ทุกคนต่างกลั้นหายใจ จับตาหมายเลขหก รอให้เธอลงมือ
หมายเลขหกหยิบเชือกรองเท้าเส้นหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะย่อตัวลงแล้วพันมันรอบคออีกฝ่าย ค่อย ๆ รัดแน่นจนเชือกจมเข้าไปในเนื้อ
คนที่อยู่ใต้ร่างเธอแลบลิ้นออกมาอย่างทรมาน ดวงตาเหลือกขึ้น ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำเพราะขาดอากาศ มือทั้งสองข้างขยับปัดป่ายอย่างอ่อนแรงโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่มีแรงพอจะดิ้นรนอย่างรุนแรง
หมายเลขหกจ้องสีหน้าเจ็บปวดของคนใต้ร่าง ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย
สีหน้าแบบนี้แหละ ความรู้สึกหายใจไม่ออกจนแทบขาดใจยามอาการกำเริบ คนที่ร่างกายปกติพวกนี้คงยากจะเข้าใจสินะ?
ทำไมเธอถึงต้องเกิดมานอนป่วยติดเตียง ทำไมต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วย ทำไมต้องเป็นเธอด้วย
หมายเลขหกคิดอย่างหมกมุ่น พลางเพิ่มแรงมือ เส้นเลือดสีเขียวคล้ำบนแขนปูดโปนขึ้นอย่างน่ากลัว
หมายเลขสองเห็นภาพนั้นแล้วขมวดคิ้วแน่น ราวกับคนที่กำลังถูกบีบคอเป็นตัวเอง เธอกลืนน้ำลายอย่างอึดอัด ก่อนเอ่ยว่า
“ยัยขี้โรคนี่ดูบอบบางอ่อนแอแท้ ๆ ไม่นึกว่าจะโหดได้ขนาดนี้ วิธีตายมีตั้งเยอะ แต่ดันเลือกแบบที่ทรมานที่สุด”
พูดจบ เธอก็ใช้ศอกสะกิดกู้เยว่ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วหันไปเตรียมบ่นกับอีกฝ่ายต่ออีกสองสามคำ ทว่าทันทีที่หมายเลขสองหันไป เธอก็ถึงกับตะลึง
ข้างตัวเธอไม่มีใครอยู่แล้ว!
หมายเลขสองรีบหันมองไปรอบด้าน ในที่สุดก็เห็นเงาของกู้เยว่อยู่ไกลออกไป
กู้เยว่กำลังจะออกจากที่นี่ เพื่อเพิ่มระยะห่างจากผู้เล่นคนอื่นก่อน