ในที่สุดก็เหมือนถึงจุดวิกฤต ถุงไข่พลันระเบิดออก!
เมือกและคราบเลือดกระจายไปทั่ว ทุกคนต่างยกมือขึ้นบังดวงตาโดยไม่รู้ตัว พร้อมปกป้องจุดที่เปราะบางที่สุดของตน
กลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่ว เศษเนื้อและเมือกปนเลือดกระเด็นเปื้อนตัวทุกคนที่อยู่ตรงนั้น
หมายเลขห้าอยู่ใกล้ที่สุด เมือกจากแรงระเบิดแทบจะเปื้อนทั่วทั้งตัวเขา และยังหยดลงมาไม่ขาดสาย
แต่เขาไม่มีเวลาสนใจเช็ดตัว เพียงจ้องภาพตรงหน้าพร้อมอ้าปากค้างด้วยความหวาดกลัว
ไม่ใช่แค่หมายเลขห้า ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
กู้เยว่จิกเล็บลงบนฝ่ามืออย่างแรง สูดหายใจลึก ๆ บอกตัวเองให้ใจเย็นไว้
ตรงจุดที่ถุงไข่ระเบิดเมื่อครู่ มีคนสี่คนยืนอยู่ ชายสักแขนกับหมายเลขเจ็ดก็อยู่ในกลุ่มนั้น
ตอนนี้ชายสักแขนฟื้นคืนร่างมนุษย์จากกองเศษเนื้อแล้ว
รูปร่างหน้าตาไม่ต่างจากก่อนตาย แม้แต่บาดแผลเล็กใหญ่ก็ยังอยู่ หลุมใหญ่ที่หมายเลขสองทุบใส่ศีรษะเขาตั้งแต่แรกก็ยังปรากฏชัด
หมายเลขเจ็ดก็เช่นกัน บนแขนยังมีบาดแผลที่กู้เยว่ทิ้งไว้ เพียงแต่บาดแผลสาหัสตรงหน้าอกหายไปแล้ว เขาจ้องหมายเลขสองด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
รูม่านตาของพวกมันยังคงขยายค้าง ทั้งยังมีสีเทาขาวคล้ายคนตายปกคลุมอยู่ เมื่อเทียบกับคนปกติแล้ว ดูเหมือนศพมากกว่า
ชายสักแขนบิดคอ เสียงกร๊อบแกร๊บดังขึ้นเป็นระยะ ก่อนเอียงศีรษะจ้องกู้เยว่พร้อมยิ้มบิดเบี้ยว “เรา...เจอกัน...อีกแล้ว”
เสียงพูดของเขาเหมือนซอมบี้ กล้ามเนื้อในลำคอแข็งเกร็งจนพูดไม่เป็นคำ