เกมออฟโธรนส์: แต่ฉันเป็นไวเวิร์นแห่งอาร์กงั้นหรือ?

ตอนที่ 4 เกมออฟโทรนส์: แต่ฉันเป็นมังกรบินแห่งอาร์กนะ?

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ร็อกก็กลับไปยังจุดที่ตัวเองฟักออกจากไข่ เขาใช้ปีกปัดเศษเปลือกไข่บนพื้นออกอย่างไม่ใส่ใจ เคลียร์พื้นที่หินที่ค่อนข้างเรียบได้ส่วนหนึ่ง จากนั้นก็หมอบลง ขดตัวอยู่บนพื้น หางพันอยู่ข้างลำตัว แล้วค่อย ๆ หลับตาลง

ลมทะเลยังคงพัดมา พาความชื้นเค็มปะทะเกล็ดสีซีดของเขาเป็นระลอก

แม้ฟ้าจะสว่างมานานจนไม่รู้ว่ากี่ชั่วโมงแล้ว แต่ร็อกก็ตั้งใจว่าจะนอนหมอบหลับสักงีบก่อน ถ้าหลับลึกพอ ตื่นขึ้นมาเขาอาจโตเต็มวัยไปเลยก็ได้

ใช่แล้ว เทคโนโลยีของอาร์กก็เป็นแบบนี้แหละ

ส่วนเรื่องอันตรายที่ต้องคอยระวังซ่อนตัวอะไรทำนองนั้น ร็อกไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เกาะร้างเล็กจ้อยที่ไม่มีอะไรน่าสนใจแห่งนี้ รอบด้านมีแต่น้ำ ใครจะว่างจนวิ่งมาที่นี่กันล่ะ?

เว้นแต่ว่าจู่ ๆ จะมีฉลามยักษ์สายฟ้าพุ่งขึ้นมาจากทะเล แล้วงับร็อกที่กำลังหลับอยู่จนแหลก ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็คงไม่พูดอะไรหรอก ฉลามอุตส่าห์ยอมทิ้งชีวิตเพื่อจะกัดเขา ถึงกับขึ้นมาบนฝั่งแล้ว ร็อกจะยังมีอะไรให้พูดอีกล่ะ

ถูกชะตาฟ้ากัดกร่อนงั้นเหรอ?

การหลับครั้งแรกหลังจากมาถึงโลกนี้ ทำให้ร็อกลืมเลือนกาลเวลาไปโดยสิ้นเชิง

……

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว กระทั่งคลื่นทะเลซัดโครมเข้าใส่ร่าง ร็อกจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง คลื่นลูกนั้นใหญ่กว่าก่อนหน้านี้มาก น้ำทะเลเย็นเฉียบไหลท่วมขาหลังกับหางของเขา ซึมลงบนพื้นหินใต้ร่าง

ร็อกเงยหน้าขึ้นอย่างสะลึมสะลือ รูม่านตาสีทองหลอมเหลวกะพริบสองสามครั้ง ภาพตรงหน้าในตอนแรกพร่าเลือนราวกับม่านน้ำ ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้น

แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่า หางของตัวเองยื่นพ้นออกไปนอกเกาะ แช่อยู่ในทะเลเรียบร้อยแล้ว

ปลาตัวเล็กไม่รู้ชนิดหลายตัวว่ายวนเวียนรอบหางของร็อก เงาสีเงินเทาวูบไหวไปมาตามเกล็ดสีซีด บางครั้งก็ยังใจกล้าจิกเอาหนึ่งคำ

ร็อกสะบัดหางเบา ๆ ปลาพวกนั้นแตกฮือออกไปทันที ก่อนจะว่ายกลับมารวมกลุ่มกันในเวลาไม่นาน

ฉับพลันนั้น คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของร็อก

เขาหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?

คิดได้ดังนั้น ร็อกก็หันไปเดินทางผิวน้ำ การขยับร่างของเขาทำให้หางที่แช่อยู่ในน้ำสะบัดฟาดขึ้นมา เกิดเป็นคลื่นยักษ์ลูกหนึ่ง

แม้แต่จุดที่ร็อกเคยนอนหมอบอยู่ก็กลายเป็นหลุมใหญ่เมื่อเขาลุกขึ้น พื้นหินแห้งกรอบเพราะความร้อนจากร่างกาย ขอบหลุมแตกร้าวเป็นลายเส้นเล็ก ๆ

ร่างกายที่เริ่มใหญ่โตขึ้นทอดเงามหึมาลงบนพื้น เงานั้นปกคลุมเกาะไปกว่าครึ่ง กลืนหญ้าแห้งประปรายที่มีอยู่เดิมจนหายไปหมด

