“ท่านพี่ ข้ากับโฮ่วไต้จื่อคืออะไร สาหร่ายหรือ?”
ซุนพี่ใหญ่ไม่หัวเราะ เขามองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ไม่ใช่สาหร่ายอะไร เป็นชื่อคน มีบันทึกเกี่ยวกับคนผู้นี้แค่ไม่กี่คำในเอกสาร ไม่คิดว่าพวกเราจะมาเจอเข้าโดยบังเอิญ ว่าไงหัวหน้า คืนนี้ลงมือเลยไหม? ฉันเห็นรองกับสามเตรียมพร้อมแล้ว”
หวังป้าโถวถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ที่จุดเฝ้าระวังไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”
ซุนพี่ใหญ่พยักหน้า “ไม่มี พวกเด็กหนุ่มที่หนึ่งไฝเลี้ยงไว้ไหวพริบดีมาก”
“ท่านพี่ สินค้าชุดนี้อย่าเพิ่งปล่อย โดยเฉพาะสำริดรูปถ้วยชิ้นนี้ ถ้าข่าวหลุดจากซุ่นเต๋อไป มีโอกาสสูงที่จะเรียกหมาป่ามา”
“หมาป่าทางใต้หรือ?” ซุนพี่ใหญ่ถามด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“ฉันเกรงว่าไม่ใช่แค่หมาป่าทางใต้ ตอนนี้ทุกที่ล้วนหมาป่ามากเนื้อน้อย ต่างพากันแทะกระดูกกิน ถ้าหม้อของเราแง้มไม่สนิท กลิ่นเนื้ออาจล่อหมาป่าป่ามาได้”
“ท่านพี่ ฉันตัดสินใจแล้ว” หวังป้าโถวยื่นฝ่ามือออกมา “ห้าวัน ลดเวลาเหลือห้าวัน เอาของข้างในให้ข้าหมดทุกอย่าง พอได้ของแล้วเรารีบออกจากซุ่นเต๋อ หาที่หลบภัยก่อน”
จากบทสนทนาระหว่างหวังป้าโถวกับซุนพี่ใหญ่ ฉันฟังออกว่า ทั้งคู่ค่อนข้างเครียดเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
......
เลยเที่ยงคืน บนภูเขาผีเสื้อกลางคืน
ซุนรองนั่งยองสูบบุหรี่ ซุนสามกำลังนับกระสอบ
“ลมสงบ คลื่นราบ เริ่มเลย” วิทยุสื่อสารส่งเสียงซุนพี่ใหญ่