สวีหลินชี้ไปยังบ้านหลังหนึ่งแล้วพูดว่า “นั่นไง บ้านของพี่ชายทั้งสองของคุณ โจวเจี้ยนสงบาดเจ็บสาหัส เรื่องนี้ปิดไม่มิดหรอก
คนตระกูลโจวแค่ตรวจสอบว่าโจวเจี้ยนสงไปล่วงเกินใครมาบ้างในช่วงนี้ ก็จะเพ่งเล็งบ้านของพี่ชายทั้งสองได้ไม่ยาก”
“จะเป็นฝีมือศัตรูเก่าของโจวเจี้ยนสงไม่ได้หรือ” ตี้อู่ชิงเสวี่ยไม่ยอม “เจ้าของ ฉันจำได้ว่าคุณบอกว่าโจวเจี้ยนสงมีคดีฆ่าคนติดตัวถึงห้าชีวิตไม่ใช่หรือ”
“ถ้าเป็นครอบครัวของคนพวกนั้นลงมือ พวกเขาคงไม่ปล่อยให้โจวเจี้ยนสงรอดชีวิตหรอก คงอยากฆ่าโจวเจี้ยนสงให้ตายเสียด้วยซ้ำ”
สวีหลินมองไปทางเมืองเอกของมณฑล “พี่ชายทั้งสองของคุณเป็นแค่หนึ่งในผู้ต้องสงสัย ด้วยวิธีทำงานแบบเผด็จการของตระกูลโจว
แค่มีข้อสงสัยแม้แต่นิดเดียว พวกเขาก็จะลงมืออย่างโหดเหี้ยมโดยไม่ลังเล”
สวีหลินไม่ได้พูดต่อ แต่ตี้อู่ชิงเสวี่ยเข้าใจแล้ว ไม่ว่าพี่ชายทั้งสองจะเป็นคนทำหรือไม่ ตระกูลโจวก็ไม่มีทางปล่อยพวกเขาไป
แม้แต่ครอบครัวของพวกเขาก็ไม่เว้น ภารกิจของเธอก็คือปกป้องครอบครัวของพี่ชายทั้งสองให้ปลอดภัย
เมื่อนึกได้เช่นนั้น ตี้อู่ชิงเสวี่ยก็ถามว่า “แล้วพี่ชายทั้งสองของฉันจะทำยังไง”
“พี่ชายทั้งสองของคุณมีคนคอยปกป้องอยู่แล้ว วางใจเถอะ ในเมื่อฉันพาคุณมาเยี่ยมญาติ จะปล่อยให้พวกเขาเป็นอะไรไปได้ยังไง”
พูดจบ สวีหลินก็ตบไหล่ตี้อู่ชิงเสวี่ยเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
ที่จริงสวีหลินยังมีอีกประโยคที่ไม่ได้พูดออกมา นั่นคือ ตี้อู่หมิงหลี่กับตี้อู่หมิงอี้คู่ควรที่จะได้รับการปกป้องจากเธอ
รู้ว่าสวีหลินมีธุระต้องทำ ตี้อู่ชิงเสวี่ยจึงไม่ซักถามต่อ รีบลอยเข้าไปสำรวจบ้านของตี้อู่หมิงหลี่