“เจอตัวแล้ว”
กู้เยว่รู้สึกหนังศีรษะชาวาบ จ้องชายตรงหน้าเขม็ง มือขวาค่อย ๆ สอดเข้าไปในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน กำก้อนหินแหลมคมไว้แน่น
หมายเลขแปดดูเหมือนจะสังเกตเห็นความตึงเครียดของกู้เยว่ เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองเธออย่างสนอกสนใจแล้วเอ่ยว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันจะลงมือเบาที่สุด เธอจะไม่ทรมานหรอก”
ชายหนุ่มพูดช้ามาก ทุกครั้งที่เอ่ยออกมาหนึ่งคำก็จับตาดูปฏิกิริยาของกู้เยว่ รอให้เห็นความตื่นตระหนกบนใบหน้าเธอ
แต่กู้เยว่เพียงตึงเครียดอยู่บ้างในตอนแรก ไม่นานก็สงบลง ไม่เผยอารมณ์ออกมาให้เห็นมากไปกว่านั้นเพราะคำพูดของเขา
เมื่อเห็นว่ากู้เยว่ไม่ได้กลัวตน ชายหนุ่มก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที ปฏิกิริยาของหญิงสาวทำให้เขาหมดสนุก
เขาเลิกคิดจะเล่นกับเหยื่อ แล้วตัดสินใจจัดการให้จบโดยเร็ว แววตาเปลี่ยนไปก่อนพุ่งเข้าใส่กู้เยว่ทันที
กู้เยว่เกร็งแผ่นหลัง ตั้งสมาธิจับตาทุกการเคลื่อนไหวของหมายเลขแปด พอชายหนุ่มเข้ามาใกล้ เธอก็เบี่ยงตัวหลบการโจมตี แล้วกระแทกศอกใส่ช่วงเอวและท้องของเขาทันที
เธอทุ่มแรงทั้งตัวในการกระแทกครั้งนี้ จนชายหนุ่มกัดฟันนิ่วหน้า กุมสีข้างแล้วเซถอยไปหลายก้าว
“รนหาที่ตาย”
หมายเลขแปดตั้งหลักได้ ก่อนคำรามพลางยกหมัดพุ่งเข้ามา คราวนี้กู้เยว่ไม่โชคดีเหมือนเดิม หมัดหนัก ๆ กระแทกเข้าที่ศีรษะเธอเต็มแรง จนตาลายหัวหมุน
กู้เยว่ยังไม่ทันตั้งสติ ชายหนุ่มก็เตะซ้ำจนเธอล้มคว่ำลงกับพื้น
กู้เยว่กุมเอวและท้องด้วยความเจ็บปวด ตอนนี้รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในกำลังปั่นป่วนไปหมด แต่เธอไม่สนใจความเจ็บ รีบยันตัวหมายจะลุกขึ้น