มุมมองที่ร็อกคุ้นเคยก็เปลี่ยนไปตามร่างกายด้วย เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ทุกอย่างดูเตี้ยลงไปมาก จากมุมที่เขามอง เกาะเล็กจ้อยซึ่งเดิมก็ดูไม่ใหญ่อยู่แล้ว ราวกับหดเล็กลงไปอีกหลายเท่า

ชายฝั่งดูสั้นลง โขดหินเตี้ยลง แม้แต่เส้นขอบฟ้าที่ทะเลกับท้องฟ้าบรรจบกันอยู่ไกล ๆ ก็ดูใกล้เข้ามา

ถึงอย่างนั้น ร็อกก็ยังสัมผัสได้ลึก ๆ ว่าตัวเองกำลังเติบโตอยู่

ความรู้สึกตึงพองแผ่ว ๆ จากส่วนลึกของกระดูก กล้ามเนื้อใต้เกล็ดที่ค่อย ๆ ขยายตัว ราวกับมีบางสิ่งในร่างกำลังทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ในตอนนั้นเอง ร็อกก็รู้สึกอยากกอดขึ้นมา เขารู้ตัวทันทีว่าคงถึงคูลดาวน์ของภารกิจการประทับรอยแล้ว

แต่ปัญหาอีกข้อก็ปรากฏขึ้นมา เขาจะทำภารกิจการประทับรอยนี้ให้สำเร็จได้ยังไง? ที่นี่มีมังกรอยู่แค่ร็อกตัวเดียว แถมเขายังไม่มีมือด้วย แล้วจะกอดกันยังไงล่ะ?

ร็อกคิดพลางเผลอมองไปยังมหาสมุทรสุดลูกหูลูกตา คลื่นทะเลซัดเข้ามาเป็นชั้น ๆ ยอดคลื่นสีขาวม้วนตัวอยู่ไกลออกไป

แต่ไม่นานร็อกก็ล้มเลิกความคิดที่ไม่เข้าท่านั้น อย่างไรเขาก็คงไม่ไปกดดันให้ปลาที่ไม่มีมือสักสองสามตัวมากอดเขาหรอก

หรือจะออกจากที่นี่ไปหามนุษย์ดูดี? แต่ร็อกรู้สึกว่าถ้าตัวเองไปโผล่ต่อหน้าคนอื่น พวกนั้นต้องหนีเป็นอันดับแรกแน่นอน มังกรไฟเกล็ดขาวตัวใหญ่เท่าบ้านจู่ ๆ ร่วงลงมาจากฟ้า ใครเห็นก็ต้องวิ่งหนีทั้งนั้น

คิดไปคิดมา ร็อกก็จนปัญญา เขาตั้งใจจะลองกอดตัวเองดูว่าจะได้ผลไหม อย่างไรเสียภารกิจการประทับรอยเรื่องเดินเล่นก่อนหน้านี้ก็สำเร็จได้เพราะเขาเดินเรื่อยเปื่อยอยู่แถวนี้

ร็อกจึงลองยกปีกซ้ายขึ้น แล้วแปะมันลงบนตัวเองในท่าทางที่เก้งก้างสุด ๆ

จากนั้น

“การประทับรอย +20%”

“หืม! ได้ผลจริงด้วย!”

ร็อกอดส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ อย่างตื่นเต้นไม่ได้ เสียงนั้นก้องอยู่ในอกสองสามรอบก่อนจะถูกดันออกมาจากลำคอ ปิดความภูมิใจไว้ไม่มิด

พูดกันตามตรง ก่อนหน้านี้ร็อกไม่ได้หวังอะไรมากนัก เรื่องแบบนี้มันก็แค่หลอกตัวเองชัด ๆ

ถ้าจะพูดแบบบ้าน ๆ ตรง ๆ ก็คือใช้มือทำเรื่องอย่างว่าเองนั่นแหละ ไม่ต่างกันเท่าไร อย่างมากก็แค่ปลอบใจตัวเอง

แต่พอทำสำเร็จจริง ๆ ร็อกก็มีความสุขมาก ระหว่างที่กำลังดีใจ สายตาของเขาก็กวาดมองร่างมหึมาของตัวเองไปทั่ว

เกล็ดสีซีดแข็งแกร่งขึ้นหลังจากหลับไป พังผืดปีกหนาและเหนียวแน่น ขาหลังแข็งแรงกำยำ กรงเล็บจิกฝังลงไปในหิน ตอนนี้เขาอยากลองดูว่าตัวเองบินได้หรือยัง

