเอ่ยปากถึงแม้แต่คำเดียว”
มือที่กำลังพิมพ์ของเจียงอิงหยุดค้าง “ทำไมล่ะ?”
“ตี้อู่เหิงชางคือผู้กุมบังคับการของกองพันตี้อู่และตระกูลตี้อู่ เราทิ้งหลีหมิงไว้ข้างหลังแล้วมาค้าขายกับมันก็เพิ่งจะผ่านตัวไปได้ ยังจะทำเรื่องนี้แดกขึ้นไปถึงเฉาประชุมอีกเหรอ……” พูดถึงตรงนี้ เจียงหลินหันหัวมาส่งสายตางอแงให้เจียงอิง “เธอจะฆ่าหนูทิ้งรึเปล่าเพื่อน?”
เจียงอิงอุดปาก ดวงตาทั้งสองข้างเปี่ยมไปด้วยความตกใจ จากนั้นก็ตุ๊ดตู่ตุ๊ดตู่ลบข้อความที่พิมพ์ไว้เพื่อจะเขียนใหม่ “เธอพูดถูก จริง ๆ ต้องระวังเรื่องนี้จริง ๆ……”