มอเตอร์ไซค์จอดลงตรงหน้าจวงเซิ่ง สวีหลินหยิบแหวนหยกที่อู๋ฮุ่ยสวมติดตัวตอนเดินทางไปต่างประเทศออกมาให้เขาดู แล้วเอ่ยเสียงเบา
“มากับฉัน”
“คุณเป็นใคร?”
จวงเซิ่งถามกลับไปตามสัญชาตญาณ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่แหวนหยก วงนี้สลักลายดอกเหมย เป็นของที่พี่สาวพกติดตัวตอนเดินทางไปต่างประเทศ
ทำไมถึงมาอยู่ในมือเด็กสาวคนนี้ได้?
จวงเซิ่งกัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำพลางถามว่า “คุณได้แหวนหยกวงนี้มาได้ยังไง?”
“มากับฉันก่อน ที่นี่ไม่ใช่ที่พูดเรื่องนี้” สวีหลินมองไปรอบ ๆ “วางใจเถอะ ฉันจะให้คำตอบที่คุณพอใจ”
จวงเซิ่งมองไปรอบ ๆ เช่นกัน ที่นี่มีผู้คนเดินขวักไขว่ ไม่ใช่ที่เหมาะจะพูดคุยกันจริง ๆ
ในเมื่อแหวนหยกปรากฏขึ้นที่นี่ พี่สาวจะอยู่แถวนี้ด้วยหรือเปล่า?
พอคิดว่าพี่สาวอาจกลับประเทศมาแล้ว จวงเซิ่งก็ทั้งดีใจและเป็นห่วง เขากลัวว่าพี่สาวจะตกเป็นเป้าสายตาของใคร
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาผ่านความทุกข์ยากมามาก จวงเซิ่งไม่อยากให้พี่สาวต้องเผชิญเรื่องเหล่านั้นอีก
เพื่อความปลอดภัยของพี่สาว จวงเซิ่งจะก่อเรื่องที่นี่ไม่ได้ เขาจึงส่งสัญญาณให้สวีหลินนำทางไปก่อน ส่วนเขาจะตามไป
สวีหลินขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปในตรอกข้าง ๆ ไม่นาน จวงเซิ่งก็วิ่งตามมาจนหอบแฮ่ก
เขาวางสัมภาระกองโตในมือลง แล้วจ้องสวีหลินเขม็งพลางถามเสียงเบา
“คุณได้แหวนหยกมาจากไหนกันแน่ คุณรู้ไหมว่าจวงเหมยอยู่ที่ไหน?”
“เรื่องที่คุณสงสัย ให้พี่สาวอธิบายเองดีกว่า”
สวีหลินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง โบกมือเล็ก ๆ คราเดียว ม่านพลังกั้นก็ปรากฏขึ้นในตรอก ครอบคลุมทั้งเธอและจวงเซิ่งไว้ภายใน