อยากลองก็ลองเลย ยังไงก็ไม่ต้องเสียอะไรอยู่แล้ว ร็อกไม่ได้เปิดหน้าต่างระบบของตัวเอง แต่เริ่มเลียนแบบท่าบินของมังกรจากเกมที่เคยเล่นหรือหนังที่เคยดู

เขาเริ่มวิ่งระยะสั้น ๆ อย่างงุ่มง่ามไปบนเกาะที่ไม่ได้กว้างใหญ่อะไร ขาหลังเหยียบพื้นหินดังตุบ ๆ ส่วนหางก็แกว่งไปมาด้านหลังเพื่อรักษาสมดุล

จากนั้นก็กระพือปีกอย่างแรง

ชั่วพริบตา ร็อกก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกพิเศษอย่างหนึ่ง ราวกับเป็นสิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด มันยกร่างของร็อกขึ้น ทั้งที่ตามหลักฟิสิกส์แล้วร่างแบบนี้ไม่ควรบินได้ด้วยซ้ำ พังผืดปีกพองเต็มไปด้วยลมทะเล อากาศไหลผ่านระหว่างเกล็ด กระดูกทุกท่อนดูราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นคอยประคองไว้อย่างมั่นคง

ในชั่วขณะนั้น ร็อกก็บินขึ้นมาเหนือผิวน้ำจริง ๆ ปลายปีกเฉียดผ่านยอดคลื่นเป็นครั้งคราว สาดละอองน้ำละเอียดเป็นสาย

ตอนแรกเขายังไม่ค่อยชิน ร่างกายโยกไหวเบา ๆ กลางอากาศ แต่ไม่นานก็เริ่มปรับท่าทางการบินได้ราวกับเป็นสัญชาตญาณ ราวกับทุกอย่างถูกจารึกไว้ในดีเอ็นเอของเขาแล้ว การกระพือปีกแต่ละครั้ง การปรับหางแต่ละครั้ง และการเอียงตัวทุกหน ล้วนพอดิบพอดี

เมื่อปรับตัวเข้ากับความรู้สึกยามบินได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ร็อกก็กระพือปีกอย่างแรงอีกครั้ง

ปีกทรงพลังคู่นั้นฟาดลงบนผิวน้ำในพริบตา ก่อให้เกิดเสาน้ำสองสายสูงราวกับทะยานขึ้นสู่ฟ้า เสาน้ำพุ่งขึ้นไป ก่อนแตกกระจายเป็นหยดน้ำระยิบระยับนับไม่ถ้วนกลางแสงแดด แล้วร่วงกราวกลับลงสู่ทะเล

จากนั้นร่างของร็อกก็เริ่มทะยานขึ้นไปอย่างรวดเร็ว สายลมจากด้านล่างคอยพยุงเขา เมฆบนศีรษะใกล้เข้ามาทุกที เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเช่นนี้ ร็อกก็อดส่งเสียงคำรามก้องกังวานไม่ได้ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความรู้สึกเป็นอิสระราวกับหลุดพ้นจากกรงขัง มีพลังทะลุทะลวงอย่างยิ่ง ก้องข้ามระยะทางอันไกลโพ้น

หลังจากนั้นไม่นาน แทบจะพร้อมกัน ผู้คนนับไม่ถ้วนในคาบสมุทรกรงเล็บปู ก่อนจะลามไปทั่วอ่าวน้ำดำ ต่างได้ยินเสียงคำรามหนึ่งครั้ง

เสียงนั้นกลิ้งมาจากผิวน้ำทะเล ทุ้มต่ำ ยาวกังวาน และแฝงความร้อนแรงที่ไม่ใช่ของโลกใบนี้ เป็นเสียงคำรามที่ทำให้ผู้คนมากมายเริ่มตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เพียงแค่ได้ยินเท่านั้น

บางคนเริ่มถามกันไปมาว่าได้ยินเสียงคำรามนั้นเหมือนกันหรือเปล่า ช่างตีเหล็กหยุดค้อน ชาวประมงปล่อยแห เสียงอึกทึกในโรงเหล้าเงียบลงในชั่วพริบตา คนส่วนน้อยยิ่งยวดหันหน้าไปทางทะเลแล้วคุกเข่าลง เข่ากระแทกพื้นโคลน ขณะพึมพำบทสวดที่ไม่มีใครฟังเข้าใจ บางคนท่องพระนามของเทพเก่าแก่กับเทพทั้งเจ็ด

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป