กู้เยว่กับหมายเลขสองสบตากัน มีคนเพิ่มมาอีกคนก็ใช่ว่าจะไม่ได้
มีสามคนอาจปลอดภัยกว่า
ต้นไม้บริเวณจุดศูนย์กลางถูกโค่นเกลี้ยง ที่นั่นมีโอกาสสูงว่าจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น
หากเจอสิ่งที่อธิบายไม่ได้เข้าจริง ๆ มีคนเพิ่มอีกคนก็ช่วยเพิ่มหลักประกันได้
สุดท้ายทั้งสามก็ตัดสินใจเดินทางไปด้วยกัน มุ่งหน้าไปยังจุดศูนย์กลาง
แน่นอนว่าพวกเธอยังคงเว้นระยะห่างอย่างปลอดภัยจากหมายเลขห้า เป็นการเปิดทางให้กันและกัน
ส่วนหมายเลขหกเดินตามหลังพวกเธออยู่ห่าง ๆ ลดการแสดงตัวตนลงอย่างเงียบเชียบ
กู้เยว่รู้สึกขัดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจเธออีก
เดินไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ทุกคนก็หยุดฝีเท้า
เบื้องหน้าไม่ไกลนัก มีคนคนหนึ่งยืนอยู่
ชายคนนั้นสวมแว่นกรอบทองและเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูสุภาพเรียบร้อยและสง่างาม หากไม่นับคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนทั่วตัว
แววตากู้เยว่ไหววูบ “หมายเลขแปด”
ชายหนุ่มผู้สุภาพพยักหน้า ถือเป็นการทักทาย ดูจากท่าทีแล้ว เขาไม่ได้แปลกใจนักที่กู้เยว่กับพวกเธอมาถึง
หมายเลขสองจำชายหนุ่มตรงหน้าได้เช่นกัน จึงพึมพำเสียงเบา “บังเอิญขนาดนี้เชียวเหรอ แมวทั้งสี่ตัวที่เหลืออยู่ในสนามมารวมกันครบแล้ว”
กู้เยว่ได้ยินเสียงพึมพำของหมายเลขสอง จึงอธิบายว่า “ไม่บังเอิญหรอก จุดศูนย์กลางมีแค่นี้ เจอผู้เล่นคนอื่นก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้”
“ก็จริง” หมายเลขสองเบ้ปาก “ตอนนี้คนที่ยังมีชีวิตอยู่ในสนามก็อยู่ที่นี่กันหมดแล้ว”
ชายหนุ่มผู้สุภาพหมายเลขแปดดันแว่นขึ้น ก่อนเดินเข้ามาหาพวกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมรอพวกคุณมานานแล้ว”